Verslag

Verlate zomerrit

Vandaag belooft een topfietsdag te worden Ideale tempartuur een bijna volledige groep en een prachtige route richting het oosten van Noord-Holland. Op het gebruikelijke punt verzamelen we ons om 08.30 uur. Vandaag hebben we een aantal aangekondigde gastrijders die ook voornemens waren om richting Marken te rijden en die er toevallig achter kwamen dat we die kant op gingen. Wel zo gezellig !!

Wim arriveert ook tijdig op de vertrekplaats. Kennelijk heeft hij een ander weerbericht gezien als wij want hij heeft zo ongeveer de volledige standaard fietsvrienden uitrusting uit het magazijn gehaald. Armstukken, beenstukken, mouwloze overjas en ongetwijfeld, voor uw rijdende reporter gelukkig niet waarneembaar, zijn (eigen) gebreide wollen onderbroek met lange pijpen. Zijn uitrusting trekt natuurlijk aandacht en is direct onderwerp van het gesprek. Wim beseft ook wel dat hij het enigszins verkeerd heeft ingeschat. Door “ik kan het altijd toch nog uittrekken” probeert hij het bombardement aan opmerkingen te vermijden maar hij moet het uiteindelijk toch maar ff ondergaan. 

Na de lachspieren te hebben opgewarmd zijn de beenspieren aan de beurt. We rijden via de Enge en Wijde Wormer op naar Purmerland. Hier zit ff een psychologische training in de route ingebouwd. We rijden van Purmerland door Den Ilp naar Amsterdam om daar om te keren om de route langs het Noord Hollands Kanaal te vervolgen in precies de omgekeerde richting. Bij Purmerend, waar we net vandaan kwamen, aangekomen steken we het kanaal over en doen we dezelfde route min of meer nog een keer over langs de Jaagweg wederom richting Amsterdam. 

Uw rijdende reporter komt naast Mark (H) te rijden. Kennelijk heeft hij het stukje van vorige week gelezen. Zou hij dan die (enige) lezer zijn? Hij refereert aan het ontbreken van de “wall of sound” vandaag. Joep is er vandaag niet bij en Hans redt het niet in zijn eentje. Mark maakt de opmerking dat de “sound of silence” vandaag meer van toepassing is. Dit kan natuurlijk ook liggen aan de groeiende concentratie op het avontuur in Italië dat de komende week van start gaat. Degenen die meegaan beginnen zich toch langzamerhand wel te focussen op de uitdagingen die we daar zullen aangaan. Ieder op zijn eigen manier trouwens want er is ook nog een deelnemer die het erop gokt dat alcohol uitstekend zal kunnen functioneren als brandstof voor de ritten aldaar. Hij is in ieder geval tot de late uurtjes bezig geweest met de inname. Het zou natuurlijk niet passend zijn dat uw rijdende reporter de identiteit van deze rijder onthult. En dat doen we dan ook niet toch Ed?.

Aan het einde van de Jaagweg gaat het naar Broek in Waterland. Uw rijdende reporter rijdt naast Gerben op de gouden koets voorop. In Broek aangekomen raakt de computernavigatie een beetje in de war. Stephan grijpt direct in en wijst ons de goede weg. Uw rijdende reporter komt door die move achterin te rijden. Dat doet je meteen weer realiseren dat je daar wel flink moet klussen om bij te blijven. Het is eigenlijk een aaneenschakeling van tempowisselingen als je achterin rijdt. Na de bochten moet je flink aanzetten om weer aansluiting te krijgen. Als er voorin 30 km/u wordt gereden is het niet uitzonderlijk dat je achterin regelmatig de 40 km/u raakt. Marcel en Ed rijden vaak achterin om ervoor te zorgen dat de gehele groep bij elkaar blijft en de veiligheid voor iedereen te garanderen. Vandaag rijden ze ook allebei achterin. Ook Ed dus. Zal de alternatieve brandstofstrategie dan toch werken? Uiteindelijk belanden in het pittoreske Marken waar we op onze vaste adres aan de haven belanden voor de traditionele koffie met appeltaart. 

De prijs hiervoor doet vermoeden dat de uitbater bezig is met een inhaalrace om zo de covid perikelen te compenseren of het moet gewoon zo zijn dat we een reguliere toeristenbehandeling krijgen. Desondanks is het toch genieten geblazen aan de historische haven en het kost weer moeite om het geheel in beweging te krijgen. 

Het eerste deel van de terugweg, de dijk van Marken, is gezien de breedte altijd weer een uitdaging. Vandaag vanwege het mooie weer al helemaal. Het aantal tegenliggers, een mix van toeristen en elektrische gelegenheid fietsers, is zo groot dat we de dijk geheel 1 op 1 (achter elkaar voor de niet deskundige lezer) dienen af te leggen als we de overkant veilig willen bereiken. Vanaf Monnickendam gaat het een stuk beter. Stephan heeft de route vandaag zo gepland dat we, gezien de groepsgrootte, zo veilig mogelijk kunnen rijden. 

Met een lus langs de IJsselmeerdijk rijden we onder Edam door naar Kwadijk. Daar worden de materialen en de berijders nog even op de proef gesteld. Het wegdek bestaat over een afstand van drie à vier kilometer uit klinkers. Aan het einde resulteert dat erin dat je het gevoel hebt dat overeenkomt met een milkshake vlak voor het uitserveren. 

Bij Purmerend krijgen we vanwege de gesloten brug nog even de tijd om ons mentaal voor te bereiden voor het laatste stukje naar huis. 

Langs het Noord Hollands Kanaal (waren we daar vandaag al niet eerder langs gereden?) rijden we via Spijkerboor naar Oostknollendam alwaar uw rijdende reporter collectief wordt uitgezwaaid. Proef ik daar nu opluchting uit de groep of zal het een welgemeend afscheid zijn. Het zal wel een mix van beide zijn stel ik me voor mijn eigen gemoedsrust maar zo voor.

De vraag is natuurlijk altijd weer wie in de rapportage even een kleine steek onder water kan verwachten aan de hand van de rit of de gesprekken tijdens de rit. Nou heren ik hoop dat het weer meevalt. Tot de volgende keer. 

Marcinello uw rijdende reporter. 

Lees verder
Verslag

Kedengedeng kedengedeng …..whoewhoe

Dat is het gevoel dat uw rijdende reporter bekruipt als hij terugkijkt naar de rit van vandaag.

Vanmorgen een vroege start om 8 uur. De reden is onbekend maar, als ik de oranje geruchtenmachine goed beluister dan lijkt het er op dat de clubliefde buiten het oranje legioen hier een rol in speelt. Bijkomend voordeel is dat we, als we weersvoorspelling bekijken, de regen lijken te ontlopen. Twee vliegen in een klap.

