Verslag

Een (kerst)cadeautje

Vanmorgen viel het ff niet mee om op te staan. De eindejaarsrally op het werk begint zijn tol te eisen. De schemering om 07.30 uur doet de motivatie ook geen goed. Toch trekt het rondje fietsen weer genoeg om het sterke oranje pak aan te trekken. Vanmorgen rij ik met Edwin G. We hebben om 08.25 uur afgesproken bij de brandweer. 

Het zit vanmorgen niet mee. Ik rij weg bij huis maar kom er na 100 meter achter dat ik weliswaar een hoofddeksel op heb, een pet, maar geen helm. Geen goed idee. Omgedraaid en naar huis maar weer. Snel weer opgestapt want de tijd begint te dringen. @#@@#!! Wat nu weer. Een bloedneus. Ik besluit door te rijden want het schema wordt inmiddels wel heel krap want we willen de Hempont van 08.50 uur halen. Bij de brandweer staat Ed ontspannen te kletsen met Mark. Ed zegt dat ik me niet druk moet maken; relax nou maar; we zien het wel !! We rijden over de Zaanse Schans naar de provinciale weg bij station Koog Zaandijk. Daar laat Ed het relaxte wel ff los. Kennelijk wil hij toch een serieuze poging doen om de pont te halen. Je voelt het natuurlijk al aankomen. We arriveren met de tong op de ketting bij de pont en zien hem net wegvaren. Lekker zeg. Er zit niets naders op dan maar ff een beetje beschutting te zoeken voor de wind en alsnog te relaxen. Tijdens het wachten krijgen we gezelschap van Simon, Stephan en Gerben die in Covid formatie na ons vertrokken zijn. We besluiten de rit met genoeg onderlinge afstand gezamenlijk voort te zetten. 

Via het haventerrein betreden we de urban jungle in Amsterdam West. Normaal niet zo aantrekkelijk om te fietsen maar op zondagochtend in de lockdown biedt het de gelegenheid om veilig paden te betreden die je normaal gesproken met de racefiets niet zo snel zou kiezen. De weg is behoorlijk nat en de dikke banden van de strandfietsen van Simon en Gerben verspreiden een constante waaier van modder. Ondanks dat we zeker een afstand hebben van twee meter zien we er bij Amsterdam Zuid al niet meer uit. Via de Zuidas gaat het richting Ouderkerk aan de Amstel. Normaal gesproken een route die intensief wordt gebruikt door een mix van allerlei recreanten. Gelukkig valt ook dit vandaag mee en het loopt allemaal op rolletjes. We rijden vanaf Ouderkerk grofweg rond de Gaasperplas om vervolgens via Weesp bij Diemen te belanden. De 50 K staat op de teller. Tijd voor een bakkie. We besluiten de golden arches met een bezoek te vereren. Knarsetandend vanwege het zand tussen de kiezen arriveren we daar. We pakken natuurlijk de Mcdrive. Bij de zuil aangekomen worden we in een onvervalst Surinaams accent verzocht om binnen te bestellen. Jammer; had toch wel weer een leuke ervaring geweest. 

Het duurt ff maar na de eerste slok blijkt de koffie toch de moeite van het wachten waard te zijn geweest. Alsof er een engeltje over je tong plast. Simon heeft zoals te doen gebruikelijk de coördinerende horeca rol op zich genomen. Hij heeft als verassing een heerlijke koek bij de koffie geregeld. Tijdens het koffiedrinken bekijken we de fietsen. Dat wordt een stevig uurtje poetsen vanmiddag.

Met de brandstoftank vol vervolgen we onze weg over Amsterdam Noord. Stephan heeft zich bij het samenstellen van de route een behoorlijke creatieve vrijheid toebedeeld. We rijden over ongebruikelijke wegen. Dit leidt er in de omgeving van de Schellingwouderbruggen toe dat we nog een stuk door de modder moeten klunen. Maar ja; het materiaal en de berijders zijn toch al aan een flinke poetsbeurt toe. Een beetje modder meer of minder maakt niet zo’n groot verschil meer. We verlaten Amsterdam Noord via Oostzaan en over Poelenburg, en uiteindelijk het Kalf rijden we uiteindelijk via de Zaanse Schans weer op huis aan. Vlak bij Wormer komen we tot de conclusie dat we inmiddels genoeg zand in onze kleding verzameld hebben om het de zandtrechter bij de firma Floris nog een beetje op te toppen. 

Dat mag de pret echter niet drukken. We zijn het unaniem met elkaar eens dat deze rit, ondanks de modder, weer een (kerst)cadeautje was. We zien weer uit naar de volgende.

Fijne kerst dagen voor iedereen !!!

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

BRRRRRRRR….. een ijskoude verrassing

Zojuist onder de douche vandaan gestapt. Toch wel een lekker gevoel ondanks de koude rit. Vanmorgen zou uw rijdende reporter rijden met Edwin en Dennis. Edwin natuurlijk bekend van de razendsnelle bandenwissels. Zo snel zelfs dat je je afvraagt wat er zou gebeuren als hij aan het pitsteam van onze Max toegevoegd zou worden. Dennis bekend als de John de Mol van de fietsvrienden. Technische hoogstandjes bij de opnamen, fraaie shots en boeiende beeldverslagen van onze belevenissen. Uw rijdende reporter had er wel even zin in om met deze iconen uit de groep fietsvrienden een rondje te maken. Helaas; vanmorgen vroeg moesten we constateren dat de wegomstandigheden niet te combineren waren met het blessureverleden van Ed en Dennis. Begrijpelijk natuurlijk. Daar zat ik dan met het sterke pak aan om 08.30 uur aan de ontbijttafel te genieten van een kop koffie. 

Wat nu??? Ik moet eerlijk toegeven dat ik even moeite had om me zelf in beweging te krijgen. Maar de gedachte dat ik vandaag helemaal niet zou rijden en de gevolgen die het zou hebben op mijn gemoedstoestand brengen me uiteindelijk toch zo ver dat ik opstap. Direct is duidelijk dat het nog verraderlijk kan zijn op de weg. De weg lijkt weliswaar niet glad maar er is wel gepekeld. Dat zal toch niet voor niets zijn gedaan. Gelukkig ben ik op de bijpassende pekelfiets zodat het de gevolgen voor het materiaal, als die er al zijn, te overzien zullen zijn. Dat kan enige verkramping bij bochten en bruggetjes echter niet voorkomen. Met een sprankje hoop om mogelijk nog een paar andere fietsvrienden tegen te komen rij ik langs de brandweer. Maar helaas geen fietsvrienden. 

Er zit niets naders op dan alleen een rondje te rijden. Hoewel er een route naar de Noordpier bij IJmuiden op de site staat besluit ik, gezien de oostenwind via de Engewormer over de Zuiderweg naar Purmerend en vervolgens naar Oosthuizen te rijden. Ik weet niet hoe het komt maar het lukt niet om het ritme op te pakken. Zal het de voorzichtigheid zijn i.v.m. de mogelijk gladde weg, de winterdip of simpelweg het gebrek aan fietsvrienden om me heen. 

