Verslag

Een culinaire voorjaarsrit

Vanmorgen vertrekken we verspreid. Er is een mountainbikeploeg, een ploeg die een lange afstandrit van 159 km rijdt en een ploeg die in viertallen vertrekt vanaf de brandweer voor een rit van 70 of 100 km. 

Uw rijdende reporter vertrekt vanaf de brandweer. Daar aangekomen staat er al een tiental fietsvrienden te wachten als we vanaf het einde van de straat alweer aan het oude vertrouwde volume kunnen herkennen dat Joep vandaag ook weer van de partij is. Uw rijdende reporter gaat de strijd met de kilometers aan in het gezelschap van Joep, Dennis en Edwin. We rijden als tweede ploeg weg en kunnen in eerste instantie nog de eerst vertrekkende ploeg als richtpunt gebruiken. De route loopt echter via de Middel en het Westenwindpad en door het Centrum van Zaandam. U zult begrijpen dat de aansluiting met ons richtpunt snel tot het verleden behoort. Helemaal als we in het Centrum ook nog eens tot tweemaal aan toe onder leiding van uw rijdende reporter de verkeerde afslag nemen. Sorry mannen!! We rijden via de Weer naar de oostkant van Zaandam en komen via het fietspad langs de A7, door de Wijdewormer en Purmerland in Purmerend terecht. Daar is de mogelijkheid dat Rob P aanhaakt. Helaas treffen we hem niet. Toch jammer want gezien de aanwakkerende wind had Rob gezien zijn grote longinhoud een prima aanvulling geweest bij het kopwerk van vandaag. We rijden door de polders via Monnickendam richting Amsterdam Noord. Door een afsluiting van een fietspad wordt het al met al een aardige puzzelrit. Al gauw komen de bijbehorende opmerkingen; vraag: hoeveel bushokjes ziet u tot de volgende kruising en welke kleur heeft het paard bij huisnummer 17. We vinden uiteindelijk de route weer terug en de computers stoppen ook met dwingende aanwijzingen dat er nu toch echt een u-turn gemaakt dient te worden. Vlakbij Amsterdam worden we nog bijna van de weg gereden door een automobilist die vanuit een parkeerplaats vertrekt. Dennis vraagt direct op hoog volume of de bestuurder lekker geslapen heeft. De man trekt zich er kennelijk niks van aan of hoort het simpelweg niet en vervolgt op een sukkelgang zijn weg. We vergeten het wel eens maar voor de meeste mensen is zondagmorgen een tijdstip waarop je even bijkomt van de vermoeienissen van de week. Een paar in te strak oranje lycra gestoken belegen fietsers die het fietsen kennelijk veel te serieus nemen kunnen daar weinig aan veranderen. Desondanks komen we uiteindelijk ongeschonden in Amsterdam Noord aan. Daar staan de kasseien van de Nieuwedammerdijk op ons te wachten. Hartstikke fijn hoor op je carbon fiets met spijkerharde banden. Halverwege maakt Edwin al de vergelijking met een Belgische klassieker. Een extra factor die de nodige alertheid vereist van een racefietser zijn de mensen die op de weg lopen i.v.m. de smalle stoepen. Hierdoor wordt het een beetje een mix van een kasseienrit en een behendigheidsparcours. Aan het einde van de dijk heb je altijd weer een goede indruk van de kwaliteit van je gebit. Als je vullingen er tegen die tijd nog inzitten kun je het jaarlijkse bezoek aan de tandarts best nog wel ff vooruitschuiven. 

Bij de IJ-pont staat een koffiestop gepland bij “Pont Neuf”. Daar aangekomen treffen we de ploeg die het eerste is vertrokken. Dennis heeft van tevoren al aangegeven dat een patatje hier van topkwaliteit is en informeert direct bij de eerste ploeg of het vet al aan staat. De mannen reageren enigszins verbaasd want het is tenslotte nog niet eens 11 uur. De dame achter het loket volgt het gesprek en bevestigd dat de pan al op stoom is. Mijn andere twee teamgenoten besluiten het advies van Dennis te volgen en bestellen een lekkere zak onvervalste huisgemaakte friet met natuurlijk twee extra grote pompen mayo er op. Lekker hoor!! Ik besluit anders. Het ziet er lekker uit maar ik ben er bang voor dat de patat in de tweede helft van de rit zich nog wel eens meerdere malen weer bij de ingang kan melden. Dennis laat me er toch een paar proeven en ik moet toegeven dat het echt lekker smaakt. Een waar culinair hoogstandje!!

De temperatuur laat uitgebreid uitbuiken niet toe en we vervolgen onze weg door Amsterdam Noord richting de Achtersluispolder. Daar blijkt de tussentijdse voedselinname bij Joep toch niet voldoende energie opgeleverd te hebben. Hij rijdt op zijn strandfiets en heeft het na 65 km wel zo’n beetje gehad. Hij besluit de korte weg naar huis te nemen. Dennis rijdt met hem mee om hem de broodnodige emotionele ondersteuning te geven op het laatste stukje naar huis. Edwin en ondergetekende vervolgen de rit met de inmiddels aangesloten Bert V. Best nog wel ff doorstampen op de laatste 30 km. De wind is nog verder aangetrokken waardoor de Zeedijk richting Assendelft wel tweemaal zo lang lijkt te zijn als normaal. Bij Busch en Dam toont de computer dat de originele route ons richting Krommeniedijk leidt. We kijken elkaar kort aan en zijn het er snel over eens dat het genoeg is voor vandaag en dat we langs de Provinciale weg rustig richting het thuisfront rijden. 

Ondanks het feit dat het weer nu niet echt het begin van de meteorologische lente bevestigde toch een prachtige en uitdagende tocht. Op naar het echte voorjaar. Volgens mij heeft iedereen er zin in!!!

Tot het volgende verslag.

Marcinello uw rijdende reporter. 

Lees verder
Verslag

Voorjaarskriebels

Jaja !!! ik weet het !! Tijd niet meer gehoord van die rijdende reporter. Zal er wat aan de hand zijn? Of zal hij gewoon lui zijn ? Nee niet echt; gewoon een combinatie van een tekort aan inspiratie, drukke werkzaamheden en een soort van winterstand die uw reporter parten speelde. 