Het vroege tijdstip weerhoudt de fietsvrienden er niet van om in grote getale aan te sluiten.
Twintig mannen op middelbare leeftijd in te strak oranje lycra. Altijd weer een imposant gezicht.
Ook de gouden koets van Gerben is weer terug uit de reparatie. Net als de restauratie van de koninklijke gouden koets heeft dit wel ff geduurd maar is hij precies op tijd terug voor de beklimmingen in Italie.

Geen hinnetje vandaag want de naamgever zit in de lappenmand. Beterschap Ronald!!
Ondanks de noordenwind gaat de route vandaag rondom het Noordzeekanaal en niet zoals te doen gebruikelijk de eerste helft noordwaarts tegen de wind in.

Il Manipulatore doet vandaag zijn naam eer aan want hij pakt samen met onze wegkapitein Stephan (El Condor) de leiding. De beide mannen hebben er kennelijk zin in vandaag want de cruise control wordt vastgezet door de mannen op kop en ze geven de hele rit de leiding niet meer uit handen. Het voelt als een trein op de rails vandaag. In de (groep) middenwagons is het goed toeven. Achterin is een ander verhaal. Het is al eens eerder benoemd in de verslaglegging maar het harmonicaeffect bij de bochten zorgt er bij de mannen achterin voor dat ze eigenlijk de hele rit een intervaltraining rijden. Desondanks de trein denderde voorin gestaag door kedengedeng kedengedeng …..whoewhoe.

De locomotief zet eerst koers naar station Purmerend om vanaf daar langs het Noordhollands Kanaal richting Amsterdam Noord te rijden.
Daar aangekomen blijft ons gelukkig de Nieuwendammerdijk dit keer bespaart. De beklimming van de beide Schellingwouderbruggen geven ons enigszins een voorbode van wat ons in Italie over een kleine twee weken te wachten staat. Joep rijdt achter uw rijdende reporter en hij kan het ff niet laten om de boel op scherp te zetten. “ Reiffie je moet dit een beetje bedenken maal 4 qua stijging en dan 2,5 of 3 uur achter elkaar”.
Altijd fijn om even opbouwend advies van je fiets”vrienden” te ontvangen.

Joep rijdt trouwens met Hans(C) het eerste deel van de rit direct achter uw rijdende reporter.
Het is daarom niet alleen de eerder besproken locomotief die uw rijdende reporter vooruit trekt maar ook de “ wall of sound” die ook nog een keer een duw in de rug geeft. Wat een luxe vandaag !!
Het oranje lint voltooid behendig de uitdaging van de stedelijke fietspaden van Amsterdam om via het Westelijk havengebied en Spaarndam richting Haarlem te rijden.

Via Santpoort belanden we na 65 km bij onze koffiestop op de kop van de haven van IJmuiden. Maar wat nu? Gesloten?; Gelukkig niet. De “artiesteningang blijkt wel geopend. Pfhhh, gelukkig maar want ik had er, ondanks het feit dat het genoeg stof tot schrijven had opgeleverd, niet naar uitgekeken om met een sjagerijnige groep fietsvrienden de weg te moeten vervolgen.
Stephan neemt zoals te doen gebruikelijk behendig de bestellingen op en binnen een oogwenk zijn we voorzien van koffie met taart.

Joep en Marcel gaan voor de gevulde koek. Dit blijken ondanks hun hoge verwachting, een verse warme koek, twee in conserverend plastic gestoken vermoedelijk pre-corona exemplaren te zijn. Toch wel een klein dompertje op de feestvreugde. De IJmuidense horecaondernemer heeft waarschijnlijk het stof van de koeken afgeblazen en een klein vreugdedansje gedaan toen hij de bestelling zag binnenkomen.
Gelukkig is er wel iets meer voor nodig om de stemming hierdoor te laten bederven.
Joep bekijkt zijn koek met een deskundige bakkersblik, haalt zijn schouders op en besluit de koek toch maar te nuttigen. Slok koffie er achter aan en je merkt er niets meer van. Toch Joep?

Tijdens de koffie wordt de bijzondere situatie op de fietsenmarkt besproken, Het is inmiddels niet meer uitzonderlijk dat je meer dan een jaar moet wachten op een nieuwe fiets. Ook het verkrijgen van onderdelen blijkt steeds problematischer te verlopen. Gelukkig is onze huisleverancier en trouwe sponsor Piet de Wit nog altijd in staat om ons te blijven voorzien van alle onderdelen en uw rijdende reporter heeft gisteren in de winkel op het Noorderveld nog met eigen ogen kunnen constateren dat er nog steeds nieuwe fietsen en onderdelen beschikbaar zijn. So far so good.

Voordat het echt gezellig wordt grijpt Stephan in en geeft het signaal dat we weer gaan vertrekken.
De locomotief trekt ons over de sluizen naar de overkant. Mooi gezicht hoor die nieuwe sluis.
Via Beverwijk rijden we langs het Noordzeekanaal richting Westzaan en daarna naar Zaandam. Het laatste stuk nog even met de kop in de wind langs de Provincialeweg.

Uw rijdende reporter rijdt direct achter de locomotief. Zal Enrico of Steef hem nu toch ff afgeven.
Maar nee hoor!! Geen enkel signaal dat daar op wijst en we belanden uiteindelijk onder hun bezielende leiding in Wormer. Goed werk hoor. Respect mannen !!

Zoals Stephan het thuisgekomen in de app beschrijft. Goed tempo, mooie afstand en “iedereen kon nog steeds praten”.
Geen ideaal weer maar weer een mooie fietsdag !!!

Lees verder
Verslag

Een onstuimige rit

De zomer is nog in volle gang maar afgezien van de redelijk milde temperatuur heeft het weer vandaag meer kenmerken van herfst dan van de zomer. De wind komt met kracht 5 tot 6 uit het zuidwesten en de donkere wolken zijn een voorbode van een vochtig ritje. 

Desondanks komen er vanmorgen toch weer tien diehard fietsvrienden bij de brandweer bijeen voor de collectieve zondagsrit. Vandaag is er geen vooraf geplande route. We besluiten ter plekke dat we het eerste gedeelte de strijd met de wind aangaan richting het zuidwesten. Via Assendelft en langs de golfbaan Heemskerk gaan we via Beverwijk richting de sluizen om daar het kanaal over te steken. 

De wind vergt opperste concentratie en inspanning. De lichte fietsen met hoge wielen zijn toch eigenlijk voor andere omstandigheden ontworpen. Koppie erbij dus. Marco (M) is op dit moment in bloedvorm. Hij fiets in een constant tempo op kop alsof de wind niet bestaat. Het lijkt wel of de eergenoemde (M) voor motor staat. Simon en Enrico loodsen ons vakkundig vanaf IJmuiden richting het welbekende kopje van Bloemendaal. De groep met fietsvrienden is niet altijd even uitbundig maar als we aan het begin van het kopje staan lijkt het wel of de competitieve Max Verstappen in de meesten bovenkomt. Wie zal er vandaag de kopjeskoning worden? Gas erop en we gaan het snel zien. Helaas komt uw rijdende reporter vandaag in de achterhoede boven en kan derhalve geen klassement publiceren. Het maakt eveneens pijnlijk duidelijk dat er voor mij nog wat werk aan de winkel is voorafgaand aan het geplande verblijf in Italie. 