Bij Purmerend kijk ik op mijn computer. De cijfers zijn confronterend en bewijzen dat het eerste stuk daadwerkelijk niet soepel gaat. De gemiddelde snelheid staat op een dermate laag niveau dat ik me verbaas dat ik überhaupt ben blijven rijden zonder steunwieltjes. Ik besluit het los te laten en me niets van de cijfers op de computer aan te trekken. Gek genoeg lijkt dat te helpen want na ruim 20 kilometer bij Oosthuizen begint de locomotief toch een klein beetje op stoom te komen. Het lijkt ook wel, misschien zit het tussen de oren, als of de weg droger begint te worden en ik begin zowaar ook andere racefietsers tegen te komen. Ik draai richting Hoorn en besluit bij Grosthuizen richting Avenhorn en Ursem te rijden. Hoewel er weinig wind is komt hij nu lekker vanuit de rug en begint de bewolking ook zowaar ietsje minder te worden. Ik krijg er weer zin en het tempo begint zich ook langzamerhand richting een normaal niveau te begeven. Kortom de motivatie gaat ook weer de goede kant op. Bij Ursem draai ik dan ook voor een extra lusje naar Alkmaar. Daar aangekomen, zo rond de vijftig kilometer, begint het gemis aan appeltaart toch een rol te spelen. Langs de kant van de weg maar ff stoppen voor een gelletje en een ijskoude verassing uit de bidon die vervolgens direct effect sorteert op de blaas. Snel maar weer opgestapt want zo langs de kant van de weg in deze temperatuur is niet echt bevorderlijk voor de souplesse. De rit wordt afgerond via de Schermer (met een kleine extra lus) en over Wormerveer ga ik weer op weg naar huis. Daar aangekomen kan ik alleen maar concluderen dat zo’n rondje op de racefiets, ondanks alles, toch altijd weer ff de knop omzet in de goeie richting. 

Hopelijk volgende week weer een rit met een ploegje fietsvrienden. Op naar de warme douche. 

Tot volgende week

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Ja, daar is hij toch weer…

Wat is er toch gebeurt met de rijdende reporter?

Overlijdensadvertenties, uitschrijvingen uit het gemeentelijk register, spamboxen kortom alles is wel gecontroleerd maar geen teken van leven van de rijdende reporter de afgelopen weken. Wel dat klopt. De tweede golf heeft bij uw rijdende reporter een gebrek aan inspiratie veroorzaakt. Het “normale” wekelijkse groepsavontuur met de volledige groep biedt altijd wel een anekdote of een gebeurtenis om als kapstok te dienen voor een lekker slap verhaal. Een rit met zijn tweeën maakt dit een stuk lastiger kan ik u verzekeren. Voor het bijhouden van de conditie is het overigens meer een voordeel dan een nadeel om met zijn tweeën op pad te zijn. Verschuilen in de groep is er namelijk niet bij. Bij dit soort ritten is het altijd vol aan de bak. De laatste weken heeft uw rijdende reporter met verschillende fietsvrienden gereden waaronder Wim B, Cees R en onze Purmerendse fietsvriend Rob. Ik kan u verzekeren dat de mannen stuk voor stuk in vorm zijn. Normaal wordt er een stapje terug gedaan naar de winter toe maar nu ff niet. Als dat zo doorgaat belooft het een vliegende start voor het volgende seizoen. Misschien moeten we nog even snel checken of de inschrijving 2021 voor de Tour of de Giro nog open staat!!

Vanmorgen heeft uw rijdende reporter een rit gepland met Edwin G.Om 08.30 uur sharp vertrekken we vanaf de Forbo. Het wordt een pittige rit. Windkracht vier uit het zuiden aantrekkend naar vijf rond 11.00 uur. We besluiten om te starten met de kop in de wind. Op naar pont Buitenhuizen langs de Nauernasche Vaart. Dat valt niet mee (zeg maar tegen). Ed moet nog even inkomen want zijn spieren herinneren hem op genuanceerd wijze aan het ritje dat hij gisteren met fietsvriend Marcel G (ja u weet wel) heeft gemaakt. Aangekomen bij Buitenhuizen blijken we een redelijke timing te hebben. De pont arriveert vlot. De bemanning op de pont, met name een enthousiaste nieuwe kracht heeft wat moeite met de Buf die Ed voor zijn gezicht trekt. Uiteindelijk mag hij toch mee als hij op het autodek gaat staan. Voortaan een “officieel” mondkapje meenemen. Vandaag geen drive by zwaai by route dus onderweg naar de overkant stemmen we de route af. Via Spaarndam, Haarlem, Santpoort gaat het over de Zeeweg richting Zandvoort. Bij het begin van de boulevard zijn we wel aan een “koffie to go” toe. Maar helaas we rijden de boulevard af tot en met het centrum en geen kop koffie te krijgen.

De ingewijde lezer is ongetwijfeld bekend met de communicatie van Edwin. “We zijn dus aangewezen op de bidons” constateert hij nuchter in het centrum van Zandvoort. Uw rijdende reporter kijkt nog een keer zorgvuldig om zich heen maar kan alleen maar concluderen dat Edwin helaas gelijk heeft. Na een paar slokken uit de bidon aanvaarden we de terugweg. Na de boulevard duiken we bij Bloemendaal de duinen in. Best druk gezien de omstandigheden. We slalommen ons tussen de wandelaars en (elektrische) fietser door naar IJmuiden. In het havengebied rijden we langs een geopend tankstation dat heel hard KOFFIE naar ons roept. Hier gaan we natuurlijk geen weerstand aan bieden. We worden verrast met een lekkere Starbucks cappuccino. Lekker hoor !!!

De batterij is weer vol en we gaan weer op pad. Bij het Noordzeekanaal ontworstelen we ons bijna aan de greep van IJmuiden maar op het moment dat we dat denken te doen zien we de pont bij Tata net voor onze neus vertrekken. Dan maar doorgefietst langs het Noordzeekanaal wederom richting Buitenhuizen. Dat is best nog wel een stuk trappen. Bij Edwin beginnen de inspanningen van gisteren en de weerstand van de Leopard banden hun tol te eisen. Met een tandje er af vervolgen we onze weg. Bij de pont moeten we even wachten en …… Nog meer fietsvrienden arriveren bijna gelijktijdig. Kennelijk heeft de zuidenwind bij meerdere fietsvrienden (Mark, Ronald en Rob) dezelfde route inspiratie opgeleverd. Edwin ondergaat gelaten weer hetzelfde commentaar als op de heenweg over zijn Buf en wordt op het autodek geplaatst afgezonderd van de rest. Op de pont wordt nog even gespeculeerd op de mogelijkheid om in januari weer met de groep te kunnen rijden. We zien er allemaal weer naar uit. Afwachten maar. Het laatste stuk naar huis is natuurlijk wel lekker. De zuidenwind is inmiddels aangetrokken naar windkracht 5 en staat vol in de rug. Uw rijdende reporter kan het even niet laten om een “Hinnetje” te doen op het laatste stuk naar de watertoren. Lekker hoor!! Bij de watertoren kijk ik achterom blijkt het Hinnetje wederom letterlijk van toepassing. Dit keer niet Ronald maar Mark zit nog in het wiel. We ronden af met een snel stuk langs de Nauernasche Vaart en we kunnen voldaan terugkijken op een heerlijke herfstrit. 