Maar we pakken fris en fruitig de draad weer op. Dat er niet geschreven is houdt zeker niet in dat er niet gereden wordt. De afgelopen weken waren koud maar zeker de moeite waard om even op het stalen, of beter gezegd, carbon ros te kruipen. Vorige week kon het contrast niet groter zijn dan met die week daarvoor. De ene week rijden we in de snijdende kou door de polders en de week daarop lijkt het wel of elk moment de zomer kan beginnen. De Covid omstandigheden geven natuurlijk nog steeds hun beperkingen maar het fietsersbloed kruipt toch waar het niet gaan kan en er begint een nieuw evenwicht te ontstaan. Er worden zachtjes aan weer routes aangekondigd op de website maar dat betekent niet dat we als een grote groep op pad gaan. De groep lijkt zich op een natuurlijke manier in stukjes op te knippen zodat er “verantwoord“ kan worden gereden.

Afgelopen zondag heeft uw rijdende reporter het genoegen om aan te sluiten bij een kleine groep fietsvrienden. De zomerse temperaturen worden roepen associatie op met een zonnig verblijf aan de kust en de wind komt uit het Zuid-Westen. We besluiten dus om van de op de website gepubliceerde route af te wijken en richten ons vizier op Zandvoort. In Covid slagorde gaat het op naar de pont bij Buitenhuizen. De wind blijkt aanwezig en langs de Nauernasche Vaart is het toch wel belangrijk om de kop regelmatig te wisselen om zodoende de dieselmotor op acceptabele snelheid te houden. Onderweg komen we Ronald H nog tegen; u weet wel van de zomerse Hinnetjes. Je ziet dat hij zich afvraagt waar wij nu naar toe gaan. De route op de site geeft immers anders aan. Maar zoals eerder gezegd de voorjaarskriebels en de windrichting hebben ons anders doen besluiten. (tijdig) bij de pont aangekomen hebben we een grote verassing. De mannen op de beachbikes hebben onafhankelijk van ons kennelijk hetzelfde gedacht en we treffen hen daar ook op weg naar de kust. Het is bijna onwerkelijk om ineens zoveel fietsvrienden bij elkaar te hebben.  Velen hebben elkaar al een poosje niet gezien en het verlangen aan naar de ouderwetse groepsritten wordt al wachtende op de pont uitgebreid, op veilige afstand, besproken. Enthousiasme alom!

Ronald H en Mark sluiten ook zelfs aan. Misschien zit er in de groep ondanks de diversiteit toch stiekem meer gelijke gedachten dan dat we ons bewust zijn. Na de pont valt de groep weer in verantwoorde stukken uit elkaar. Op weg naar Zandvoort is het in tegenstelling tot de verwachting prima te doen maar op de Zeeweg begint het ondanks het vroege tijdstip toch al drukker te worden en dient de nodige voorzichtigheid in acht te worden genomen. Op de boulevard is het nog even een stukje met het hoofd in de wind en we belanden in het centrum van Zandvoort voor een koffie to-go. 

Na een korte bijkletssessie en na de nodige deskundige(?) besprekingen van de vrouwelijke voorbijgangers (het lijkt af en toe het songfestival wel; douze points) gaat het weer via de boulevard richting het noorden. Bij Parnassia draaien we de Kennemer Duinen in op naar IJmuiden. Het lijkt wel hoogzomer. Rijen auto’s op weg naar de parkeerplaats en heel veel wandelaars en fietsers op het gecombineerde voet en fietspad. Ook liggen er behoorlijk wat zandverstuivingen op het pad. Al met al goed opletten tot aan IJmuiden. Uiteraard slingert het oranje lint zich er op grond van haar uitgebreide ervaring deskundig doorheen. In IJmuiden rijden we, na een eerste keer op de heenweg, voor de tweede keer lek. Gerben heeft een lekke achterband. Zoals de meesten weten hebben we twee zeer bedreven mannen voor dit probleem t.w. Marcel G en Edwin G. De G staat natuurlijk voor de achternamen maar G kan staat ook voor grote handen; makkelijk bij het verwisselen van de band. G staat ook voor Groot atletisch vermogen (bij tijd en wijle) maar ook zeker voor altijd Grote behulpzaamheid bij dit soort situaties. Ondanks de uitgebreide inspectie van de buitenband loopt de nieuw gemonteerde binnenband direct weer leeg. Om te voorkomen dat het proces zich herhaalt toch maar even de tweede binnenband controleren voordat deze gemonteerd wordt. Goed gedacht want deze nieuwe band blijkt op een naad te lekken. Een fabrieksfout. Dit geeft natuurlijk aanleiding tot het nodige commentaar en hilariteit. Uiteindelijk blijkt de elektrische compressor van Marcel leeg te zijn. Brommend wordt naar een pomp gezocht. Edwin laat dit even lekker zijn beloop en haalt na het nodige gemopper met een grote glimlach een tweede compressor tevoorschijn. Lachen !!!! G staat dus ook voor Gein.

De terugweg richting Wormer is gepland via pont Buitenhuizen maar bij Velzen komt de pont net aan en we besluiten deze maar te nemen. Wat een drukte zeg!! Aan de overkant zoeken we snel de rust op en gaan we via Beverwijk langs Assendelft weer op huis aan. Een mooie rit om op terug te kijken. Op naar meer mooie ritten dit voorjaar!! 

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Het programma voor dit voorjaar.

Ik weet zeker dat iedere fietsvriend die dit leest nu rechtop in zijn stoel zit. Helaas; wel een beetje gemeen maar dat is op dit moment natuurlijk niet mogelijk. We zitten op een lastig punt in de tijd. De Covid besmetting lijkt wereldwijd zeker nog niet onder controle te zijn. Het zal nog wel enkele weken tot maanden duren voordat we invulling kunnen geven aan de titel van dit stukje. Maar er is tegelijkertijd ruimte voor optimisme. De eerste vaccinaties vinden plaats en gedurende het voorjaar zal er zeker ruimte ontstaan om langzamerhand weer te werken naar een situatie waarin wij als fietsvrienden onze sport weer op de favoriete wijze, als groep, kunnen beleven.

In de tussentijd is er natuurlijk ruimte voor individuele trainingen. Niet zo leuk maar als het er op aankomst wel effectief. Je kunt je immers niet even lekker in de groep verschuilen op een moment dat het lastiger wordt. Deze vorm van training vraagt daarom toch meer van je. Het positieve effect is dat het zeker je mentale hardheid ten goede komt. Dit moet toch resulteren in een bloedvorm van de meeste fietsvrienden dit voorjaar. In de tussentijd wordt er natuurlijk door onze organisatoren achter de schermen alweer hard nagedacht over wat we binnen de beperkingen kunnen doen de komende weken en, een stapje verder, wat we weer kunnen doen als de beperkingen er weer langzaam afgaan. Zal het mogelijk zijn om onze zondagsritten met de gehele groep weer te doen? Wat zal er met de Home Ride gebeuren? Niet alleen belangrijk voor onszelf maar minstens zo belangrijk voor het goede doel dat we hiermee ondersteunen. Zal het dit jaar lukken om een openingsrit te rijden? Wat gebeurt er met de fietsvakantie? Zal het dit jaar wel lukken om in september met de oranje colonne door de bergen van Noord-Italië te cruisen? Ligt er nog een gezellige rit in Zeeland in het verschiet?