Via de Zeeweg gaat het richting Bloemendaal aan Zee. Op de boulevard wordt het pas een echte uitdaging. Windkracht zes komt over de zee ongeremd de boulevard op. Dat is wel ff klussen geblazen en de groep valt al snel in tweeën. In het centrum van Zandvoort hergroepeert de groep zich weer en we besluiten vandaag de Langevelderslag maar even te laten voor wat hij is. Na vijftig kilometer tegen de wind in beuken is de zuigende kracht van een kop koffie met appeltaart niet te weerstaan. Als we met zijn allen (overdekt) zitten begint het vrijwel gelijktijdig te regenen. Perfecte timing!!

Op het terras wordt de recente aanschaf van een nieuwe fiets door Edwin (de W) besproken. Ik zie daarbij wel enigszins bezorgde blikken. Hij zal toch niet nog harder gaan op zijn nieuwe ros? Gelukkig biedt de Covid situatie de groep voorlopig nog even wat voordeel want het gaat nog even duren voordat de nieuwe aanwinst geleverd wordt. De regen blijft nog even aanhouden en we besluiten om van de nood een deugd te maken door nog een tweede bakkie te bestellen. De strategie pakt goed uit en het is droog als we weer opstappen.

De terugweg gaat via de ringvaart Haarlemmermeer naar de pont Buitenhuizen. De wind staat hierbij vol in de rug en achteraf blijken er op Strava behoorlijk wat PRtjes te zijn aangescherpt.

Bij de pont blijkt niet iedereen aan zijn mondkapje te hebben gedacht (ondanks de mail vanmorgen). Marco (M) wel maar zal hij nou stiekem lippenstift dragen of heeft hij het mondkapje van zijn vrouw even snel meegepakt vanmorgen? Aanleiding voor de nodige opmerkingen natuurlijk. Ook het Edwin aan Joep uitgeleende kapje dat in eerste aanleg verdacht veel op een stringetje lijkt biedt aanleiding tot de nodige fantasie. Een van de groepsleden meldt dat hij laatst à la van der Poel bij het van de kast af springen het plankje miste en zo naast het bed belande in plaats van zijn vrouw te verblijden. Gelukkig arriveert de pont snel want de gesprekken beginnen een bedenkelijk niveau te bereiken. 

Als we de pont opgaan kunnen we zonder mondkapje met zijn allen op het autodek staan. Je voelt het natuurlijk al aankomen. Het laatste stuk met een straf rugwind levert weer spektakel op. Tot de Forbo gaan de meesten helemaal los en, oordelend aan de hand van de Strava registratie sneuvelen ook hier de nodige Pr’tjes.

Ook de nodige ego’s als ik het appverkeer na de rit een beetje volg. Enfin weer een mooie memorabele rit.

Hopelijk volgende week betere omstandigheden.

Lees verder
Verslag

Tunnel few

Ondanks de welverdiende vakantie van “uw rijdende reporter” verzaakt hij niet in de altijd doordraaiende wereld van de journalistiek. 

“Uw rijdende reporter” stond om 7:15 uur op, brommend als altijd (waarom doe ik dit?), maar na het eerste bakje koffie wordt hij meestal al wat vrolijker. “Uw rijdende reporter” had net als veel leden van de Fiets Vrienden Club een pittig weekje achter de rug. Hij had de hele week nog de vorige rit in de benen, niet van de inspanning, want die was er bijna niet, maar wel van de jeuk. Nog steeds zat de jeuk van de enkels tot aan de edele delen er goed in. Het was ook een pittige week voor de journalistiek, de aanslag op collega journalist Peter R. de Vries doet je nadenken over de zin en onzin van wat we allemaal denken, doen en schrijven. “Uw rijdende reporter” heeft de vrijheid van meningsuiting en het respect voor andere meningen hoog in het vaandel (en daar wil hij de politiek ook bij laten). “Uw rijdende reporter” is immers sportverslaggever. De zondagochtend met de Fietsvrienden is elke keer een uniek evenement. Een clubje oude mannen met allerlei achtergronden is toch elke keer maar weer instaat om meer dan 100 kilometer in straf tempo door Noord-Holland te flitsen.

Ook nu stonden er weer 21 man klaar bij de brandweer centrale, al jaren vraagt “Uw rijdende reporter” zich af staan we hier voor een sportieve uitdaging of is het ontvluchten van het lijstje van moeders de hoofdreden. We gaan op weg voor de tunneltjes route, de wat?, Ja de tunneltjes route. Degene die deze route heeft bedacht, heeft zich overigens na een Coronaprikje, afgemeld voor deze keren draaien en weer doorgaan route. De route gaat over Alkmaar, Heerhugowaard richting Obdam om, na exact 63km, koffie te drinken bij de 3-Hamers in Beets. Toen waren alle grappen over tunnel few en komt er nog licht aan het eind van de tunnel wel gemaakt. De vakantie terug gekeerde Italiaanse kopman “Enrico ticiticitaci van Erkelens” wist de 63 km heel duidelijk uit te leggen, maar mistte de 2 zwaaiende uitbaters volledig en vroeg zich bij 64 km af of we te ver waren. Ja dus. Mark, Roland en Dennis waren ondertussen al huiswaarts, dus met 18 man koffie in het zonnetje en voor de meesten een appelpunt, deze keer geen diepvries ellende, maar een vers puntje uit de Middenbeemster. We vervolgde onze weg het tempo ging lekker omhoog. Het regenbuitje mocht de pret niet drukken en was van korte duur. Richting Purmerend, langs het kanaal en aan de ander kant van het kanaal richting Spijkerboor ging er nog wat meer gas op de lolly. Even checken in Oost-Knollendam of “Uw orginele rijdende reporter” echt op vakantie is. Ja dus. En dan langs de Zaan over de dijk zie je aan het eind van de tunnel het beloofde land Wormer.

(volgende week is deze “Uw rijdende reporter” er ook niet om de journalistieke vrijheid in leven te houden, wie er zin in heeft pak hem op en blijf uit die Tunnel few)

Lees verder
Verslag

Een ongewone rit

Wat er aanvankelijk uitziet als een “gewone” rit onder Amsterdam langs blijkt toch wel even anders te lopen vandaag. We vertrekken met 18 man vanaf de Brandweer. De sfeer is goed. Het is mooi lichtelijk drukkend weer en de wind komt vandaag uit het zuiden. Dat is dus de richting die we voor de eerste helft van de route hebben gepland. De grote blauwe smurf is ook weer paraat. Hij blijkt wat problemen te hebben gehad met de longen maar blijkt gelukkig alweer goed te herstellen. Het volume en de praatjes zijn in ieder geval weer als vanouds. Mark haakt vandaag af. De polonaise gisteravond heeft hem doen beslissen dat een half uurtje eerder te veel is voor het vermoeide lijf. 