Thuis gekomen begint het vrijwel direct te regenen. Nog snel even het carbon paard onder de douche en daarna zelf genieten van een lange stomende wasbeurt om de vermoeidheid van het lijf af te spoelen. Wat een genot en wat een lekkere basis voor de rest van de zondag. Misschien wel weer een goede motivatie om volgende week weer wat te schrijven. 

Blijf gezond en tot de volgende keer !!!

Lees verder
Verslag

Jubileumeditie

Maandag een ongebruikelijk moment voor een verslag van uw rijdende reporter maar daar is dan vandaag (12 oktober 2020) ook wel aanleiding voor. 

Het is namelijk 50; ja 50 !! jaar geleden dat Jeroen K, beter bekend als de Knup, het levenslicht zag. Zijn ouders moeten ongetwijfeld ontzettend blij met hem geweest zijn zolang hij nog in zijn wiegje lag maar zonder de hele historie te kennen moet het daarna, om het maar zachtjes te zeggen, een opvoedkundige uitdaging zijn geweest. Waar is dat nu op gebaseerd. Wel als we als groepsleden de hedendaagse stand van zaken bekijken kunnen we alleen maar concluderen dat Jeroen altijd wel boven het maaiveld uitsteekt. Gelukkig altijd op een positieve manier hoor!! Is het niet als Chef-kok in de keuken dan is het wel als presentator bij de grote uitvaartmuziek quiz in Frankrijk of als DJ bij de BBQ. Ook is Jeroen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te vinden bij het opruimen van de laatste restanten alcoholische drank aan het einde van de avond. Kortom een groot brok energie en een prominent en gewaardeerd lid van de groep fietsvrienden. 

Namens alle groepsleden gefeliciteerd Jeroen!!!!!

Nu is dit deel van de website eigenlijk aangewezen voor een verslag van de op zondag gemaakte rit dus maar even over tot de orde van de dag. Gisteren een heerlijke geïmproviseerde rit gereden. De WhatsApp toonde alweer vroeg berichten van groepsleden die zich toch grote zorgen maken over de weersvoorspellingen. Uw rijdende reporter heeft nu ook niet bepaald een voorkeur voor een nat pak maar een persoonlijke inschatting, ondersteund door diverse weerberichten, zegt dat het zo nog maar eens mee kan vallen. 

Op naar ons vertrekpunt bij de brandweer dus maar. Daar aangekomen blijkt er nog een select groepje vijf andere enthousiastelingen klaar te staan. Het door onze stamoudste Stephan, vooruitlopend op de maatregelen van morgenavond, opsplitsen van de groep in viertallen is dus niet nodig. We overleggen even kort en besluiten de Noordwestenwind het hoofd te bieden door richting Schoorl te rijden. Door de Schermer rijden we naar Alkmaar en Bergen. Ter hoogte van Bergen zien we in de verte de weersverandering aankomen. We besluiten de route toch maar aan te passen door richting Egmond te rijden. Tijdens een korte tussenstop in het duingebied worden we onverwachts getrakteerd op een heerlijk najaarszonnetje. Een waardige vervanger voor de koffie met taart die i.v.m. de maatregelen niet mogelijk is. By the way ook nog beter om de voorraad wintergewicht binnen de perken te houden!! Na de inwendige mens te hebben verzorgd met verantwoorde gelletjes en sportdrank pakken we snel de draad weer op. We belanden, ondersteund door een lekkere rugwind, via de klinkerweg in de duinen in Heemskerk en ronden de rit af via Assendelft en Busch en Dam, Krommenie en Wormerveer. Ondanks dat de naamgever van het fenomeen wel mee rijdt ff geen Hinnetje vandaag. Ronald heeft twee weken niet aan kunnen aanhaken en kan zich er vandaag niet toe zetten om aan het einde van de rit nog alle reserves aan te spreken en een maximale krachtexplosie los te laten. Aan het einde van de rit lukt het de wolken niet meer om de regen nog even voor ons te omarmen. Het begint zachtjes te spetteren maar dat kan het plezier van de rit niet meer bederven. Thuis aangekomen de fiets even afgespoten en daarna heerlijk ook zelf even onder de douche. 

Een onverwacht heerlijke en bijna geheel droge rit. Wat een feest is fietsen toch!!!

Tot volgende week, 

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

De herfst is begonnen

Vorige week deden de eerste beachbikes alweer hun intrede in de groep. De rit was toen naar Hoorn via de Beemster. Op weg naar Hoorn stond er windkracht vier en dat kost met name de beachbikers flinke moeite. Geen probleem dan doen de racefietsers even wat meer kopwerk. Al met al een stevig ritje. Gelukkig konden we in Hoorn nog genieten van de koffie met appeltaart. Door de Covid-maatregelen is dat de eerste weken nu niet meer mogelijk. Na terugkomst was bij iedereen de pijp goed leeg. Uw rijdende reporter miste die middag zeker ten minste 20 ronden van de Formule 1 doordat de luiken even dicht gingen.

Vanmorgen zag de weersverwachting er niet goed uit en een hoop groepsleden besluiten zich over te geven aan de dreigende weersomstandigheden en nog even lekker de nachtrust even te verlengen. Ook gaat er een groep op de MTB rijden en zijn er nog enkele (gedeeltelijk) geblesseerden zoals Ronald K, Hans van G en Wim B (spoedig herstel gewenst mannen!!) Enkele enthousiastelingen blijken uiteindelijk toch bereid te zijn om het risico op een nat pak te nemen. We vertrekken vandaag om 9 uur op verzoek van onze nestor Cees R. De gewijzigde vertrektijd blijkt tussen alle verjaardagwensen op de groepsapp te zijn beland en Joep heeft hem daardoor gemist. Om 08.30 uur belt hij me op; “waar ben je nou?”. Ik leg het hem uit en al brommend besluit hij mij tegemoet te rijden om te voorkomen dat hij een half uur stof (of regen) loopt te vangen op de vertrekplaats bij de brandweer. We treffen elkaar bij de Julianabrug en rijden gezamenlijk naar de brandweerkazerne. Daar blijkt dat we vandaag in een select gezelschap zijn. We zijn vandaag maar met acht man. We wachten nog even op laatkomers maar behalve een paar vroege supermarktbezoekers komt er niemand meer. Ook geen Cees!?!? 