Allemaal vragen waar we het liefst vandaag nog antwoorden op willen hebben. Maar helaas! Laten we ons vasthouden aan 1 ding. Vanaf hier kan het alleen maar de goede kant opgaan. In Nederland lijkt het de laatste dagen nu eindelijk al een beetje het geval. Het aantal besmettingen loopt terug en de vaccinatie begint op stoom te komen. Het lijkt allemaal nog een kwestie van tijd voordat het probleem onder controle is. Hoeveel tijd? Dat is een vraag die lastig te beantwoorden is. Een ding is zeker. De situatie zal zich vanaf dit punt alleen maar verbeteren!! 

In de tussentijd kunnen we de getrainde mentale hardheid inzetten om keer op keer, alleen of met zijn tweeën, toch weer de weg op te zoeken zodat we naadloos de draad weer op kunnen pakken als de ruimte er voor is. 

Hou vol mannen er schijnt licht aan het eind van de tunnel !!!!!

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

Een (kerst)cadeautje

Vanmorgen viel het ff niet mee om op te staan. De eindejaarsrally op het werk begint zijn tol te eisen. De schemering om 07.30 uur doet de motivatie ook geen goed. Toch trekt het rondje fietsen weer genoeg om het sterke oranje pak aan te trekken. Vanmorgen rij ik met Edwin G. We hebben om 08.25 uur afgesproken bij de brandweer. 

Het zit vanmorgen niet mee. Ik rij weg bij huis maar kom er na 100 meter achter dat ik weliswaar een hoofddeksel op heb, een pet, maar geen helm. Geen goed idee. Omgedraaid en naar huis maar weer. Snel weer opgestapt want de tijd begint te dringen. @#@@#!! Wat nu weer. Een bloedneus. Ik besluit door te rijden want het schema wordt inmiddels wel heel krap want we willen de Hempont van 08.50 uur halen. Bij de brandweer staat Ed ontspannen te kletsen met Mark. Ed zegt dat ik me niet druk moet maken; relax nou maar; we zien het wel !! We rijden over de Zaanse Schans naar de provinciale weg bij station Koog Zaandijk. Daar laat Ed het relaxte wel ff los. Kennelijk wil hij toch een serieuze poging doen om de pont te halen. Je voelt het natuurlijk al aankomen. We arriveren met de tong op de ketting bij de pont en zien hem net wegvaren. Lekker zeg. Er zit niets naders op dan maar ff een beetje beschutting te zoeken voor de wind en alsnog te relaxen. Tijdens het wachten krijgen we gezelschap van Simon, Stephan en Gerben die in Covid formatie na ons vertrokken zijn. We besluiten de rit met genoeg onderlinge afstand gezamenlijk voort te zetten. 

Via het haventerrein betreden we de urban jungle in Amsterdam West. Normaal niet zo aantrekkelijk om te fietsen maar op zondagochtend in de lockdown biedt het de gelegenheid om veilig paden te betreden die je normaal gesproken met de racefiets niet zo snel zou kiezen. De weg is behoorlijk nat en de dikke banden van de strandfietsen van Simon en Gerben verspreiden een constante waaier van modder. Ondanks dat we zeker een afstand hebben van twee meter zien we er bij Amsterdam Zuid al niet meer uit. Via de Zuidas gaat het richting Ouderkerk aan de Amstel. Normaal gesproken een route die intensief wordt gebruikt door een mix van allerlei recreanten. Gelukkig valt ook dit vandaag mee en het loopt allemaal op rolletjes. We rijden vanaf Ouderkerk grofweg rond de Gaasperplas om vervolgens via Weesp bij Diemen te belanden. De 50 K staat op de teller. Tijd voor een bakkie. We besluiten de golden arches met een bezoek te vereren. Knarsetandend vanwege het zand tussen de kiezen arriveren we daar. We pakken natuurlijk de Mcdrive. Bij de zuil aangekomen worden we in een onvervalst Surinaams accent verzocht om binnen te bestellen. Jammer; had toch wel weer een leuke ervaring geweest. 

Het duurt ff maar na de eerste slok blijkt de koffie toch de moeite van het wachten waard te zijn geweest. Alsof er een engeltje over je tong plast. Simon heeft zoals te doen gebruikelijk de coördinerende horeca rol op zich genomen. Hij heeft als verassing een heerlijke koek bij de koffie geregeld. Tijdens het koffiedrinken bekijken we de fietsen. Dat wordt een stevig uurtje poetsen vanmiddag.

Met de brandstoftank vol vervolgen we onze weg over Amsterdam Noord. Stephan heeft zich bij het samenstellen van de route een behoorlijke creatieve vrijheid toebedeeld. We rijden over ongebruikelijke wegen. Dit leidt er in de omgeving van de Schellingwouderbruggen toe dat we nog een stuk door de modder moeten klunen. Maar ja; het materiaal en de berijders zijn toch al aan een flinke poetsbeurt toe. Een beetje modder meer of minder maakt niet zo’n groot verschil meer. We verlaten Amsterdam Noord via Oostzaan en over Poelenburg, en uiteindelijk het Kalf rijden we uiteindelijk via de Zaanse Schans weer op huis aan. Vlak bij Wormer komen we tot de conclusie dat we inmiddels genoeg zand in onze kleding verzameld hebben om het de zandtrechter bij de firma Floris nog een beetje op te toppen. 

Dat mag de pret echter niet drukken. We zijn het unaniem met elkaar eens dat deze rit, ondanks de modder, weer een (kerst)cadeautje was. We zien weer uit naar de volgende.

Fijne kerst dagen voor iedereen !!!

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

BRRRRRRRR….. een ijskoude verrassing

Zojuist onder de douche vandaan gestapt. Toch wel een lekker gevoel ondanks de koude rit. Vanmorgen zou uw rijdende reporter rijden met Edwin en Dennis. Edwin natuurlijk bekend van de razendsnelle bandenwissels. Zo snel zelfs dat je je afvraagt wat er zou gebeuren als hij aan het pitsteam van onze Max toegevoegd zou worden. Dennis bekend als de John de Mol van de fietsvrienden. Technische hoogstandjes bij de opnamen, fraaie shots en boeiende beeldverslagen van onze belevenissen. Uw rijdende reporter had er wel even zin in om met deze iconen uit de groep fietsvrienden een rondje te maken. Helaas; vanmorgen vroeg moesten we constateren dat de wegomstandigheden niet te combineren waren met het blessureverleden van Ed en Dennis. Begrijpelijk natuurlijk. Daar zat ik dan met het sterke pak aan om 08.30 uur aan de ontbijttafel te genieten van een kop koffie. 