De route gaat eerst via de Enge- en Wijdewormer richting Den Ilp. Al voor we daar arriveren rijdt Wim lek. Mopperend komt hij tot stilstand omdat hij het vervelend vindt dat hij daarmee de groep ophoudt. Het tegengestelde is het geval. De groep benut de tijd om even een gezellig kletspraatje te houden en alvast even wat voorbereiding voor onze jaarlijkse fietstrip in september door te spreken.  Na enkele minuten hervatten we, geheel op de hoogte, de rit weer. Via Den Ilp gaan we richting Amsterdam Noord. 

Weer een lekke band!! Het wegdek is nat en dat leidt tot een groter risico op lek rijden. Wederom een gezellige oranje boel langs de kant van de weg. Of de lokale Amsterdammers daarop zondagmorgen 08.45 uur ook zo over denken is natuurlijk twijfelachtig. Ed; waar zijn we zonder onze eigen ANWB, zorgt er snel en vakkundig voor dat het oponthoud niet langer duurt dan nodig. Met zijn handen zijn bandenlichters overbodig!! We vervolgen onze weg door Amsterdam Noord. Draaien en keren dus en het is opletten geblazen. Helemaal als je niet voorop in de groep rijdt. Simon (Simon-Simon) navigeert ons weer op vakkundige wijze door het altijd uitdagende Amsterdam. 

Onderweg passeren we nog de plek op de Ringdijk waar uw rijdende reporter vorig jaar de rit voor gezien moest houden vanwege materiaalproblemen. Dit keer kunnen we gelukkig gewoon door. Nabij de RAI mist een deel van de groep een afslag op de route. Gerben komt direct daarna met technische problemen te staan. Deze blijken helaas niet ter plekke op te lossen en hij moet zich laten ophalen. Geen punten in het klassement voor hem vandaag. Wij weten het andere deel van de groep te traceren en vervolgen weer gezamenlijk onze weg. 

Het volgende deel van de route gaat door het Amsterdamse Bos. Dat is wel ff een dingetje op zondagmorgen. De drukte is behoorlijk en we doorkruisen zelfs een hardloopwedstijd op weg naar de Haarlemmermeer. In de Haarlemmermeer krijgt Wim (ja u leest het goed degene die bij de eerste band al mopperde!!) weer een lekke band. We zijn inmiddels wel ff bijgekletst bij de eerdere bandreparaties maar we laten de stemming nog steeds niet bederven. Het vooruitzicht van een lekker stuk appeltaart en koffie zorgen er voor dat negatieve gedachten als sneeuw voor de zon verdwijnen. Bij Hoofddorp doorkruizen we in het park een modderloop. Ron zit ff niet op te letten stuurt langs de verkeerde kant van het afzetlint en staat voor hij het weet op het parcours van de race. Hij besluit toch dat de oranje groep iets meer zijn dingetje is en draait om zich weer bij de groep te voegen. Jammer Ron dat hadden we best wel een stukje willen zien. 

Door de lekke banden, inmiddels 4 stuks als ik het wel heb, komen we later dan verwacht bij het gemaal in Cruquius aan. Onze gereserveerde plaatsen zijn niet meer beschikbaar. Ik zie de krantenkoppen al voor me: ”In het oranje geklede Wormer hooligans slopen restaurant in Cruquius”. Gelukkig blijft dit scenario ons bespaard en krijgen we een alternatieve plek aangeboden. Tijdens de koffie komen we tot de conclusie dat we nu wel genoeg gedraaid en gekeerd hebben. We gaan direct langs de dijk en via Spaarnwoude richting pont Buitenhuizen. Bij de pont aangekomen treffen we een uitzonderlijke drukte. We passen er nog net bij en gaan met het schuitje volgeladen richting de overkant. Daar ken ik volgens mij een liedje van J. Daar aangekomen mengt de diverse groep overige fietsers zich met het oranje peloton. Daar blijken een paar goede fietsers tussen te zitten. Met de wind in de rug gaat het volle bak richting de watertoren en langs de Nauernasche Vaart richting Forbo. Met de tong over de grond slepend wordt onderweg menig PR vermorzeld. Nog ff uitrijden richting station Wormerveer en het zit er weer op.

Lekkere rit hoor !!!

Uw rijdende reporter gaat ff een paar weken uit de lucht in verband met vakantie om het inspiratie-emmertje weer te vullen. Over een aantal weken ongetwijfeld meer berichten.

Fijne vakantie voor iedereen !!! 

Lees verder
Verslag

De mannen van oranje

Vandaag is de Nederlandse sportscene ontzettend actief. Je weet bijna niet hoe je het allemaal in de gaten moet houden.

De Tour de France met de nodige oranje helden, Max vanaf pole position; dat belooft veel goeds en last but not least ook nog het oranje voetbalteam tegen Tsjechie vanavond.

Eerst maar eens extra vroeg, om acht uur, de oranje fietsvrienden vandaag.

17 man sterk wel geteld. De aftrap vindt vanaf de brandweer plaats en uw rijdende reporter heeft het genoegen om samen met Stephan op pole postion te starten.

De rit gaat richting Enkhuizen en het eerste gedeelte van het parcours gaat over de Noorderweg. Meteen de Noord Oosten wind op de pet. Dit doet ons bij Purmerend besluiten om de kop af te geven. Gelukkig zitten er een paar mannen bij die of al de voorbereiding voor onze trip naar Italie aan het voorbereiden zijn of eerst nog “even” de Ride gaan rijden. De kop wordt dus zonder problemen overgenomen. Wel krijgt Marco van achter uit de groep zoals te doen gebruikelijk nog even de aanwijzing om niet harder tegen de wind in te rijden dan 30/31 KM per uur. Via Oosthuizen gaat het richting Hoorn waar we de inwoners van Hoorn alvast in de oranje stemming brengen met het oranje lint. Onderweg horen we een opmerking “ valt in ieder geval wel op”. Dit doet je natuurlijk een paar minuutjes peinzen over wat er precies wordt bedoelt.

Boven Hoorn worden de gedachten al weer snel vol op het fietsen gericht. We komen langs de oevers van het IJsselmeer vol tegen de wind in te rijden. Geen tijd voor afleiding dus. Gelukkig is het op dit moment van de dag nog redelijk rustig. Echter het blijft opletten geblazen met de hardlopers die kennelijk ook allemaal vroeg van start zijn gegaan.

Ik weet niet waar Knup het vandaan haalt maar ondanks zijn geringe training dit seizoen rijdt hij toch de hele rit weer mee. Sterker nog hij weet gelijktijdig ook nog eens het niet geringe volume van Joep te overstemmen. Richting Enkhuizen blijft het tempo strak op 30 km/u.