Enfin, we vertrekken met zijn achten en rijden met de wind in de rug richting het Alkmaardermeer. Bij de Woude draaien we de Starnmeer in en worden we er door de wind nog eens op gewezen dat het nu echt herfst is. We rijden om en om op kop. Ook vandaag weer een mix van beachbikes en racefietsen. Collectief werken dus!! Een groot deel van de rit in het zoggie (Zaans voor in de luwte) zit er vandaag zeker niet in. Bij Purmerend daalt het volume in de groep doordat Joep afzwaait. Hij heeft nog een programma vandaag. Het tempo daalt echter niet. Als we Purmerend passeren begint helaas de eerste regen en trekt de wind aan. Dat is balen. We hadden de hoop om net als vorige week tussen de buien door te rijden maar helaas dat zit er vandaag niet in.  We vervolgen onze weg langs het Noord Hollands Kanaal en rijden in een waaier om gezamenlijk de wind op te vangen. Bij Watergang aangekomen rijden we langs een groep wachtende racefietsers. “ziet er goed uit mannen”.  Voor ons heel normaal inmiddels maar de oranje kleding trekt nog steeds de nodige aandacht. Nog een klein stuk tegen wind langs het Kanaal tot de Durgerdammerdijk. Daar steken we de brug over en volgen het Kanaal in de tegenovergestelde richting. Daar krijgen we, maar dat heeft de oplettende lezer natuurlijk al begrepen, de wind in de rug. Dat is wel ff comfortabel. We rijden met 35 km/u door tot Purmerland en we sturen richting Oostzaan. Op de Haal in Oostzaan stopt het met zachtjes regenen. De blauwe smurf maakt er zelfs melding van dat zijn schoenen vol beginnen te lopen. Maar ja er zit niets anders op dan toch nog ff door te bijten. Via het centrum van Oostzaan gaan we over de Kerkstraat. Daar schuilen we onder het viaduct en nemen we even de tijd voor een gelletje en een paar slokken uit de bidon. Daar moeten we het mee doen. Vanwege de maatregelen geen koffie met taart vandaag. We blijven niet te lang hangen want door de wind die onder het viaduct door blaast voelt door de natte kleding behoorlijk koud aan. We rijden via Poelenburg en de Achtersluispolder naar de Den Uylbrug. Een sprintje omhoog en we laten ons rollen naar de Provincialeweg. Het blijft regenen en we zijn inmiddels allemaal wel voldoende doorweekt om geen weerstand te bieden tegen het voorstel om maar direct naar huis te rijden. Het ritje langs de Provincialeweg blijkt uiteindelijk nog wel een lekkere afsluiter. Het stopt warempel met regenen en we hebben de wind vol in de rug. We laten ons meevoeren op de wind en binnen een kwartier zijn we in Wormer. Tijd voor een welverdiende warme douche!! Hopelijk volgende week beter weer. 

Marcinello uw rijdende reporter 

Lees verder
Verslag

Ups en Downs

Dit jaar kenmerkt zich door grote afwisselingen. De Covid crisis gooide begin dit jaar al snel roet in het eten. Deze crisis hebben we overwonnen door individuele trainingen en “collectieve” drive by zwaai by routes te rijden op een Covid verantwoorde manier. We hebben valpartijen gehad die gelukkig allemaal (relatief) goed afgelopen zijn en we hebben groepsleden weer terug zien keren na langdurige blessures en ziekte er zijn er gelukkig nog een paar op de goede weg naar snel herstel. Sinds enkele weken zijn we ook weer met onze volledige groep op zondagen op pad. Dat voelt na alle Covid ellende weer heerlijk. Laten we hopen dat dit zich zo doorzet. 

Begin deze week hadden we weer een hoogtepunt voor de boeg. Met een deel van de groep gaan we elk jaar naar het buitenland. Dit jaar stond Italië op het programma. Dat lukte dit jaar niet. In plaats daarvan reisden we naar Limburg. Joep en uw rijdende reporter besloten reeds om zondagavond af te reizen omdat de eerste rit al op maandagochtend gepland stond om 11.00 uur. Fietsen achterop en een hotel geboekt in Maastricht om de volgende dag nog maar een klein stukje relaxed naar Epen te hoeven rijden. In opperbeste stemming arriveren we in Maastricht.

Wat kan er mis gaan zou je zeggen. Maar zoals de titel van het stukje al suggereert ups en downs volgen zich dit jaar op. We parkeren onze auto op het bewaakte terrein van het hotel en checken in. Bij het inchecken vragen we natuurlijk naar een veilige plek voor onze fietsen. We mogen ze mee naar binnen nemen en halen de fietsen direct op nadat we onze bagage met computers etc. in de kamer hebben gedropt. Binnen een aantal minuten staan we bij onze auto. WAT IS DAT!!!! Onze fietsen zijn in de paar minuten dat we binnen waren van de afgesloten drager gestolen. Over downs gesproken!!! We lopen nog zoekend rond, halen de politie erbij, die snel ter plaatse is en de camerabeelden controleert maar helaas alles zonder resultaat. Daar sta je dan zonder fietsen in Limburg. Gelukkig zijn er nog een aantal groepsleden die de volgende morgen pas richting Limburg rijden en voor ons vervangende fietsen kunnen ophalen. Wij nemen maar een stevige borrel om de pijn een beetje te verzachten maar langzaam begint het besef door te dringen dat we de fietsen niet meer terug zullen zien. Om eerlijk te zijn voelen we ons beiden zeer ellendig en slapen we er onrustig van. De volgende dag worden we op weg naar Epen gebeld door de hoteleigenaar en hij zegt ons toe dat hij zijn verzekering probeert aan te spreken om ons te proberen te compenseren. Fingers crossed want inmiddels is ook uit diverse belletjes duidelijk geworden dat wij vanuit onze eigen verzekeringen niet al te veel hoeven te verwachten. 

In Epen aangekomen ontmoeten we de rest van de groep. Dit geeft de burger weer een beetje moed. We rijden de eerste geplande route van ca. 50 km. De stemming zit er goed in en de spieren kunnen even wennen aan de hoogteverschillen die we normaal niet tegenkomen. Helaas hebben Joep en uw rijdende reporter door het onverwachte gebruik van het reservematerieel wat materiaalpech maar dat kan de pret niet drukken. We genieten met volle teugen van de mooie omgeving en het fantastische weer en we sluiten de dag bijbehorend af met een gezamenlijke maaltijd waar onder het genot van een drankje de heroïsche rit van eerder die dag wordt besproken. Ook heeft Marcel G, die er dit jaar helaas niet bij kan zijn (je bent gemist vriend!!) een paar mooie woorden voorbereid. Op zijn verzoek leest Gerben ze op gepaste wijze voor en er volgt ook nog een begeleidend presentje voor iedereen. Dank Marcel!

Gedurende de dag en ook gedurende de rest van de week wordt de Tour de France gevolgd. Dat ziet er goed uit. Het lijkt er op dat we voor het eerst sinds tijden een Nederlandse ploeg met een tourwinnaar krijgen. 