Wat nu??? Ik moet eerlijk toegeven dat ik even moeite had om me zelf in beweging te krijgen. Maar de gedachte dat ik vandaag helemaal niet zou rijden en de gevolgen die het zou hebben op mijn gemoedstoestand brengen me uiteindelijk toch zo ver dat ik opstap. Direct is duidelijk dat het nog verraderlijk kan zijn op de weg. De weg lijkt weliswaar niet glad maar er is wel gepekeld. Dat zal toch niet voor niets zijn gedaan. Gelukkig ben ik op de bijpassende pekelfiets zodat het de gevolgen voor het materiaal, als die er al zijn, te overzien zullen zijn. Dat kan enige verkramping bij bochten en bruggetjes echter niet voorkomen. Met een sprankje hoop om mogelijk nog een paar andere fietsvrienden tegen te komen rij ik langs de brandweer. Maar helaas geen fietsvrienden. 

Er zit niets naders op dan alleen een rondje te rijden. Hoewel er een route naar de Noordpier bij IJmuiden op de site staat besluit ik, gezien de oostenwind via de Engewormer over de Zuiderweg naar Purmerend en vervolgens naar Oosthuizen te rijden. Ik weet niet hoe het komt maar het lukt niet om het ritme op te pakken. Zal het de voorzichtigheid zijn i.v.m. de mogelijk gladde weg, de winterdip of simpelweg het gebrek aan fietsvrienden om me heen. 

Bij Purmerend kijk ik op mijn computer. De cijfers zijn confronterend en bewijzen dat het eerste stuk daadwerkelijk niet soepel gaat. De gemiddelde snelheid staat op een dermate laag niveau dat ik me verbaas dat ik überhaupt ben blijven rijden zonder steunwieltjes. Ik besluit het los te laten en me niets van de cijfers op de computer aan te trekken. Gek genoeg lijkt dat te helpen want na ruim 20 kilometer bij Oosthuizen begint de locomotief toch een klein beetje op stoom te komen. Het lijkt ook wel, misschien zit het tussen de oren, als of de weg droger begint te worden en ik begin zowaar ook andere racefietsers tegen te komen. Ik draai richting Hoorn en besluit bij Grosthuizen richting Avenhorn en Ursem te rijden. Hoewel er weinig wind is komt hij nu lekker vanuit de rug en begint de bewolking ook zowaar ietsje minder te worden. Ik krijg er weer zin en het tempo begint zich ook langzamerhand richting een normaal niveau te begeven. Kortom de motivatie gaat ook weer de goede kant op. Bij Ursem draai ik dan ook voor een extra lusje naar Alkmaar. Daar aangekomen, zo rond de vijftig kilometer, begint het gemis aan appeltaart toch een rol te spelen. Langs de kant van de weg maar ff stoppen voor een gelletje en een ijskoude verassing uit de bidon die vervolgens direct effect sorteert op de blaas. Snel maar weer opgestapt want zo langs de kant van de weg in deze temperatuur is niet echt bevorderlijk voor de souplesse. De rit wordt afgerond via de Schermer (met een kleine extra lus) en over Wormerveer ga ik weer op weg naar huis. Daar aangekomen kan ik alleen maar concluderen dat zo’n rondje op de racefiets, ondanks alles, toch altijd weer ff de knop omzet in de goeie richting. 

Hopelijk volgende week weer een rit met een ploegje fietsvrienden. Op naar de warme douche. 

Tot volgende week

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Ja, daar is hij toch weer…

Wat is er toch gebeurt met de rijdende reporter?

Overlijdensadvertenties, uitschrijvingen uit het gemeentelijk register, spamboxen kortom alles is wel gecontroleerd maar geen teken van leven van de rijdende reporter de afgelopen weken. Wel dat klopt. De tweede golf heeft bij uw rijdende reporter een gebrek aan inspiratie veroorzaakt. Het “normale” wekelijkse groepsavontuur met de volledige groep biedt altijd wel een anekdote of een gebeurtenis om als kapstok te dienen voor een lekker slap verhaal. Een rit met zijn tweeën maakt dit een stuk lastiger kan ik u verzekeren. Voor het bijhouden van de conditie is het overigens meer een voordeel dan een nadeel om met zijn tweeën op pad te zijn. Verschuilen in de groep is er namelijk niet bij. Bij dit soort ritten is het altijd vol aan de bak. De laatste weken heeft uw rijdende reporter met verschillende fietsvrienden gereden waaronder Wim B, Cees R en onze Purmerendse fietsvriend Rob. Ik kan u verzekeren dat de mannen stuk voor stuk in vorm zijn. Normaal wordt er een stapje terug gedaan naar de winter toe maar nu ff niet. Als dat zo doorgaat belooft het een vliegende start voor het volgende seizoen. Misschien moeten we nog even snel checken of de inschrijving 2021 voor de Tour of de Giro nog open staat!!

Vanmorgen heeft uw rijdende reporter een rit gepland met Edwin G.Om 08.30 uur sharp vertrekken we vanaf de Forbo. Het wordt een pittige rit. Windkracht vier uit het zuiden aantrekkend naar vijf rond 11.00 uur. We besluiten om te starten met de kop in de wind. Op naar pont Buitenhuizen langs de Nauernasche Vaart. Dat valt niet mee (zeg maar tegen). Ed moet nog even inkomen want zijn spieren herinneren hem op genuanceerd wijze aan het ritje dat hij gisteren met fietsvriend Marcel G (ja u weet wel) heeft gemaakt. Aangekomen bij Buitenhuizen blijken we een redelijke timing te hebben. De pont arriveert vlot. De bemanning op de pont, met name een enthousiaste nieuwe kracht heeft wat moeite met de Buf die Ed voor zijn gezicht trekt. Uiteindelijk mag hij toch mee als hij op het autodek gaat staan. Voortaan een “officieel” mondkapje meenemen. Vandaag geen drive by zwaai by route dus onderweg naar de overkant stemmen we de route af. Via Spaarndam, Haarlem, Santpoort gaat het over de Zeeweg richting Zandvoort. Bij het begin van de boulevard zijn we wel aan een “koffie to go” toe. Maar helaas we rijden de boulevard af tot en met het centrum en geen kop koffie te krijgen.