Tegen de tijd dat we in Enkhuizen zijn aangekomen zijn we dus echt wel aan een bakkie, en de meesten ook aan een gebakkie, toe.

Steef heeft La Dique geselecteerd. De koffie en het appelgebak gaan er slikvingerend in.

Op de suggestie van nog een tweede bakkie wordt al heel snel instemmend gereageerd door de groep.

Maar aan alle pret komt een einde en we gaan weer huiswaarts. De route ligt wat meer landinwaarts. Wel zo veilig met mooi weer op zondagmorgen.

Het oranje lint meandert zich door West Friesland en e Beemster richting Purmerend. Er wordt ondanks het straffe tempo genoeg gekletst. Voor degenen die zich afvragen wat wordt daar dan besproken kan ik het wel even kort samenvatten: de meeste conversaties beperken zich tot het uitwisselen van onzin of grootspraak. Dit maakt het ook zo lekker ontspannend om op zondagmorgen lekker een ritje te maken in dit gezelschap. Je hoeft geen moeite te doen om serieus over te komen. Hoe ontspannen kan het zijn!! Je voelt je ook helemaal Zen als je terugkomt.

Bij Purmerend wordt van de geplande route afgeweken. We gaan via de Noorderweg terug. Dat belooft weer een sprintje aan het einde.

Twee km voor het einde komt Ed, die altijd wel in is voor een eindsprintje, vanuit de achterste gelederen langzaam naar voren. We wisselen een blik uit en het gas gaat er op.

Helaas moet ik mijn meerdere erkennen in Ed. De grote molen stopt niet en mijn laatste lucht is er bij een snelheid van 48 km p.u. toch echt uit. Ook Marco en Peter komen rustig voorbij gepeddeld en vragen of alles goed gaat. Fijn hoor mannen !!!

Bij de brug naar de Enge Wormer splitst de groep zich omdat er een deel van de groep richting Zaandijk huiswaarts gaat. Ook de naamgever van het Hinnetje slaat af. Hij heeft zich kranig gedragen vandaag. Goed werk Ronald !!

In de Enge Wormer is het nog ff aanpoten. Uw rijdende reporter is inmiddels een beetje opgebrand terwijl het tempo er nog ff serieus op gaat. Ik laat een klein gaatje vallen maar weet er zelfs met 47 km/u niet meer bij te komen.

Thuisgekomen geeft de computer een gemiddelde boven de 30 weer. Voor de groep een aardige prestatie. Laten we hopen dat dit voor de andere oranje mannen een goede indicatie is.

De rest van de dag maar van de passieve sport genieten met een welverdiend lekker koud biertje op de zijlijn.

Tot de volgende keer.

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

All Inclusive

Vandaag een prachtige dag. Volop zon. Net als de laatste weken komt de wind uit het noorden. Het noordwesten wel te verstaan. De eerste helft van de rit gaat zoals te doen gebruikelijk tegen de wind in. Een grote groep vandaag. Wel 22 man waaronder Jouke de filiaalhouder van de fietsvrienden in Groningen. Hans is ook weer van de partij. Hij zit in de opbouw en zal halverwege de rit de groep verlaten en zijn eigen ronde afmaken. Onze grote blauwe smurf (Bert) ontbreekt vandaag. Hij meldt zich al vroeg in de morgen af; “niet lekker”. We zullen hem volgende week eens grondig ondervragen of het niet te wijten was aan een te gezellige post corona avond. Ook onze rijdende banketbakker en Bas ontbreken vandaag wegens verplichtingen in het buitenland.  

De groep rijdt gezellig kletsend richting Castricum. Al snel wordt het ondanks het vroege tijdstip duidelijk dat er meer mensen zijn die het te lang binnen zitten maximaal willen compenseren door lekker buiten van het mooie weer te genieten. Lopers, racefietsen, elektrische fietsen kortom van alles beweegt zich over het fietspad. Dat houdt vanaf Castricum voor ons in dat we voortdurend signalen doorgeven en roepen om de medegroepsleden te waarschuwen over wat er aankomt. Wel weer ff wennen. Niet alleen de beenspieren worden dus getraind maar ook de armspieren en de stembanden. Het plaatje wordt steeds completer; een soort van all-inclusive groepsrit.

Via Bergen belanden we in het duingebied boven Schoorl. Daar wijken we ff van de route af maar Stephan improviseert ons toch deskundig richting het begin van de Hondsbosche Zeewering. De kop wordt regelmatig afgewisseld maar Stephan gebruikt de rit om met zijn nieuwe zwarte ros even maximaal te genieten van de inspanning. Vrijwel de gehele heenweg is hij voorop te vinden. Petje af hoor!! 

Op de Hondsbosche Zeewering ligt een prachtig fietspad met een fantastisch uitzicht over zee. Tegelijkertijd betekent dat vandaag ook dat we daarmee vol in de wind komen te rijden. Hoewel het tempo er lekker in zit biedt de beschutting van de grote groep voor degenen die dat willen toch de gelegenheid om er echt een dagje vrijuit van te maken. Stephan kan het bij Petten dan ook niet laten om sommige groepsleden hier even pestend op aan te spreken. De meesten halen lachend hun schouders op maar er is natuurlijk altijd wel een groepslid die even doorhaalt met tegengas geven. Heerlijk !!! en zo krijgen behalve de armspieren en stembanden ook de lachspieren nog even een training. Het all inclusive concept wordt wel maximaal ingevuld zo!! Toch dient er wel aangetekend te worden dat sommige zaken die serieuze aandacht nodig hebben ook wel eens onder het mom van een grap in de groep gebracht worden. Goed blijven luisteren dus. Gelukkig is dat vandaag niet het geval. Bij St Maartenszee draaien we landinwaarts richting het Noord Hollands Kanaal. Daar is de vlotbrug gestremd en is er een klein pontje voor in de plaats gezet. Je hoeft geen hogere wiskunde gestudeerd te hebben om te concluderen dat het laadvermogen van de pont en het (over)gewicht van de groepsleden een ongelukkige combi vormen. Het zal wel enkele keren met de pont vergen voordat we de weg weer gezamenlijk kunnen vervolgen. We draaien dus eerst voor de pont zuidwaarts om verderop een oversteekplaats te zoeken. Het lukt even verderop. Gelukkig maar want onze koffiestop ligt aan de overkant en aan het gemopper uit de groep te horen zijn er wel een paar serieus aan koffie met appeltaart toe. 