Dinsdag staat er een langere rit van ca. 87 km op het programma. De spiertjes moeten toch even wennen in het begin; zeker na de eerste klimmen van gisteren. Het is een fantastisch mooie dag met bijbehorende temperatuur. Gedurende onze rit die ons door prachtige landschappen in Duitsland, België en Nederland leidt loopt het kwik op tot 35 graden. Dat geeft wel even een extra dimensie en in combinatie met de hoogteverschillen 

Is het al met al een stevige rit. Tussendoor vullen we bij de tussenstops de energievoorraad natuurlijk aan met vlaai en we vullen waar we kunnen de bidons bij om ook het vochtgehalte op peil te houden. Op de klim naar de top van de Vaalserberg (ja die lange) richting het drielandenpunt ontstaat een scheiding in de groep. Uw rijdende reporter arriveert op de “top” samen met Edwin en Walter waar we van een welverdiend softijsje genieten alvorens we de afdaling richting Epen voltooien. 

’s Avonds wordt het drinktempo van overdag door sommige groepsleden op hetzelfde tempo voortgezet tijdens het verorberen van de Pizza. Het gevolg is dat sommige groepsleden er de volgende dag ff wat minder fris bij staan op het tijdstip van vertrek. 

Er staat weer een mooie rit op het programma. Het oranje lint slingert zich afwisselend door België en Nederland om bij Eijsden bij de pont over de Maas te arriveren. Natuurlijk heeft onze reislei(ij)der Stephan zich voorbereid op het feit dat wij geen mondkapjes bij ons hebben. Na ons eerst even lekker te laten mopperen trekt hij met een glimlach van oor tot oor een voorraadje mondkapjes uit zijn rugzak. Probleem opgelost. Aan de overkant in België wacht ons direct een stevige klim waarna we de Maas richting Maastricht volgen. Daar gaan we natuurlijk niet zomaar voorbij. Op het Vrijthof trakteren we ons zelf op een heerlijke vlaai met koffie. We zitten wel lekker en genieten van het op zijn tijd aantrekkelijke uitzicht.

Op de terugrit rijdt Walter tijdens een afdaling op een steen met een snakebite als gevolg. Onze altijd aanwezige ANWB Edwin zorgt natuurlijk weer vlot voor de vervanging van de binnenband. Helaas niet vlot genoeg om de ergernis van een lokale boer te voorkomen. Hij komt vol gas met een grote tractor tussen de groepsleden, die aan beide kanten van de weg staan te wachten, aanrijden. Vervolgens steekt hij achteruit zijn erf op waarbij Theo door een sprong met zijn fiets in zijn handen nog net uit de weg kan springen. De boer stapt uit en is kennelijk met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Dit licht hij verbaal en druk gebarend nog eens toe. We uiten ons ongenoegen over de bijna-botsing met Theo in duidelijke bewoordingen en we nodigen de boer uit om hier nog even over te komen praten. Gelukkig doet hij dat niet want dan had het toch wat minder gezellig geworden. Met de adrenaline nog in ons lijf voltooien we de rest van onze rit. Wederom een memorabele !!

Rob H die inmiddels ook aangehaakt is rijdt met nog enkele enthousiastelingen een lus extra met daarin de klim naar Camerig. Het weer blijft ons goedgezind en ’s avonds genieten we van grote wielerverhalen tijdens het diner in de tuin bereid door onze chef-koks Jeroen en Rob.

Donderdag is de dag van de het klimmen. Er staan er tien gepland op de route. Hoewel de klimmen in Limburg niet al te lang zijn, zijn ze wel venijnig. De oranje colonne doorstaat ze met glans en we belanden na 55 kilometer in Valkenburg. Daar trakteren we, nu we er toch weer zijn, ons zelf op een lekkere vlaai. Gelukkig is het vandaag iets minder warm waardoor het minder zwaar lijkt. Na de pauze is het wel direct vol op de pedalen de Keuterberg op. Deze berg heeft een groot stijgingspercentage in het begin. Uw rijdende reporter waarschuwt nog een paar mederijders om op tijd te schakelen. De klim begint en …… $%@**^%^ (gecensureerd) uw rijdende reporter blijkt nog op het grote buitenblad te rijden. Dat gaat ff goed maar niet lang. Na een klein stukje lopen is er weer gelegenheid om op te stappen en gaat de oranje trein verder naar de volgende klimmen. Uiteraard niet nadat er enig “opbouwend” commentaar is geleverd richting de schrijver van dit stuk. Zoals te doen gebruikelijk wordt de route altijd minutieus voorbereid en precies volgens plan belanden we op de een na laatste klim van de dag bij de ijsboerderij. Volgens de recensies een aanrader. En inderdaad het ijsje smaakt heerlijk!!

Nog een afdaling en dan wordt de reserves nog even aangesproken voor het “Klein Zwitserland” klimmetje. Al met al weer een fantastische dag die wordt afgesloten met mooie woorden van Stephan en de uitreiking van de bekende kilometerpaaltjes met daarop de lokale klimmen. 

Het zit er op, althans voor de meesten. Er zijn nog enkele enthousiastelingen die vrijdag voor het vertrek nog even een ritje doen. Achteraf niet zo’n verstandige keus wanneer je een vlaai wilt meenemen van de lokale bakker komt uw rijdende reporter achter. Tegen elf uur is de bakker, vanwege de inkopen van medegroepsleden op 1 vlaai na uitverkocht. Geen keuze maar gelukkig is er in ieder geval nog eentje. 

Het is nu zaterdag. Iedereen is weer thuis. Helaas is de Nederlandse zeepbel in de Tour de France net hard uiteen gespat. Geen gele moorkoppen bij de Jumbo zie ik uit doorgaans betrouwbare bron, op de whatsapp. 

Het kan de pret en het plezier van de week, zelfs ondanks alle tegenslagen, niet verpesten. We kunnen allemaal weer terugkijken op een memorable week want dat was het tenslotte weer ondanks of mischien wel dankzij alle ups en downs. 

Dank aan alle groepsleden die zich met de organisatie hebben bemoeid. 

Tot het volgende verslag.

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

Twee opties (wat een luxe)

Op zaterdagavond begint de Fietsenvriendenapp al in beweging te komen. De weersvoorspelling is lastig in te schatten. De buien die voorspeld worden zijn allemaal vrij lokaal zodat het moeilijk plannen is. Edwin G tovert twee alternatieven uit de mouw. Een versie over Schoorl en een andere versie over meer naar de Oostzijde van Noord Holland langs het IJsselmeer. Wat een luxe!!