De ingewijde lezer is ongetwijfeld bekend met de communicatie van Edwin. “We zijn dus aangewezen op de bidons” constateert hij nuchter in het centrum van Zandvoort. Uw rijdende reporter kijkt nog een keer zorgvuldig om zich heen maar kan alleen maar concluderen dat Edwin helaas gelijk heeft. Na een paar slokken uit de bidon aanvaarden we de terugweg. Na de boulevard duiken we bij Bloemendaal de duinen in. Best druk gezien de omstandigheden. We slalommen ons tussen de wandelaars en (elektrische) fietser door naar IJmuiden. In het havengebied rijden we langs een geopend tankstation dat heel hard KOFFIE naar ons roept. Hier gaan we natuurlijk geen weerstand aan bieden. We worden verrast met een lekkere Starbucks cappuccino. Lekker hoor !!!

De batterij is weer vol en we gaan weer op pad. Bij het Noordzeekanaal ontworstelen we ons bijna aan de greep van IJmuiden maar op het moment dat we dat denken te doen zien we de pont bij Tata net voor onze neus vertrekken. Dan maar doorgefietst langs het Noordzeekanaal wederom richting Buitenhuizen. Dat is best nog wel een stuk trappen. Bij Edwin beginnen de inspanningen van gisteren en de weerstand van de Leopard banden hun tol te eisen. Met een tandje er af vervolgen we onze weg. Bij de pont moeten we even wachten en …… Nog meer fietsvrienden arriveren bijna gelijktijdig. Kennelijk heeft de zuidenwind bij meerdere fietsvrienden (Mark, Ronald en Rob) dezelfde route inspiratie opgeleverd. Edwin ondergaat gelaten weer hetzelfde commentaar als op de heenweg over zijn Buf en wordt op het autodek geplaatst afgezonderd van de rest. Op de pont wordt nog even gespeculeerd op de mogelijkheid om in januari weer met de groep te kunnen rijden. We zien er allemaal weer naar uit. Afwachten maar. Het laatste stuk naar huis is natuurlijk wel lekker. De zuidenwind is inmiddels aangetrokken naar windkracht 5 en staat vol in de rug. Uw rijdende reporter kan het even niet laten om een “Hinnetje” te doen op het laatste stuk naar de watertoren. Lekker hoor!! Bij de watertoren kijk ik achterom blijkt het Hinnetje wederom letterlijk van toepassing. Dit keer niet Ronald maar Mark zit nog in het wiel. We ronden af met een snel stuk langs de Nauernasche Vaart en we kunnen voldaan terugkijken op een heerlijke herfstrit. 

Thuis gekomen begint het vrijwel direct te regenen. Nog snel even het carbon paard onder de douche en daarna zelf genieten van een lange stomende wasbeurt om de vermoeidheid van het lijf af te spoelen. Wat een genot en wat een lekkere basis voor de rest van de zondag. Misschien wel weer een goede motivatie om volgende week weer wat te schrijven. 

Blijf gezond en tot de volgende keer !!!

Lees verder
Verslag

Jubileumeditie

Maandag een ongebruikelijk moment voor een verslag van uw rijdende reporter maar daar is dan vandaag (12 oktober 2020) ook wel aanleiding voor. 

Het is namelijk 50; ja 50 !! jaar geleden dat Jeroen K, beter bekend als de Knup, het levenslicht zag. Zijn ouders moeten ongetwijfeld ontzettend blij met hem geweest zijn zolang hij nog in zijn wiegje lag maar zonder de hele historie te kennen moet het daarna, om het maar zachtjes te zeggen, een opvoedkundige uitdaging zijn geweest. Waar is dat nu op gebaseerd. Wel als we als groepsleden de hedendaagse stand van zaken bekijken kunnen we alleen maar concluderen dat Jeroen altijd wel boven het maaiveld uitsteekt. Gelukkig altijd op een positieve manier hoor!! Is het niet als Chef-kok in de keuken dan is het wel als presentator bij de grote uitvaartmuziek quiz in Frankrijk of als DJ bij de BBQ. Ook is Jeroen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te vinden bij het opruimen van de laatste restanten alcoholische drank aan het einde van de avond. Kortom een groot brok energie en een prominent en gewaardeerd lid van de groep fietsvrienden. 

Namens alle groepsleden gefeliciteerd Jeroen!!!!!

Nu is dit deel van de website eigenlijk aangewezen voor een verslag van de op zondag gemaakte rit dus maar even over tot de orde van de dag. Gisteren een heerlijke geïmproviseerde rit gereden. De WhatsApp toonde alweer vroeg berichten van groepsleden die zich toch grote zorgen maken over de weersvoorspellingen. Uw rijdende reporter heeft nu ook niet bepaald een voorkeur voor een nat pak maar een persoonlijke inschatting, ondersteund door diverse weerberichten, zegt dat het zo nog maar eens mee kan vallen. 

Op naar ons vertrekpunt bij de brandweer dus maar. Daar aangekomen blijkt er nog een select groepje vijf andere enthousiastelingen klaar te staan. Het door onze stamoudste Stephan, vooruitlopend op de maatregelen van morgenavond, opsplitsen van de groep in viertallen is dus niet nodig. We overleggen even kort en besluiten de Noordwestenwind het hoofd te bieden door richting Schoorl te rijden. Door de Schermer rijden we naar Alkmaar en Bergen. Ter hoogte van Bergen zien we in de verte de weersverandering aankomen. We besluiten de route toch maar aan te passen door richting Egmond te rijden. Tijdens een korte tussenstop in het duingebied worden we onverwachts getrakteerd op een heerlijk najaarszonnetje. Een waardige vervanger voor de koffie met taart die i.v.m. de maatregelen niet mogelijk is. By the way ook nog beter om de voorraad wintergewicht binnen de perken te houden!! Na de inwendige mens te hebben verzorgd met verantwoorde gelletjes en sportdrank pakken we snel de draad weer op. We belanden, ondersteund door een lekkere rugwind, via de klinkerweg in de duinen in Heemskerk en ronden de rit af via Assendelft en Busch en Dam, Krommenie en Wormerveer. Ondanks dat de naamgever van het fenomeen wel mee rijdt ff geen Hinnetje vandaag. Ronald heeft twee weken niet aan kunnen aanhaken en kan zich er vandaag niet toe zetten om aan het einde van de rit nog alle reserves aan te spreken en een maximale krachtexplosie los te laten. Aan het einde van de rit lukt het de wolken niet meer om de regen nog even voor ons te omarmen. Het begint zachtjes te spetteren maar dat kan het plezier van de rit niet meer bederven. Thuis aangekomen de fiets even afgespoten en daarna heerlijk ook zelf even onder de douche. 