We bereiken onze bestemming Hotel De Brugwachter waar we op het terras zeer gastvrij worden ontvangen. Zoals te doen gebruikelijk wordt de bestelling op de militaristische “fietsvrienden wijze” efficiënt opgenomen. “Mannen luisteren!!”. Het is altijd weer leuk te zien hoe (positief verrast) de horeca uitbaters die ons voor het eerst ontvangen hierop reageren. De koffie en het gebak worden snel geserveerd maar we zitten eigenlijk zo lekker dat we een excuus zoeken om nog niet te vertrekken. Dat vinden we in het bestellen van een tweede kop koffie. Dat biedt ons nog ff de gelegenheid om heerlijk van de zon en het groepsgebeuren te genieten op het zonovergoten terras. Eindelijk zomer. Uiteindelijk komt er aan ons verblijf bij “De Brugwachter” toch een einde. 

We stappen op en zoeken het Noord Hollands Kanaal weer op. Hoewel het eerste stuk als fietspad wordt aangegeven ziet het er in werkelijkheid toch heel anders uit. De benaming gravelroute zou meer op zijn plaats zijn geweest. Betonplaten en kiezels wisselen zich af. Uiteindelijk belanden we toch weer op de geplande route op de West-Friese Omringdijk richting Koedijk. 

Daar is het altijd opletten geblazen vanwege de grote hoeveelheid verkeerspalen en heuvels. Deze zijn bedoeld om de fietsers te beschermen maar bij een groep als de onze heeft het als het tegenzit het tegenovergestelde effect. Oppassen geblazen. Gelukkig slaan we ons hier ook weer druk gebarend en roepend doorheen. Voorbij Alkmaar hebben we nog een kleine hindernis in de vorm van een wegopbreking. Het begint op sommige plekken in de groep nu wel hier en daar te kraken. De conditie is, zoals in het vorige stukje al besproken, nog niet bij iedereen op peil. Jouke realiseert zich dat het regelmatige contact met de groep toch iets anders is als trainen met de groep. “Ja ik zal nu maar zeggen dat ik het niet trek voordat je het in het verslag plaatst !!:” roept hij nog hoopvol. Helaas bij deze; er is geen ontkomen aan het faire maar harde verslag van uw rijdende reporter. De vorm van Mark is overeenkomstig de staat van zijn fiets. Er zijn hier en daar wel wat verbeteringen noodzakelijk. Ronald probeert dapper stand te houden maar moet wederom erkennen dat de lange afstand en het groepstempo nog steeds iets te hoog gegrepen zijn. We doen nog een poging om hem in het derde wiel naar het einde te brengen maar dat lukt net niet helemaal. Desondanks doet hij bij de brug nog een dapper Hinnetje. Dit perst echter, ik wil haast zeggen wederom, de laatste lucht eruit en hij voltooid geheel zelfstandig het laatste gedeelte van de route. Na de Kogerpolderbrug gaan we direct rechtsaf richting Oostknollendam. Wat een weelde om door de groep voor de deur afgezet te worden.

Op de brug voor Residence Marcinello te Oostknollendam wacht ik nog even om er zeker van te zijn dat de achterblijvers uiteindelijk weer goed thuiskomen. Ze passeren met tussenpozen op eigen tempo en het ziet er naar uit dat het allemaal goedkomt.

Volgende week weer een uitdagende rit van 130 km op het programma richting Hippolytushoef. Dat moet gezien de kilometers die we de afgelopen weken gemaakt hebben wel lukken.

Uw rijdende reporter houdt u uiteraard op de hoogte.

Lees verder
Verslag

Een historische dag!!!

Thuisgekomen druk ik na de rit mijn fietscomputer op stop. Zo!!!; dat moet ik even rustig op me in laten werken denk ik bij mezelf. Eerlijk gezegd wel even verwarring in de bovenkamer van de rijdende reporter. Een aantal zaken die we zo lang hebben moeten missen zijn vandaag allemaal weer bij elkaar gekomen in een rit.

We begonnen vanmorgen vroeg al om zeven uur voor een lange afstandsrit Markermeer van circa 160 km. Het vroege tijdstip is kennelijk geen bezwaar want we zijn met ruim twintig man en onderweg, bij Almere haken Wim en Gabri nog aan. De hoeveelheid fietsvrienden in 1 shift is wel ff wennen maar zo te horen wordt de draad weer snel opgepakt. De slappe opmerkingen doorspekt met hier en daar wat venijn over bijvoorbeeld zaken als Corona kilo’s zijn weer niet van de lucht. Of er geen pandemie geweest is. Hoewel het nog frisjes is zo op de vroege morgen belooft het weer nog een extra positieve bijdrage te gaan leveren aan de goede stemming. Mediaman Dennis met co-producer Rob zorgen vandaag voor een vastlegging van deze historische rit voor het nageslacht. Onder het motto: “ ja zie je wel zo goed kon opa fietsen vroeger!!”

Vandaag is nadrukkelijk het motto samen uit samen thuis. Normaal gesproken hebben we in deze tijd van het jaar veel gemeenschappelijke ritten achter de rug waardoor de vorm van de Fietsvrienden dicht bij elkaar ligt. Echter de vorm in de groep is vandaag door de Corona situatie zeer divers. Rond zeven uur zet het oranje lint (ja u leest het goed!!) zich in beweging richting Amsterdam. Daar aangekomen treffen we een stad in slaap aan. Dat is ff lekker want een paar uur later zal het door het mooie weer bruisen van de mensen die allemaal van het mooie weer willen genieten. Nu echter nog niet. Dat stelt ons in staat om het minst interessante deel van de stad snel achter ons te laten. Tussen IJburg en Muiden komen we op een fietspad met schapen te rijden. De schapen trekken zich niets aan van de oranje meute. We worden gedwongen de snelheid eruit te houden en scherp op te letten. In Muiden aangekomen passeren wij bij de sluis ons camerateam. Dat beloven mooie beelden te worden. Hans C en Jeroen houden het hier voor gezien en keren huiswaarts. 

Bij Almere, na vijftig kilometer, de eerste korte stop. Al die mannen op een zekere leeftijd hebben dat vanwege de toenemende prostaatgrootte natuurlijk wel nodig. Met grote stofwolken arriveren ook Rob en Dennis die een off-road-pad moeten nemen om bij ons aan te sluiten. De temperatuur begint al toe te nemen dus het is ook tijd om overbodige arm en beenstukken uit te trekken. Nog even een professioneel shot vanuit de achterklep van de volgwagen en we gaan de strijd met de Noord-Oosten wind aan. 

Halverwege de dijk zit uw rijdende reporter ff te tukken. We moeten oversteken maar de aanstormende automobilist gebruikt liever zijn claxon dan zijn rem en dwingt ons vol in de ankers te gaan. Zoals Maxima zou zeggen “wel een beetje dom van uw rijdende reporter”. Het loopt gelukkig allemaal goed af. 