Vanmorgen vroeg wordt besloten om voor de Oostelijke route te kiezen. Om 08.30 uur gaan we met een ploeg van twintig man van start. Onze navigators en kopmannen voor het eerste deel zijn Gerben en Simon. Altijd fijn om achter deze mannen te rijden. Zij houden altijd een constant tempo aan dat goed bij de groep past en houden ook goed rekening met het aansluiten van de achterste groepsleden na het uitkomen van de bochten. Het klinkt eenvoudig maar in de praktijk vereist dit toch de nodige ervaring. Bijkomend voordeel is dat er weinig te mopperen valt in het peleton en dat komt op zijn beurt natuurlijk weer de sfeer ten goede. De rit voert ons via de Provincialeweg richting Uitgeest en Akersloot. Via de weg langs het Noord Hollands Kanaal rijden we Alkmaar binnen. Daar zijn we maar kort want vrijwel direct draaien we er via Oudorp weer uit en belanden in de Schermer. Over de welbekende noordelijke dijk in de Schermer gaat het via Ursem naar Berkhout richting Hoorn. We hebben kennelijk de goede keuze gemaakt want het is nog steeds droog. 

Rob P haakt ook tussentijds nog aan. Vanmorgen regende het in Purmerend en hij is later vertrokken. Onder Hoorn pakken we de dijk langs het IJsselmeer op. De route naar Edam, ons geplande vertrekpunt is vanaf hier duidelijk en na ruim 40 km geven onze kopmannen het stokje over aan het tweede koppel zijnde Mark H en uw rijdende reporter. Mark geeft ff later weer aan Walter over en de schwung zit er aardig in. Maar de pret is maar van korte duur. Rob P rijdt lek. Uiteraard wordt er met vereende krachten (dank Ed!) snel een nieuwe binnenband gemonteerd en vervolgen we onze weg naar Edam. Het is vanmorgen opvallend rustig onder aan de IJsselmeerdijk. Kennelijk zijn er meer fietsers die vraagtekens hebben bij de betrouwbaarheid van de weersvoorspelling. 

In Edam is het heerlijk toeven op het terras in een flauw najaarszonnetje genietend van een lekkere kop koffie en appeltaart. Johan, onze nieuwe deelnemer, gastrijder kunnen we hem inmiddels vanwege zijn frequente aanwezigheid bijna niet meer noemen, zit bij uw rijdende reporter aan tafel. Hij heeft voor dat hij bij ons aansloot altijd hardgelopen en vindt het toch wel ff wennen om halverwege  een training te stoppen om vervolgens even een brok appeltaart te downloaden. Kunnen wij ons voorstellen maar het heeft wel degelijk nut in de vorm van het aanvullen van de koolhydraten; althans zo leggen we het uit. Stiekem is het ook wel een essentieel onderdeel van het groepsgebeuren. 

We stappen weer op en een bus van Coolblue rijdt behendig langs de groep. De blauwe bus roept meteen weer een associatie met het terugkerende smurfen thema op. Overigens is de blauwe smurf er vandaag niet bij en dat kun je zonder te kijken waarnemen aan de hand van het lagere geluidsniveau in het peloton. Overigens doet Joep vandaag, zoals te doen gebruikelijk, weer ontzettend zijn best om dit te compenseren. In de polder bij Edam rijden we de regen in en stoppen we ff kort om te schuilen. Gelukkig blijkt het maar een korte bui en we vervolgen snel onze weg. Via Ilpendam en Purmerend belanden we uiteindelijk op de Zuiderweg in Wijdewormer. Edwin de trekker en uw rijdende reporter leiden de sprinters naar het “kluftje” bij de AZ trainingsfaciliteit. 

Na de sprint gaat het via de Enge Wormer met een aantrekkende tegenwind in de richting van Wormer waar we na aankomst terugkijken op een mooie eerste herfstrit. Dank voor de mooie route Ed vooral namens Marcel G.:-)

Tot de volgende week 

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

MTB Ede Lunteren

Afgelopen week wordt door Marcel het plan opgeworpen om een voor ons nieuwe route vlakbij de Hoge Veluwe te gaan mountainbiken. Na de enthousiaste verhalen van verleden week, zijn we deze zondagochtend maar liefst met 10 FvW. Onbegrijpelijk, want we ‘moeten’ op onze vrije zondag al om half 8 aantreden bij de ESSO. Zelf ben ik blij dat broer Laurent niet al om 7u voor mijn neus staat, zodat ik nog even tijd heb om koffie voor onderweg te zetten.

De gratis parkeerplaats aan de Goorsteeg te Ede is toch bijna een uur rijden vanaf Wormer, dus alle tijd om verder te ontbijten in de auto. Daar aangekomen, treffen we Marco, Bas en ja ja zelfs Roel Knuppe is er weer eens bij! Leuk, maar we geven elkaar slechts de boks en ondanks dat we de neiging hebben om uren bij te kletsen, kleden we ons snel om.

Laurent test zijn fiets door een rondje op de parkeerplaats te rijden en hem even op het achterwiel te trekken wat resulteert in een hilarische landing op zijn rug. De rest van de ochtend rijdt hij uit schaamtegevoel achteraan haha.

Rond tien over half negen gaan we op weg. Letterlijk genomen want we rijden deze twee aan elkaar geknoopte routes voor het eerst en het blijkt dat de eerste kilometers over de weg oftewel rechte fiets- en bospaden gaan zonder ook maar een serieuze bocht tegen te komen. Goed voor de warming-up, maar er wordt natuurlijk gelijk gegeind over de route-keuze van onze grote leider Marcel. Nadat we de Lunterse Bosweg, Hessenweg en ellenlange kaarsrechte Immenweg achter ons laten, zien we na een minuut of 20 dat we eindelijk een parcours op gaan.

Maar wat is dat? Een bordje dat de MTB-route is afgesloten, waarschijnlijk nog vanwege de grote droogte en dus onbegaanbaarheid. Heel verstandig roept Roel: “wie zijn wij om dat te negeren en door te fietsen?” en iedereen denkt hij heeft gelijk, dus volgen we enigszins teleurgesteld de omleidingsbordjes verder over de Planken Wambuisweg. Het valt mee en al snel fietsen we op het parcours met de rode en paarse MTB-bordjes. We volgen eerst de rode.

Tijdens het achter elkaar aan stayeren, vragen we ons af hoe het kan dat je toch altijd zo dicht op elkaar rijdt, terwijl je je vooral in het begin voorneemt om afstand te houden? Omdat we adrenaline junkies of kinderen zijn, die het prachtig vinden om te rossen door de bossen. Wat is dit lekker zeg en het eerste ‘saaie’ stuk zijn we al snel vergeten.

Het is een prachtig onderhouden parcours met regelmatig mooie kombochten, die je natuurlijk zo hoog mogelijk moet pakken. Marcel wil al snel van kop af, omdat hij nog niet in topvorm is. Jeroen neemt het over en als 2 aanhangers rijden Frank en ik daar vlak achter. We weten exact van elkaar hoe we sturen, dus vaak gaat dit gepaard met een vrij hoog tempo. Vandaag echter niet, we doen rustig aan, omdat we weten dat Laurent, Enrico voor het eerst meerijden. Marcel die zich nog steeds achter zijn langzame herstel van Corona verschuilt haha en Ron nog wat onzeker lijkt.