Een onverwacht heerlijke en bijna geheel droge rit. Wat een feest is fietsen toch!!!

Tot volgende week, 

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

De herfst is begonnen

Vorige week deden de eerste beachbikes alweer hun intrede in de groep. De rit was toen naar Hoorn via de Beemster. Op weg naar Hoorn stond er windkracht vier en dat kost met name de beachbikers flinke moeite. Geen probleem dan doen de racefietsers even wat meer kopwerk. Al met al een stevig ritje. Gelukkig konden we in Hoorn nog genieten van de koffie met appeltaart. Door de Covid-maatregelen is dat de eerste weken nu niet meer mogelijk. Na terugkomst was bij iedereen de pijp goed leeg. Uw rijdende reporter miste die middag zeker ten minste 20 ronden van de Formule 1 doordat de luiken even dicht gingen.

Vanmorgen zag de weersverwachting er niet goed uit en een hoop groepsleden besluiten zich over te geven aan de dreigende weersomstandigheden en nog even lekker de nachtrust even te verlengen. Ook gaat er een groep op de MTB rijden en zijn er nog enkele (gedeeltelijk) geblesseerden zoals Ronald K, Hans van G en Wim B (spoedig herstel gewenst mannen!!) Enkele enthousiastelingen blijken uiteindelijk toch bereid te zijn om het risico op een nat pak te nemen. We vertrekken vandaag om 9 uur op verzoek van onze nestor Cees R. De gewijzigde vertrektijd blijkt tussen alle verjaardagwensen op de groepsapp te zijn beland en Joep heeft hem daardoor gemist. Om 08.30 uur belt hij me op; “waar ben je nou?”. Ik leg het hem uit en al brommend besluit hij mij tegemoet te rijden om te voorkomen dat hij een half uur stof (of regen) loopt te vangen op de vertrekplaats bij de brandweer. We treffen elkaar bij de Julianabrug en rijden gezamenlijk naar de brandweerkazerne. Daar blijkt dat we vandaag in een select gezelschap zijn. We zijn vandaag maar met acht man. We wachten nog even op laatkomers maar behalve een paar vroege supermarktbezoekers komt er niemand meer. Ook geen Cees!?!? 

Enfin, we vertrekken met zijn achten en rijden met de wind in de rug richting het Alkmaardermeer. Bij de Woude draaien we de Starnmeer in en worden we er door de wind nog eens op gewezen dat het nu echt herfst is. We rijden om en om op kop. Ook vandaag weer een mix van beachbikes en racefietsen. Collectief werken dus!! Een groot deel van de rit in het zoggie (Zaans voor in de luwte) zit er vandaag zeker niet in. Bij Purmerend daalt het volume in de groep doordat Joep afzwaait. Hij heeft nog een programma vandaag. Het tempo daalt echter niet. Als we Purmerend passeren begint helaas de eerste regen en trekt de wind aan. Dat is balen. We hadden de hoop om net als vorige week tussen de buien door te rijden maar helaas dat zit er vandaag niet in.  We vervolgen onze weg langs het Noord Hollands Kanaal en rijden in een waaier om gezamenlijk de wind op te vangen. Bij Watergang aangekomen rijden we langs een groep wachtende racefietsers. “ziet er goed uit mannen”.  Voor ons heel normaal inmiddels maar de oranje kleding trekt nog steeds de nodige aandacht. Nog een klein stuk tegen wind langs het Kanaal tot de Durgerdammerdijk. Daar steken we de brug over en volgen het Kanaal in de tegenovergestelde richting. Daar krijgen we, maar dat heeft de oplettende lezer natuurlijk al begrepen, de wind in de rug. Dat is wel ff comfortabel. We rijden met 35 km/u door tot Purmerland en we sturen richting Oostzaan. Op de Haal in Oostzaan stopt het met zachtjes regenen. De blauwe smurf maakt er zelfs melding van dat zijn schoenen vol beginnen te lopen. Maar ja er zit niets anders op dan toch nog ff door te bijten. Via het centrum van Oostzaan gaan we over de Kerkstraat. Daar schuilen we onder het viaduct en nemen we even de tijd voor een gelletje en een paar slokken uit de bidon. Daar moeten we het mee doen. Vanwege de maatregelen geen koffie met taart vandaag. We blijven niet te lang hangen want door de wind die onder het viaduct door blaast voelt door de natte kleding behoorlijk koud aan. We rijden via Poelenburg en de Achtersluispolder naar de Den Uylbrug. Een sprintje omhoog en we laten ons rollen naar de Provincialeweg. Het blijft regenen en we zijn inmiddels allemaal wel voldoende doorweekt om geen weerstand te bieden tegen het voorstel om maar direct naar huis te rijden. Het ritje langs de Provincialeweg blijkt uiteindelijk nog wel een lekkere afsluiter. Het stopt warempel met regenen en we hebben de wind vol in de rug. We laten ons meevoeren op de wind en binnen een kwartier zijn we in Wormer. Tijd voor een welverdiende warme douche!! Hopelijk volgende week beter weer. 

Marcinello uw rijdende reporter 

Lees verder
Verslag

Ups en Downs

Dit jaar kenmerkt zich door grote afwisselingen. De Covid crisis gooide begin dit jaar al snel roet in het eten. Deze crisis hebben we overwonnen door individuele trainingen en “collectieve” drive by zwaai by routes te rijden op een Covid verantwoorde manier. We hebben valpartijen gehad die gelukkig allemaal (relatief) goed afgelopen zijn en we hebben groepsleden weer terug zien keren na langdurige blessures en ziekte er zijn er gelukkig nog een paar op de goede weg naar snel herstel. Sinds enkele weken zijn we ook weer met onze volledige groep op zondagen op pad. Dat voelt na alle Covid ellende weer heerlijk. Laten we hopen dat dit zich zo doorzet. 

Begin deze week hadden we weer een hoogtepunt voor de boeg. Met een deel van de groep gaan we elk jaar naar het buitenland. Dit jaar stond Italië op het programma. Dat lukte dit jaar niet. In plaats daarvan reisden we naar Limburg. Joep en uw rijdende reporter besloten reeds om zondagavond af te reizen omdat de eerste rit al op maandagochtend gepland stond om 11.00 uur. Fietsen achterop en een hotel geboekt in Maastricht om de volgende dag nog maar een klein stukje relaxed naar Epen te hoeven rijden. In opperbeste stemming arriveren we in Maastricht.