Zonder het een terugkerend thema in dit stukje te willen laten worden staat de volgende plaspauze bij Lelystad op het programma. Het duurt ff voordat we weer op weg zijn maar we belanden al vlot op de dijk die ons richting Enkhuizen brengt. Appeltje eitje zou je zeggen gezien de groepsgrootte. Niet is minder waar. Uw rijdende reporter is het eerste slachtoffer van een stootlek vanwege de losliggende stenen op het fietspad. Gelukkig hebben we vandaag weer de technische dienst bij ons genaamd Ed(win). Het is altijd weer bijzonder om te zien met wat een gemak en snelheid hij een vervangende band weet te plaatsen. De grote handen van Ed zijn een natuurlijk gereedschap waarmee hij zeer vaardig omgaat. Gecombineerd met een elektrische compressor is de klus in no time geklaard. Joep is er kennelijk ook van gecharmeerd want hij meldt nog voordat we kunnen wegrijden ook een lekke band. Ed gaat weer aan de slag. Maar wat is dat nou!! Een oranje binnenband. Hilariteit en opmerkingen zijn natuurlijk niet van de lucht. Joep kennende heeft hij fors geïnvesteerd in deze featherlight bandjes. Ditmaal niet bij onze hofleverancier De Wit denk ik tenzij die tegenwoordig ook Durex leverancier zijn J. Enfin weer op weg maar een paar honderd meter verderop is het weer raak. Lek!!!!

Stephan begint zich zorgen te maken over de vooruitbetaalde stop in Broekerhaven en we besluiten met een groep vooruit te rijden om de horeca uitbater te laten weten dat we er bijna zijn. Onze eerste voltallige koffie en taartstop na anderhalf jaar willen we natuurlijk niet missen. Het loopt goed af en we genieten in de volle zon met grote teugen. Niet alleen van de koek en zopie maar zeker ook van het voltallige gezelschap. Top hoor!!!

We stappen hierna weer op voor de laatste vijftig kilometer. Het tempo zit er lekker in en we belanden al vlot in Hoorn. Daar begint het toch wel iets drukker te worden maar onze Simon-Simon bewijst weer eens dat een navigatie niet nodig is als hij voorop rijdt. Na Hoorn beginnen de eerste vermoeidheidverschijnselen zich voor te doen in de vorm van een omgekeerd (Ronald) Hinnetje. Normaal gesproken perst hij er als hij het huis begint te ruiken nog altijd wel een sprintje uit. Maar niet vandaag want de kramp slaat genadeloos toe. Het lukt niet heel vlot om dit te verhelpen maar uiteindelijk rijden we toch weer via Oosthuizen naar Purmerend. Marco is voor even de stuwende kracht achter Mark. Goed werk Marco!! Positieve groepsdruk!! Bij Purmerend aangekomen probeert een lekke band de pret weer te drukken. Dit lukt natuurlijk niet want de sfeer is ondanks de groeiende vermoeidheid optimaal. Door het mooie weer, de complete groep en de te verwachten mooie beelden laten wij onze dag niet meer stuk maken. 

Joep ziet echter nog wel een gevaar dat het kwartje de andere kant op kan vallen. Hij heeft aan het thuisfront een tijdig startende bootrit toegezegd en begint zich nu wel zorgen te maken over de strenge toespraak die hij thuis kan verwachten. Hij besluit alvast direct naar huis te rijden. Uw rijdende reporter zorgt voor de psychologische begeleiding. Immers het laatste stukje moet hij het zonder het comfort van de groep doen. Gelukkig klokken we op tijd af. Eind goed al goed .

We kunnen terugkijken op een historische dag na 1,5 jaar Covid ellende. Dit smaakt zeker naar meer. We hebben ongetwijfeld nog een mooi seizoen voor de boeg. Genieten mannen!!! en @Dennis en Rob; we zijn erg benieuwd naar de beelden. Dank voor jullie inspanningen.  Tot het volgende verslag

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Moederdag

Vanmorgen fantastisch weer maar door Moederdag was het vanmorgen een stuk minder druk dan normaal. Enkele van de fietsvrienden hadden kennelijk ontbijt op bed verplichtingen. Ja dat gaat natuurlijk voor …..

Edwin G, de afdeling technische dienst, had zich ook nog eens verslapen. Maar hopen dat alles heel blijft vandaag. Uiteindelijk gaat het met een tiental mannen zuidwaarts. Gerben en Simon nemen ouderwets de leiding. Gerben op de gouden koets voorop is altijd comfortabel. Als ik de wind zou zijn zou ik ook maar snel aan de kant gaan als hij in grote trappen op je afkomt. Simon is onze groeps Tom Tom. Hij kijkt nog wel eens op de computer maar de meeste routes heeft hij wel in zijn hoofd zitten. Zelfs als Simon niet voorop rijdt geeft hij van achter in de groep routeaanwijzingen aan de kopmannen. De omstandigheden zijn vandaag wel heel uitzonderlijk. Het is begin mei en we hebben dit jaar alleen nog maar in het wintertenue kunnen rijden. De zuidenwind voert vandaag met kracht 4 een aangename warmte van 15 oplopend tot 21 graden aan. Zuidwaarts dus richting Weesp.

We rijden via de Wijdewormer naar Purmerend waar we bij de Weidevenne Rob P oppikken en het Noord Hollands Kanaal richting Amsterdam Noord volgen. De kop wordt regelmatig overgenomen want de wind is nadrukkelijk aanwezig. Gelukkig dunne wind volgens Gerben. Dun of dik maakt ff niet uit het is uiteindelijk kop naar beneden en gas erop. De route gaat over de Nieuwendammerdijk. Dit is in een eerder stukje al eens beschreven. Laat ik er kort over zijn; ik prijs me gelukkig met wat overtollig spek op mijn achterste met al die oneffenheden. Vandaag is het gezien het vroege tijdstip gelukkig niet druk want dat is daar normaal ook een uitdaging. Al snel rijden we via de Schellingwoude brug het Zeeburgereiland op. Dit is wel een verassende stukje Amsterdam. Je kunt er als het ware over een soort boulevard richting Diemen rijden. Vanuit Diemen gaat het richting Weesp. Hier gaat het ondanks de navigatievaardigheden van Simon toch enigszins mis. De heen en terug route kruisen elkaar waardoor de Garmin systeemtechnisch de middelvinger opsteekt en ons gedecideerd blijft aangeven dat we uit koers zijn. Op het moment dat het gebeurt schiet me ineens door het hoofd dat dit vorig jaar ook al op deze route gebeurde. Hoe was het ook weer met die ezel en een steen. Desondanks is de sfeer nog goed. We kunnen er smakelijk om lachen en Simon loodst ons er op gevoel doorheen. Vrijwel gelijktijdig krijgen we nog een uitdaginkje gepresenteerd. De zuidenwind brengt niet alleen warmte maar ook onrust in de lucht. Dit vertaalt zich in een korte maar zeer felle bui. Een mix van hagel en zeer grote regendruppels die qua omvang eenvoudig kunnen wedijveren met de regendruppels uit een tropische regenbui. In het begin worden je benen nat, vervolgens lopen je sokken en schoenen vol en krijg je nog ff de volle laag modder van je voorganger. Nu hoor ik toch wel enkele krachttermen uit de groep komen. Gelukkig duurt het niet al te lang. 