We komen een leuk bultig stuk tegen en ik denk gelijk, gas erop en springen, maar als je niet hard genoeg gaat, land je niet op of net over de volgende bult, maar precies ervoor. Wat niet fijn is, dus dat doen we niet meer haha. Ik hoor Marcel genieten achter mij. We draaien en keren totdat we dronken zijn.

‘Edes Down Hill Billy only’ rijden we 2x, de eerste keer blijven we de rode bordjes volgen, de 2de keer de paarse richting Arnhem.

Als we in de buurt van De Ginkelse heide rijden krijgen we een flinke bui op ons kop, maar voordat het water in de schoenen loopt is het alweer droog. Marco roept dat hij het heerlijk vindt, waarschijnlijk omdat ik de zweetdruppels alweer aan zijn neus zie hangen.

Ron pakt een stuk op kop. Goed voor zijn zelfvertrouwen na zijn ribbreuken van een aantal maanden geleden. Na enige tijd laat Marcel een gaatje vallen en direct wordt er geroepen: “je kan hem niet bijhouden he?” Haha, Marcel kennende doet hij daar niet eens moeite voor, hij kan beter als geen ander zijn eigen tempo blijven rijden. Op het eerstvolgende open stuk gaat Ron weer naar achteren om geen burenruzie te ontketenen 😉

Er wordt regelmatig gestopt om wat te eten, de brillen schoon te maken en de sanitaire stop, waarbij ik mij iets kan herinneren uit een filmpje waarbij “Marco Moen poep aan je schoen” roept. Nou hij heeft een tijdje staan te peuteren om die rotzooi niet aan zijn pedaal te krijgen. Voor straf een eind vooruitrijden zodat we hem niet ruiken (en horen) haha 😉

Tijdens een volgende stop, heb ik mijn ‘EHBO-kit’ nodig om Jeroen te verbinden, die een krasje op zijn vinger heeft van een scherpe struik. Het is weer droog, dus we poetsen de brillen op en duiken het bos weer in.

Bij Roel schiet het op een stukje fietspad in zijn rug, maar kan gelukkig, hetzij iets rustiger dan wat we van hem gewend zijn, zijn weg vervolgen. Hij sluit zich aan bij de achterhoede, maar dat geeft niets want wij wachten continu op elkaar.

Net als iedereen, krijgt ook Marco het aan het einde wat zwaarder en gaat heel verstandig zijn tempo minderen, zodat hij geen brokken maakt en morgen weer gewoon aan het werk kan.

Jeroen beweert dat mountainbiken 3x zwaarder is dan racefietsen, logisch dat we na 50 km op de wortelklim de beentjes behoorlijk beginnen te voelen. Ik doe nog een aantal pogingen om Jeroen op te jutten de laatste kilometers, maar hij laat zich niet gek maken. In mijn ooghoek zie ik het felgele shirt van Enrico dichterbij komen en om een reactie uit te lokken roep ik ook nog een keer, “waarom rem je?” Haha, nou omdat ik bijna in een boom hing!

Na afloop is iedereen super enthousiast, we bedanken elkaar en ik vraag aan Laurent of hij lekker gereden heeft, die dit beaamt, omdat hij niet tot het uiterste heeft hoeven te gaan. Hij bedankt mij nog voor het vervangen van zijn wiellagers en voorband de avond ervoor……

Met slechts 300 hoogtemeters en voor mij een gemiddelde hartslag van slechts 137 bpm kan ik wel zeggen dat we voor ons doen heerlijk rustig gereden hebben en dat dit naar verhouding een vrij makkelijke rit was. Ook erg mooi met de bloeiende heide en prachtige bossen, dus zeker voor herhaling vatbaar.

Op de terugweg naar huis pauzeren we nog even bij de La Place langs de A1 voor een welverdiend kop koffie of kop soep.

Ondanks dat we vandaag geen streakers in het bos hebben gezien, die onderweg hun fietsbroek nog even binnenstebuiten moeten keren, hebben we ook weer een hoop lol gehad en daar draait het vooral om tijden het mountainbiken.

Thuis aangekomen gelijk maar even de fiets afspuiten, douchen en ruim op tijd op de bank om de F1 of tweede etappe van de Tour te kijken, die door Alaphilippe verdiend gewonnen wordt.

EdW

Lees verder
Verslag

Een beste woei…

Gisteren was een dag vol hevige buien. Dat belooft weinig goeds voor vandaag. De weersvoorspelling schiet vanmorgen vroeg alle kanten op. Er is al vroeg app-verkeer op de groepsapp met het advies om regenkleding mee te nemen. Het lukt uw rijdende reporter vanmorgen weer, met enige moeite, om zich aan de comfortabele houdgreep van zijn heerlijke bed te ontworstelen en op tijd bij het vertrekpunt te zijn. De ploeg bestaat vandaag uit 20 man waarvan 2, inmiddels regelmatig terugkerende, gastrijders. Altijd goed natuurlijk!!

Edwin heeft een mooie rit uitgezet in Noordelijke richting naar Petten. Op deze manier hebben we de eerste helft de wind voornamelijk op de kop. Het ziet er gezien de voorspelling van aantrekkende wind en buien uitdagend uit vandaag. Simon en Gerben pakken de kop en we rijden via Assendelft, Beverwijk en Wijk aan Zee richting het duingebied om daar de strijd met de noorderwind aan te gaan. Gelukkig heeft Ed de route zo in elkaar gezet dat dit deel van de rit zoveel mogelijk door het bos gaat. Uitstekend gepland Ed !! Jammer genoeg is Ed er zelf vanmorgen vanwege een blessure niet bij. Beterschap Ed !! Bij Bakkum is het tijd voor aflossing op de kop. Uw rijdende reporter komt met Mark voorop te rijden en ……. een brul achteruit de groep. Kletsen en op kop navigeren gaan niet goed samen. We blijken een afslag voorbij te rijden. De hele groep draait zich om. Het commentaar is (terecht!!) niet van de lucht. Ja wie zijn gat brand moet op de blaren zitten. Uw rijdende reporter manoeuvreert zich weer naar de voorzijde van de groep om samen met onze nestor Cees de groep nog even uit de wind te houden. Cees trekt er lekker door en uw rijdende reporter heeft geen lucht meer over om nog ff met hem bij te praten. Net boven Egmond wordt het altijd uitdagend. Smalle en (door de schaduw) gladde fietspaden die op zondagen op hoge snelheden door grote groepen wielrenners en MTB’rs bereden worden. Opletten geblazen dus !! We rijden 1 op 1 achter elkaar om het risico zoveel mogelijk te minimaliseren. 