Wat kan er mis gaan zou je zeggen. Maar zoals de titel van het stukje al suggereert ups en downs volgen zich dit jaar op. We parkeren onze auto op het bewaakte terrein van het hotel en checken in. Bij het inchecken vragen we natuurlijk naar een veilige plek voor onze fietsen. We mogen ze mee naar binnen nemen en halen de fietsen direct op nadat we onze bagage met computers etc. in de kamer hebben gedropt. Binnen een aantal minuten staan we bij onze auto. WAT IS DAT!!!! Onze fietsen zijn in de paar minuten dat we binnen waren van de afgesloten drager gestolen. Over downs gesproken!!! We lopen nog zoekend rond, halen de politie erbij, die snel ter plaatse is en de camerabeelden controleert maar helaas alles zonder resultaat. Daar sta je dan zonder fietsen in Limburg. Gelukkig zijn er nog een aantal groepsleden die de volgende morgen pas richting Limburg rijden en voor ons vervangende fietsen kunnen ophalen. Wij nemen maar een stevige borrel om de pijn een beetje te verzachten maar langzaam begint het besef door te dringen dat we de fietsen niet meer terug zullen zien. Om eerlijk te zijn voelen we ons beiden zeer ellendig en slapen we er onrustig van. De volgende dag worden we op weg naar Epen gebeld door de hoteleigenaar en hij zegt ons toe dat hij zijn verzekering probeert aan te spreken om ons te proberen te compenseren. Fingers crossed want inmiddels is ook uit diverse belletjes duidelijk geworden dat wij vanuit onze eigen verzekeringen niet al te veel hoeven te verwachten. 

In Epen aangekomen ontmoeten we de rest van de groep. Dit geeft de burger weer een beetje moed. We rijden de eerste geplande route van ca. 50 km. De stemming zit er goed in en de spieren kunnen even wennen aan de hoogteverschillen die we normaal niet tegenkomen. Helaas hebben Joep en uw rijdende reporter door het onverwachte gebruik van het reservematerieel wat materiaalpech maar dat kan de pret niet drukken. We genieten met volle teugen van de mooie omgeving en het fantastische weer en we sluiten de dag bijbehorend af met een gezamenlijke maaltijd waar onder het genot van een drankje de heroïsche rit van eerder die dag wordt besproken. Ook heeft Marcel G, die er dit jaar helaas niet bij kan zijn (je bent gemist vriend!!) een paar mooie woorden voorbereid. Op zijn verzoek leest Gerben ze op gepaste wijze voor en er volgt ook nog een begeleidend presentje voor iedereen. Dank Marcel!

Gedurende de dag en ook gedurende de rest van de week wordt de Tour de France gevolgd. Dat ziet er goed uit. Het lijkt er op dat we voor het eerst sinds tijden een Nederlandse ploeg met een tourwinnaar krijgen. 

Dinsdag staat er een langere rit van ca. 87 km op het programma. De spiertjes moeten toch even wennen in het begin; zeker na de eerste klimmen van gisteren. Het is een fantastisch mooie dag met bijbehorende temperatuur. Gedurende onze rit die ons door prachtige landschappen in Duitsland, België en Nederland leidt loopt het kwik op tot 35 graden. Dat geeft wel even een extra dimensie en in combinatie met de hoogteverschillen 

Is het al met al een stevige rit. Tussendoor vullen we bij de tussenstops de energievoorraad natuurlijk aan met vlaai en we vullen waar we kunnen de bidons bij om ook het vochtgehalte op peil te houden. Op de klim naar de top van de Vaalserberg (ja die lange) richting het drielandenpunt ontstaat een scheiding in de groep. Uw rijdende reporter arriveert op de “top” samen met Edwin en Walter waar we van een welverdiend softijsje genieten alvorens we de afdaling richting Epen voltooien. 

’s Avonds wordt het drinktempo van overdag door sommige groepsleden op hetzelfde tempo voortgezet tijdens het verorberen van de Pizza. Het gevolg is dat sommige groepsleden er de volgende dag ff wat minder fris bij staan op het tijdstip van vertrek. 

Er staat weer een mooie rit op het programma. Het oranje lint slingert zich afwisselend door België en Nederland om bij Eijsden bij de pont over de Maas te arriveren. Natuurlijk heeft onze reislei(ij)der Stephan zich voorbereid op het feit dat wij geen mondkapjes bij ons hebben. Na ons eerst even lekker te laten mopperen trekt hij met een glimlach van oor tot oor een voorraadje mondkapjes uit zijn rugzak. Probleem opgelost. Aan de overkant in België wacht ons direct een stevige klim waarna we de Maas richting Maastricht volgen. Daar gaan we natuurlijk niet zomaar voorbij. Op het Vrijthof trakteren we ons zelf op een heerlijke vlaai met koffie. We zitten wel lekker en genieten van het op zijn tijd aantrekkelijke uitzicht.

Op de terugrit rijdt Walter tijdens een afdaling op een steen met een snakebite als gevolg. Onze altijd aanwezige ANWB Edwin zorgt natuurlijk weer vlot voor de vervanging van de binnenband. Helaas niet vlot genoeg om de ergernis van een lokale boer te voorkomen. Hij komt vol gas met een grote tractor tussen de groepsleden, die aan beide kanten van de weg staan te wachten, aanrijden. Vervolgens steekt hij achteruit zijn erf op waarbij Theo door een sprong met zijn fiets in zijn handen nog net uit de weg kan springen. De boer stapt uit en is kennelijk met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Dit licht hij verbaal en druk gebarend nog eens toe. We uiten ons ongenoegen over de bijna-botsing met Theo in duidelijke bewoordingen en we nodigen de boer uit om hier nog even over te komen praten. Gelukkig doet hij dat niet want dan had het toch wat minder gezellig geworden. Met de adrenaline nog in ons lijf voltooien we de rest van onze rit. Wederom een memorabele !!

Rob H die inmiddels ook aangehaakt is rijdt met nog enkele enthousiastelingen een lus extra met daarin de klim naar Camerig. Het weer blijft ons goedgezind en ’s avonds genieten we van grote wielerverhalen tijdens het diner in de tuin bereid door onze chef-koks Jeroen en Rob.