Voor uw rijdende reporter begint de tijd te dringen. Vanmiddag staat er een vaccinatie op het programma. Dat is natuurlijk niet iets om te laat te arriveren. Ook denk ik niet dat het excuus werkt dat ik met de fietsvrienden nog even een ommetje moest afmaken. Retour naar de thuisbasis dus. Rob en Ronald (u weet wel van de “Hinnetjes”) vergezellen uw rijdende reporter. De rest van de groep vervolgt de oorspronkelijke route. De terugreis gaat in eerste instantie voorspoedig maar in de polders bij Amsterdam Noord worden we via Zunderdorp geleid. Dat is zeker 8 km omrijden. Daarom besluiten we ook maar om via Purmerend terug te rijden. Wel zo comfortabel voor Rob die gisteren al een rit op hoge snelheid achter de rug heeft. Op de Jaagweg lijkt Rob de vermoeidheid van gisteren spontaan te zijn vergeten. Hij rijdt in een straf tempo voorop richting Purmerend. Het zal wel zijn omdat hij huis ruikt!! Nadat Rob is afgezwaaid rijden wij door het centrum van Purmerend via de Noorderweg huiswaarts. Ondanks alle “ontberingen” toch wel weer een mooie rit. 

Thuis aangekomen nog even Strava checken en het blijkt dat ons besluit om eerder huiswaarts te keren weinig tijd en afstand winst heeft opgeleverd. Desondanks ruim op tijd voor de vaccinatie. Deze zit er inmiddels in. Nog ff en we kunnen weer ouderwets van een uitgebreide stop genieten onderweg. Ik denk dat we daar allemaal naar uitkijken!!

Marcellino, uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Verzoeknummer

Uw rijdende reporter krijgt regelmatig suggesties uit de groep om over allerlei onderwerpen te schrijven of juist niet te schrijven. Conform de regels van het gilde van rijdende reporters bepaalt uw rijdende reporter natuurlijk altijd zelf wanneer en wat hij opschrijft in de verslaglegging. Zelfs “zal ik je nog ff uit de wind rijden” heeft geen invloed op de verslaglegging. Dit verslag is daarop eerlijk gezegd wel een uitzondering. 

Uw rijdende reporter heeft om de lijn van de woorden van Marco Borsato te blijven “een inspiratiepauze”. Maar als Stephan een berichtje stuurt of er nog een verslag komt dan is nee natuurlijk geen optie. Afgelopen zondag was het alweer de tweede keer dat we in met zijn allen op verantwoorde afstand verzamelden bij het vertrekpunt bij de brandweer. Dit geeft na 1,5 jaar groepsgemis toch weer direct een andere dimensie aan de zondagse fietsrit. Zelfs voordat we vertrekken worden de eerste scherpe opmerkingen alweer uitgewisseld. Wat hebben we dat toch gemist met zijn allen. 

Vorige week ging de rit naar Callantsoog en deze week ligt de route wederom in noordelijke richting namelijk Schagen. De wind blijft stabiel uit het noorden komen. Voor de routebepaling een welkome afwisseling maar de temperatuur blijft wel bijzonder laag. Alle rijders zijn nog steeds gekleed in de winteroutfit. De zomerfietsen zijn wel weer van stal gehaald. Ik weet niet wat het is maar het lijkt wel of de meerderheid van de groep heeft besloten om nieuw materiaal aan te schaffen. Menig profrenner zou likkebaardend het groepsassortiment bewonderen. Dit verklaart natuurlijk ook de voortdurende glimlach van Martin bij onze hofleverancier en sponsor Piet de Wit. We hebben met zijn allen een flinke deuk in de collectie geslagen. Maar zoals elke renner weet; uiteindelijk moet je toch gewoon trappen om van a naar b te komen. Beter materiaal verlicht het trappen wel maar het tempo en de afstanden zijn de laatste tijd omhoog gegaan dus de inspanning blijft uiteindelijk gelijk!

We vertrekken klokslag 08.30 uur in kleinere groepen met tussenpozen. De wind is vandaag aan de stevige kant. Ook de rijders die normaal aaneengesloten lange stukken voorop rijden geven nu na enkele kilometers de kop weer af. Collectief de beuk erin dus. Al snel blijken de tussenpozen bij het vertrek wel wat beperkt te zijn geweest. Uw rijdende reporter maakt onderdeel uit van de eerste groep maar de tweede en derde groep sluiten al snel bij oponthoud door verkeerslichten aan. Zij wentelen zich vervolgens in het comfort van de groep en rijden lekker uit de wind. Totdat onze groepskapitein gesteund door weidse gebaren en in luide niet mis te verstane bewoordingen aangeeft dat het na dertig kilometer toch echt tijd wordt dat de tweede groep de kop overneemt. Geen ontkomen aan dus. Bevel is bevel !! 

Na ongeveer vijftig kilometer arriveren we op het plein in het centrum van Schagen. Toch wel gek! Er is nog maar 1 koffiezaak open. Enrico zorgt voor de koffie. Zoals Jeroen later aangeeft voelt dit als een lot uit de loterij. FF zonder gekheid; wat is dit toch een cadeautje dat we met zijn allen “semi collectief” op zondagmorgen weer van onze collectieve hobby mogen genieten. De kou, want het is ook in Schagen nog steeds fris, kan ook de pret niet drukken. Misschien wordt de pret ook wel vergroot doordat iedereen zich realiseert dat we de terugweg grotendeels wind in de rug zullen hebben. Een aanlokkelijk vooruitzicht. Iedereen springt na de koffie vol motivatie en energie weer op de fiets. Ik kan hierbij het beeld van springende koeien die na een winterseizoen weer voor het eerst in het weiland mogen, niet onderdrukken. 

De koffie blijkt magische werking te hebben gehad want op de terugweg gaat het gas er flink op. Tussen Alkmaar en Wormerveer registreert de fietscomputer zelfs een gemiddelde snelheid van 38,5 km p.u. Zal het materiaal er dan toch voor zorgen dat we zoveel harder gaan of is het gewoon de opgekropte frustratie van de laatste 1,5 jaar die zich vertaalt in hoge snelheden. Wat het ook is het gaat snel en we komen met zijn allen weer goedgemutst in Wormer aan. Bij het Alkmaardermeer worden er nog op de opgang naar de brug enkele Hinnetjes uitgevoerd.  De rit heeft natuurlijk wel ff impact gehad maar in Wormer aangekomen zie ik alleen maar tevreden blikken om me heen. Een goeie die een fietsvriend die dag saggerijnig krijgt.

Dit proeft naar meer. Tot de volgende keer.

Marcinello uw rijdende reporter 

Lees verder