Bij Bergen draaien we richting Bergen aan Zee om verderop de noordelijke koers weer op te pakken. De lucht wordt steeds dreigender en we kunnen de regen zowat pakken en helaas is het enkele momenten later zover. De schuif wordt door de weergoden opengezet en we worden binnen enkele minuten zeiknat. Geluk bij een ongeluk is dat we ons aan de noordkant van Bergen bij een goed koffiepunt bevinden. We besluiten maar het nuttige met het aangename te verenigen door de regenbui uit te zitten met een kop koffie en appeltaart. Restaurant Bergen Binnen serveert ons een kop koffie met heerlijke appeltaart om de voorraad koolhydraten weer op peil te brengen. Na de pauze besluiten we vanwege de nog telkens dreigende lucht om de route iets aan te passen (sorry Ed!!). Bij Schoorl draaien we landinwaarts richting Noord Scharwoude. De stevige zijwind vraagt de nodige oplettendheid. Bij Broek op Langedijk wordt het comfortabel met de wind in de rug en we rijden op hoge snelheid richting Alkmaar en de Schermer. De grote blauwe smurf komt even naast uw rijdende reporter rijden en geeft aan dat hij nog wel wat energie over heeft. Dat was uw rijdende reporter al niet ontgaan. Zelfs met tegenwind ware de gesprekken van de grote blauwe smurf achter in de groep te volgen. Wellicht is de term “kletssmurf” of “bussmurf” vandaag meer op zijn plaats. Wel gezellig hoor Bert !!! De boog kan niet altijd gespannen staan. In de Schermer zien wij aan beide kanten grote buien voorbij trekken. Uiteindelijk bereiken we droog en in hoog tempo het klimmetje naar de brug bij het Alkmaardermeer. En, zoals te doen gebruikelijk, wordt er door de naamgever van het verschijnsel een (R)Hinnetje uitgevoerd. 

De groep splitst zich, in verband met de woonplaatsen, direct na de brug in tweeën. Een deel rijdt richting Wormerveer en het andere deel volgt het Noord Hollands Kanaal om via Spijkerboor uw rijdende reporter thuis af te leveren. Dank mannen voor deze geweldige luxe. Tijdens het schrijven van dit stukje kijkt uw rijdende reporter gelijktijdig de Tour de France. Wat een snelheden zeg !! op vlakke stukken gaat het  50+ per uur en berg op lijkt ook bijna geen invloed te hebben op deze  renners. Respect hoor !! vooral wanneer je bedenkt dat wij al vinden dat we snel gereden hebben als we thuiskomen met een gemiddelde rond de 30. Daarentegen durf ik de bewering wel aan dat onze prestaties op het gebied van lol en plezier de prestaties van de tourrenners vandaag weer hebben overschreden. Dank aan iedereen en met name aan Simon, Ed en Gerben !!

Tot volgende week 

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

Retourtje Posbank 272km

Op zondag 16 augustus moest het dan gaan gebeuren, de door Marco M. bedachte monstertocht naar de Posbank bij Arnhem en weer terug, op dezelfde dag. De zeven rijders, chauffeur en soigneur Ed en cameraman Dennis verzamelde ’s-morgens tegen 7 uur bij Marco thuis om vandaar te vertrekken richting de Hempont van half 8, gelukkig ook nog even tijd voor een bakkie koffie voor vertrek met uiteraard een gevulde koek van de meesterbakker.

Door een vergeten mondkapje en glas op de weg de pont van half 8 bijna gemist maar een geduldige pontwachter zag ons in volle vaart naderen en was zo aardig de slagboom nog even op te houden totdat wij aan boord waren, heel aardig, scheelt toch weer 20 minuten (op 12 uur). Daarna vol goede moed op weg richting Arnhem, het weer werkte enorm mee, een geweldige temperatuur, een beetje wind uit het oosten aan het einde van de dag draaiend naar het zuiden (handig voor de laatste kilometers) dus hoe mooi wil je het hebben. En de buien zouden gelukkig ook pas aan het einde van dag komen.

Via het Centraal Station  richting Amsterdam-Oost en via het Waterkeringpad naar Muiden, slalommend langs de schapen die daar rondlopen maar vooral nog midden op het fietspad lagen te slapen, zo vroeg hadden ze paar rare fietsers ogenschijnlijk nog niet verwacht. Edwin had zijn go-pro op zijn helm gemonteerd zodat ook dit pad goed op de film te zien is. Vervolgens door een wakker wordend Muiden richting Het Gooi. Bij Eemnes stond Dennis met de drone te filmen hoe wij richting de pont reden die ons moest overzetten naar Eembrugge. Alleen dat gebeurde niet, in deze contreien varen ponten niet op zondag dus dat werd dezelfde weg weer terug op zoek naar een andere oversteek over het water.

Zo gevonden natuurlijk dus konden we na Eembrugge richting de traditionele FVW koffie met appeltaart in Nijkerk. Erg handig dat we ook spullen in de auto konden meenemen, op de rustpunten konden we mooi de voorraden in de zakken op onze rug weer aanvullen. Na de stop verder richting de Posbank waar we rond half 1 waren, onderweg regelmatig door Dennis en Ed gefilmd. We zijn de Posbank via de minst steile kant opgereden en dat kwam de heroïek van de film niet ten goede, we zijn niet helemaal naar de Posbank gereden om vervolgens geen klimbeelden te hebben. Dus nog even langs de steile kant naar beneden gereden en weer omhoog, alles voor de film!

Na een wat langere pauze wordt het tijd om op huis aan te gaan. Na nog wat klimwerk en de welverdiende afdalingen rijden we voornamelijk door bossen, onder luide aanmoediging van wat oudere mede-fietspadgebruikers (of zeiden ze toch iets anders?) richting Arnhem, Ede, Veenendaal om een paar kilometer voor Zeist neer te ploffen op een lekker terras.

Nadat we allemaal zijn geregistreerd voor de Corona track en trace kunnen we onze dorst lessen en gaat een aantal van ons aan de kippensoep, slim want het zout houdt het vocht in je lijf goed vast. Dan wordt het tijd om weer op de fiets te klimmen en komen we al snel bij Utrecht waar we afslaan richting Maarssen en komen we langs de Vecht te rijden.

Wat is het toch schitterend om hier te fietsen langs al die mooie buitenhuizen en dorpjes.  We komen bij Baambrugge waar Dennis de laatste beelden maakt om vanaf daar de A2 op te rijden om ons weer te treffen bij Marco thuis. Wij rijden door richting Abcoude en komen langs de Arena en rijden via Amsterdam-Oost naar het Centrum op weg naar de Hempont.

We realiseren ons dat als we een beetje gas geven we net de pont van tien over half zeven kunnen halen en rijdt Edwin even vooruit in de hoop dat we nu net zo’n aardig pontwachter treffen als op de heenweg en dat blijkt zo te zijn, ook deze laat zich overhalen even op onze groep te wachten en ook nu kunnen we gelijk door.

Op naar Zaandijk en vlak voor de Guisweg kan een afsluitend sprintje niet uitblijven. Met een welverdiend biertje bij Marco thuis komt er een einde aan deze geweldige dag waarin we met elkaar een fantastische prestatie hebben neergezet.

Toen ik thuis mijn sleutel in het slot deed voelde ik de eerste regendruppel, hoe mooi kan het zijn! Marco, Glenn, Bas, Tjerk, Edwin, Cees, Dennis en Ed, bedankt voor deze topdag!

Jos

Lees verder