Donderdag is de dag van de het klimmen. Er staan er tien gepland op de route. Hoewel de klimmen in Limburg niet al te lang zijn, zijn ze wel venijnig. De oranje colonne doorstaat ze met glans en we belanden na 55 kilometer in Valkenburg. Daar trakteren we, nu we er toch weer zijn, ons zelf op een lekkere vlaai. Gelukkig is het vandaag iets minder warm waardoor het minder zwaar lijkt. Na de pauze is het wel direct vol op de pedalen de Keuterberg op. Deze berg heeft een groot stijgingspercentage in het begin. Uw rijdende reporter waarschuwt nog een paar mederijders om op tijd te schakelen. De klim begint en …… $%@**^%^ (gecensureerd) uw rijdende reporter blijkt nog op het grote buitenblad te rijden. Dat gaat ff goed maar niet lang. Na een klein stukje lopen is er weer gelegenheid om op te stappen en gaat de oranje trein verder naar de volgende klimmen. Uiteraard niet nadat er enig “opbouwend” commentaar is geleverd richting de schrijver van dit stuk. Zoals te doen gebruikelijk wordt de route altijd minutieus voorbereid en precies volgens plan belanden we op de een na laatste klim van de dag bij de ijsboerderij. Volgens de recensies een aanrader. En inderdaad het ijsje smaakt heerlijk!!

Nog een afdaling en dan wordt de reserves nog even aangesproken voor het “Klein Zwitserland” klimmetje. Al met al weer een fantastische dag die wordt afgesloten met mooie woorden van Stephan en de uitreiking van de bekende kilometerpaaltjes met daarop de lokale klimmen. 

Het zit er op, althans voor de meesten. Er zijn nog enkele enthousiastelingen die vrijdag voor het vertrek nog even een ritje doen. Achteraf niet zo’n verstandige keus wanneer je een vlaai wilt meenemen van de lokale bakker komt uw rijdende reporter achter. Tegen elf uur is de bakker, vanwege de inkopen van medegroepsleden op 1 vlaai na uitverkocht. Geen keuze maar gelukkig is er in ieder geval nog eentje. 

Het is nu zaterdag. Iedereen is weer thuis. Helaas is de Nederlandse zeepbel in de Tour de France net hard uiteen gespat. Geen gele moorkoppen bij de Jumbo zie ik uit doorgaans betrouwbare bron, op de whatsapp. 

Het kan de pret en het plezier van de week, zelfs ondanks alle tegenslagen, niet verpesten. We kunnen allemaal weer terugkijken op een memorable week want dat was het tenslotte weer ondanks of mischien wel dankzij alle ups en downs. 

Dank aan alle groepsleden die zich met de organisatie hebben bemoeid. 

Tot het volgende verslag.

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

Twee opties (wat een luxe)

Op zaterdagavond begint de Fietsenvriendenapp al in beweging te komen. De weersvoorspelling is lastig in te schatten. De buien die voorspeld worden zijn allemaal vrij lokaal zodat het moeilijk plannen is. Edwin G tovert twee alternatieven uit de mouw. Een versie over Schoorl en een andere versie over meer naar de Oostzijde van Noord Holland langs het IJsselmeer. Wat een luxe!!

Vanmorgen vroeg wordt besloten om voor de Oostelijke route te kiezen. Om 08.30 uur gaan we met een ploeg van twintig man van start. Onze navigators en kopmannen voor het eerste deel zijn Gerben en Simon. Altijd fijn om achter deze mannen te rijden. Zij houden altijd een constant tempo aan dat goed bij de groep past en houden ook goed rekening met het aansluiten van de achterste groepsleden na het uitkomen van de bochten. Het klinkt eenvoudig maar in de praktijk vereist dit toch de nodige ervaring. Bijkomend voordeel is dat er weinig te mopperen valt in het peleton en dat komt op zijn beurt natuurlijk weer de sfeer ten goede. De rit voert ons via de Provincialeweg richting Uitgeest en Akersloot. Via de weg langs het Noord Hollands Kanaal rijden we Alkmaar binnen. Daar zijn we maar kort want vrijwel direct draaien we er via Oudorp weer uit en belanden in de Schermer. Over de welbekende noordelijke dijk in de Schermer gaat het via Ursem naar Berkhout richting Hoorn. We hebben kennelijk de goede keuze gemaakt want het is nog steeds droog. 

Rob P haakt ook tussentijds nog aan. Vanmorgen regende het in Purmerend en hij is later vertrokken. Onder Hoorn pakken we de dijk langs het IJsselmeer op. De route naar Edam, ons geplande vertrekpunt is vanaf hier duidelijk en na ruim 40 km geven onze kopmannen het stokje over aan het tweede koppel zijnde Mark H en uw rijdende reporter. Mark geeft ff later weer aan Walter over en de schwung zit er aardig in. Maar de pret is maar van korte duur. Rob P rijdt lek. Uiteraard wordt er met vereende krachten (dank Ed!) snel een nieuwe binnenband gemonteerd en vervolgen we onze weg naar Edam. Het is vanmorgen opvallend rustig onder aan de IJsselmeerdijk. Kennelijk zijn er meer fietsers die vraagtekens hebben bij de betrouwbaarheid van de weersvoorspelling. 

In Edam is het heerlijk toeven op het terras in een flauw najaarszonnetje genietend van een lekkere kop koffie en appeltaart. Johan, onze nieuwe deelnemer, gastrijder kunnen we hem inmiddels vanwege zijn frequente aanwezigheid bijna niet meer noemen, zit bij uw rijdende reporter aan tafel. Hij heeft voor dat hij bij ons aansloot altijd hardgelopen en vindt het toch wel ff wennen om halverwege  een training te stoppen om vervolgens even een brok appeltaart te downloaden. Kunnen wij ons voorstellen maar het heeft wel degelijk nut in de vorm van het aanvullen van de koolhydraten; althans zo leggen we het uit. Stiekem is het ook wel een essentieel onderdeel van het groepsgebeuren. 

We stappen weer op en een bus van Coolblue rijdt behendig langs de groep. De blauwe bus roept meteen weer een associatie met het terugkerende smurfen thema op. Overigens is de blauwe smurf er vandaag niet bij en dat kun je zonder te kijken waarnemen aan de hand van het lagere geluidsniveau in het peloton. Overigens doet Joep vandaag, zoals te doen gebruikelijk, weer ontzettend zijn best om dit te compenseren. In de polder bij Edam rijden we de regen in en stoppen we ff kort om te schuilen. Gelukkig blijkt het maar een korte bui en we vervolgen snel onze weg. Via Ilpendam en Purmerend belanden we uiteindelijk op de Zuiderweg in Wijdewormer. Edwin de trekker en uw rijdende reporter leiden de sprinters naar het “kluftje” bij de AZ trainingsfaciliteit. 

Na de sprint gaat het via de Enge Wormer met een aantrekkende tegenwind in de richting van Wormer waar we na aankomst terugkijken op een mooie eerste herfstrit. Dank voor de mooie route Ed vooral namens Marcel G.:-)

Tot de volgende week 

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder