Verslag

All Inclusive

Vandaag een prachtige dag. Volop zon. Net als de laatste weken komt de wind uit het noorden. Het noordwesten wel te verstaan. De eerste helft van de rit gaat zoals te doen gebruikelijk tegen de wind in. Een grote groep vandaag. Wel 22 man waaronder Jouke de filiaalhouder van de fietsvrienden in Groningen. Hans is ook weer van de partij. Hij zit in de opbouw en zal halverwege de rit de groep verlaten en zijn eigen ronde afmaken. Onze grote blauwe smurf (Bert) ontbreekt vandaag. Hij meldt zich al vroeg in de morgen af; “niet lekker”. We zullen hem volgende week eens grondig ondervragen of het niet te wijten was aan een te gezellige post corona avond. Ook onze rijdende banketbakker en Bas ontbreken vandaag wegens verplichtingen in het buitenland.  

De groep rijdt gezellig kletsend richting Castricum. Al snel wordt het ondanks het vroege tijdstip duidelijk dat er meer mensen zijn die het te lang binnen zitten maximaal willen compenseren door lekker buiten van het mooie weer te genieten. Lopers, racefietsen, elektrische fietsen kortom van alles beweegt zich over het fietspad. Dat houdt vanaf Castricum voor ons in dat we voortdurend signalen doorgeven en roepen om de medegroepsleden te waarschuwen over wat er aankomt. Wel weer ff wennen. Niet alleen de beenspieren worden dus getraind maar ook de armspieren en de stembanden. Het plaatje wordt steeds completer; een soort van all-inclusive groepsrit.

Via Bergen belanden we in het duingebied boven Schoorl. Daar wijken we ff van de route af maar Stephan improviseert ons toch deskundig richting het begin van de Hondsbosche Zeewering. De kop wordt regelmatig afgewisseld maar Stephan gebruikt de rit om met zijn nieuwe zwarte ros even maximaal te genieten van de inspanning. Vrijwel de gehele heenweg is hij voorop te vinden. Petje af hoor!! 

Op de Hondsbosche Zeewering ligt een prachtig fietspad met een fantastisch uitzicht over zee. Tegelijkertijd betekent dat vandaag ook dat we daarmee vol in de wind komen te rijden. Hoewel het tempo er lekker in zit biedt de beschutting van de grote groep voor degenen die dat willen toch de gelegenheid om er echt een dagje vrijuit van te maken. Stephan kan het bij Petten dan ook niet laten om sommige groepsleden hier even pestend op aan te spreken. De meesten halen lachend hun schouders op maar er is natuurlijk altijd wel een groepslid die even doorhaalt met tegengas geven. Heerlijk !!! en zo krijgen behalve de armspieren en stembanden ook de lachspieren nog even een training. Het all inclusive concept wordt wel maximaal ingevuld zo!! Toch dient er wel aangetekend te worden dat sommige zaken die serieuze aandacht nodig hebben ook wel eens onder het mom van een grap in de groep gebracht worden. Goed blijven luisteren dus. Gelukkig is dat vandaag niet het geval. Bij St Maartenszee draaien we landinwaarts richting het Noord Hollands Kanaal. Daar is de vlotbrug gestremd en is er een klein pontje voor in de plaats gezet. Je hoeft geen hogere wiskunde gestudeerd te hebben om te concluderen dat het laadvermogen van de pont en het (over)gewicht van de groepsleden een ongelukkige combi vormen. Het zal wel enkele keren met de pont vergen voordat we de weg weer gezamenlijk kunnen vervolgen. We draaien dus eerst voor de pont zuidwaarts om verderop een oversteekplaats te zoeken. Het lukt even verderop. Gelukkig maar want onze koffiestop ligt aan de overkant en aan het gemopper uit de groep te horen zijn er wel een paar serieus aan koffie met appeltaart toe. 

We bereiken onze bestemming Hotel De Brugwachter waar we op het terras zeer gastvrij worden ontvangen. Zoals te doen gebruikelijk wordt de bestelling op de militaristische “fietsvrienden wijze” efficiënt opgenomen. “Mannen luisteren!!”. Het is altijd weer leuk te zien hoe (positief verrast) de horeca uitbaters die ons voor het eerst ontvangen hierop reageren. De koffie en het gebak worden snel geserveerd maar we zitten eigenlijk zo lekker dat we een excuus zoeken om nog niet te vertrekken. Dat vinden we in het bestellen van een tweede kop koffie. Dat biedt ons nog ff de gelegenheid om heerlijk van de zon en het groepsgebeuren te genieten op het zonovergoten terras. Eindelijk zomer. Uiteindelijk komt er aan ons verblijf bij “De Brugwachter” toch een einde. 

We stappen op en zoeken het Noord Hollands Kanaal weer op. Hoewel het eerste stuk als fietspad wordt aangegeven ziet het er in werkelijkheid toch heel anders uit. De benaming gravelroute zou meer op zijn plaats zijn geweest. Betonplaten en kiezels wisselen zich af. Uiteindelijk belanden we toch weer op de geplande route op de West-Friese Omringdijk richting Koedijk. 

Daar is het altijd opletten geblazen vanwege de grote hoeveelheid verkeerspalen en heuvels. Deze zijn bedoeld om de fietsers te beschermen maar bij een groep als de onze heeft het als het tegenzit het tegenovergestelde effect. Oppassen geblazen. Gelukkig slaan we ons hier ook weer druk gebarend en roepend doorheen. Voorbij Alkmaar hebben we nog een kleine hindernis in de vorm van een wegopbreking. Het begint op sommige plekken in de groep nu wel hier en daar te kraken. De conditie is, zoals in het vorige stukje al besproken, nog niet bij iedereen op peil. Jouke realiseert zich dat het regelmatige contact met de groep toch iets anders is als trainen met de groep. “Ja ik zal nu maar zeggen dat ik het niet trek voordat je het in het verslag plaatst !!:” roept hij nog hoopvol. Helaas bij deze; er is geen ontkomen aan het faire maar harde verslag van uw rijdende reporter. De vorm van Mark is overeenkomstig de staat van zijn fiets. Er zijn hier en daar wel wat verbeteringen noodzakelijk. Ronald probeert dapper stand te houden maar moet wederom erkennen dat de lange afstand en het groepstempo nog steeds iets te hoog gegrepen zijn. We doen nog een poging om hem in het derde wiel naar het einde te brengen maar dat lukt net niet helemaal. Desondanks doet hij bij de brug nog een dapper Hinnetje. Dit perst echter, ik wil haast zeggen wederom, de laatste lucht eruit en hij voltooid geheel zelfstandig het laatste gedeelte van de route. Na de Kogerpolderbrug gaan we direct rechtsaf richting Oostknollendam. Wat een weelde om door de groep voor de deur afgezet te worden.

Op de brug voor Residence Marcinello te Oostknollendam wacht ik nog even om er zeker van te zijn dat de achterblijvers uiteindelijk weer goed thuiskomen. Ze passeren met tussenpozen op eigen tempo en het ziet er naar uit dat het allemaal goedkomt.

Volgende week weer een uitdagende rit van 130 km op het programma richting Hippolytushoef. Dat moet gezien de kilometers die we de afgelopen weken gemaakt hebben wel lukken.

Uw rijdende reporter houdt u uiteraard op de hoogte.

Lees verder
Verslag

Een historische dag!!!

Thuisgekomen druk ik na de rit mijn fietscomputer op stop. Zo!!!; dat moet ik even rustig op me in laten werken denk ik bij mezelf. Eerlijk gezegd wel even verwarring in de bovenkamer van de rijdende reporter. Een aantal zaken die we zo lang hebben moeten missen zijn vandaag allemaal weer bij elkaar gekomen in een rit.

We begonnen vanmorgen vroeg al om zeven uur voor een lange afstandsrit Markermeer van circa 160 km. Het vroege tijdstip is kennelijk geen bezwaar want we zijn met ruim twintig man en onderweg, bij Almere haken Wim en Gabri nog aan. De hoeveelheid fietsvrienden in 1 shift is wel ff wennen maar zo te horen wordt de draad weer snel opgepakt. De slappe opmerkingen doorspekt met hier en daar wat venijn over bijvoorbeeld zaken als Corona kilo’s zijn weer niet van de lucht. Of er geen pandemie geweest is. Hoewel het nog frisjes is zo op de vroege morgen belooft het weer nog een extra positieve bijdrage te gaan leveren aan de goede stemming. Mediaman Dennis met co-producer Rob zorgen vandaag voor een vastlegging van deze historische rit voor het nageslacht. Onder het motto: “ ja zie je wel zo goed kon opa fietsen vroeger!!”

Vandaag is nadrukkelijk het motto samen uit samen thuis. Normaal gesproken hebben we in deze tijd van het jaar veel gemeenschappelijke ritten achter de rug waardoor de vorm van de Fietsvrienden dicht bij elkaar ligt. Echter de vorm in de groep is vandaag door de Corona situatie zeer divers. Rond zeven uur zet het oranje lint (ja u leest het goed!!) zich in beweging richting Amsterdam. Daar aangekomen treffen we een stad in slaap aan. Dat is ff lekker want een paar uur later zal het door het mooie weer bruisen van de mensen die allemaal van het mooie weer willen genieten. Nu echter nog niet. Dat stelt ons in staat om het minst interessante deel van de stad snel achter ons te laten. Tussen IJburg en Muiden komen we op een fietspad met schapen te rijden. De schapen trekken zich niets aan van de oranje meute. We worden gedwongen de snelheid eruit te houden en scherp op te letten. In Muiden aangekomen passeren wij bij de sluis ons camerateam. Dat beloven mooie beelden te worden. Hans C en Jeroen houden het hier voor gezien en keren huiswaarts. 

Bij Almere, na vijftig kilometer, de eerste korte stop. Al die mannen op een zekere leeftijd hebben dat vanwege de toenemende prostaatgrootte natuurlijk wel nodig. Met grote stofwolken arriveren ook Rob en Dennis die een off-road-pad moeten nemen om bij ons aan te sluiten. De temperatuur begint al toe te nemen dus het is ook tijd om overbodige arm en beenstukken uit te trekken. Nog even een professioneel shot vanuit de achterklep van de volgwagen en we gaan de strijd met de Noord-Oosten wind aan. 

Halverwege de dijk zit uw rijdende reporter ff te tukken. We moeten oversteken maar de aanstormende automobilist gebruikt liever zijn claxon dan zijn rem en dwingt ons vol in de ankers te gaan. Zoals Maxima zou zeggen “wel een beetje dom van uw rijdende reporter”. Het loopt gelukkig allemaal goed af. 

Zonder het een terugkerend thema in dit stukje te willen laten worden staat de volgende plaspauze bij Lelystad op het programma. Het duurt ff voordat we weer op weg zijn maar we belanden al vlot op de dijk die ons richting Enkhuizen brengt. Appeltje eitje zou je zeggen gezien de groepsgrootte. Niet is minder waar. Uw rijdende reporter is het eerste slachtoffer van een stootlek vanwege de losliggende stenen op het fietspad. Gelukkig hebben we vandaag weer de technische dienst bij ons genaamd Ed(win). Het is altijd weer bijzonder om te zien met wat een gemak en snelheid hij een vervangende band weet te plaatsen. De grote handen van Ed zijn een natuurlijk gereedschap waarmee hij zeer vaardig omgaat. Gecombineerd met een elektrische compressor is de klus in no time geklaard. Joep is er kennelijk ook van gecharmeerd want hij meldt nog voordat we kunnen wegrijden ook een lekke band. Ed gaat weer aan de slag. Maar wat is dat nou!! Een oranje binnenband. Hilariteit en opmerkingen zijn natuurlijk niet van de lucht. Joep kennende heeft hij fors geïnvesteerd in deze featherlight bandjes. Ditmaal niet bij onze hofleverancier De Wit denk ik tenzij die tegenwoordig ook Durex leverancier zijn J. Enfin weer op weg maar een paar honderd meter verderop is het weer raak. Lek!!!!

Stephan begint zich zorgen te maken over de vooruitbetaalde stop in Broekerhaven en we besluiten met een groep vooruit te rijden om de horeca uitbater te laten weten dat we er bijna zijn. Onze eerste voltallige koffie en taartstop na anderhalf jaar willen we natuurlijk niet missen. Het loopt goed af en we genieten in de volle zon met grote teugen. Niet alleen van de koek en zopie maar zeker ook van het voltallige gezelschap. Top hoor!!!

We stappen hierna weer op voor de laatste vijftig kilometer. Het tempo zit er lekker in en we belanden al vlot in Hoorn. Daar begint het toch wel iets drukker te worden maar onze Simon-Simon bewijst weer eens dat een navigatie niet nodig is als hij voorop rijdt. Na Hoorn beginnen de eerste vermoeidheidverschijnselen zich voor te doen in de vorm van een omgekeerd (Ronald) Hinnetje. Normaal gesproken perst hij er als hij het huis begint te ruiken nog altijd wel een sprintje uit. Maar niet vandaag want de kramp slaat genadeloos toe. Het lukt niet heel vlot om dit te verhelpen maar uiteindelijk rijden we toch weer via Oosthuizen naar Purmerend. Marco is voor even de stuwende kracht achter Mark. Goed werk Marco!! Positieve groepsdruk!! Bij Purmerend aangekomen probeert een lekke band de pret weer te drukken. Dit lukt natuurlijk niet want de sfeer is ondanks de groeiende vermoeidheid optimaal. Door het mooie weer, de complete groep en de te verwachten mooie beelden laten wij onze dag niet meer stuk maken. 

Joep ziet echter nog wel een gevaar dat het kwartje de andere kant op kan vallen. Hij heeft aan het thuisfront een tijdig startende bootrit toegezegd en begint zich nu wel zorgen te maken over de strenge toespraak die hij thuis kan verwachten. Hij besluit alvast direct naar huis te rijden. Uw rijdende reporter zorgt voor de psychologische begeleiding. Immers het laatste stukje moet hij het zonder het comfort van de groep doen. Gelukkig klokken we op tijd af. Eind goed al goed .

We kunnen terugkijken op een historische dag na 1,5 jaar Covid ellende. Dit smaakt zeker naar meer. We hebben ongetwijfeld nog een mooi seizoen voor de boeg. Genieten mannen!!! en @Dennis en Rob; we zijn erg benieuwd naar de beelden. Dank voor jullie inspanningen.  Tot het volgende verslag

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Moederdag

Vanmorgen fantastisch weer maar door Moederdag was het vanmorgen een stuk minder druk dan normaal. Enkele van de fietsvrienden hadden kennelijk ontbijt op bed verplichtingen. Ja dat gaat natuurlijk voor …..

Edwin G, de afdeling technische dienst, had zich ook nog eens verslapen. Maar hopen dat alles heel blijft vandaag. Uiteindelijk gaat het met een tiental mannen zuidwaarts. Gerben en Simon nemen ouderwets de leiding. Gerben op de gouden koets voorop is altijd comfortabel. Als ik de wind zou zijn zou ik ook maar snel aan de kant gaan als hij in grote trappen op je afkomt. Simon is onze groeps Tom Tom. Hij kijkt nog wel eens op de computer maar de meeste routes heeft hij wel in zijn hoofd zitten. Zelfs als Simon niet voorop rijdt geeft hij van achter in de groep routeaanwijzingen aan de kopmannen. De omstandigheden zijn vandaag wel heel uitzonderlijk. Het is begin mei en we hebben dit jaar alleen nog maar in het wintertenue kunnen rijden. De zuidenwind voert vandaag met kracht 4 een aangename warmte van 15 oplopend tot 21 graden aan. Zuidwaarts dus richting Weesp.

We rijden via de Wijdewormer naar Purmerend waar we bij de Weidevenne Rob P oppikken en het Noord Hollands Kanaal richting Amsterdam Noord volgen. De kop wordt regelmatig overgenomen want de wind is nadrukkelijk aanwezig. Gelukkig dunne wind volgens Gerben. Dun of dik maakt ff niet uit het is uiteindelijk kop naar beneden en gas erop. De route gaat over de Nieuwendammerdijk. Dit is in een eerder stukje al eens beschreven. Laat ik er kort over zijn; ik prijs me gelukkig met wat overtollig spek op mijn achterste met al die oneffenheden. Vandaag is het gezien het vroege tijdstip gelukkig niet druk want dat is daar normaal ook een uitdaging. Al snel rijden we via de Schellingwoude brug het Zeeburgereiland op. Dit is wel een verassende stukje Amsterdam. Je kunt er als het ware over een soort boulevard richting Diemen rijden. Vanuit Diemen gaat het richting Weesp. Hier gaat het ondanks de navigatievaardigheden van Simon toch enigszins mis. De heen en terug route kruisen elkaar waardoor de Garmin systeemtechnisch de middelvinger opsteekt en ons gedecideerd blijft aangeven dat we uit koers zijn. Op het moment dat het gebeurt schiet me ineens door het hoofd dat dit vorig jaar ook al op deze route gebeurde. Hoe was het ook weer met die ezel en een steen. Desondanks is de sfeer nog goed. We kunnen er smakelijk om lachen en Simon loodst ons er op gevoel doorheen. Vrijwel gelijktijdig krijgen we nog een uitdaginkje gepresenteerd. De zuidenwind brengt niet alleen warmte maar ook onrust in de lucht. Dit vertaalt zich in een korte maar zeer felle bui. Een mix van hagel en zeer grote regendruppels die qua omvang eenvoudig kunnen wedijveren met de regendruppels uit een tropische regenbui. In het begin worden je benen nat, vervolgens lopen je sokken en schoenen vol en krijg je nog ff de volle laag modder van je voorganger. Nu hoor ik toch wel enkele krachttermen uit de groep komen. Gelukkig duurt het niet al te lang. 

Voor uw rijdende reporter begint de tijd te dringen. Vanmiddag staat er een vaccinatie op het programma. Dat is natuurlijk niet iets om te laat te arriveren. Ook denk ik niet dat het excuus werkt dat ik met de fietsvrienden nog even een ommetje moest afmaken. Retour naar de thuisbasis dus. Rob en Ronald (u weet wel van de “Hinnetjes”) vergezellen uw rijdende reporter. De rest van de groep vervolgt de oorspronkelijke route. De terugreis gaat in eerste instantie voorspoedig maar in de polders bij Amsterdam Noord worden we via Zunderdorp geleid. Dat is zeker 8 km omrijden. Daarom besluiten we ook maar om via Purmerend terug te rijden. Wel zo comfortabel voor Rob die gisteren al een rit op hoge snelheid achter de rug heeft. Op de Jaagweg lijkt Rob de vermoeidheid van gisteren spontaan te zijn vergeten. Hij rijdt in een straf tempo voorop richting Purmerend. Het zal wel zijn omdat hij huis ruikt!! Nadat Rob is afgezwaaid rijden wij door het centrum van Purmerend via de Noorderweg huiswaarts. Ondanks alle “ontberingen” toch wel weer een mooie rit. 

Thuis aangekomen nog even Strava checken en het blijkt dat ons besluit om eerder huiswaarts te keren weinig tijd en afstand winst heeft opgeleverd. Desondanks ruim op tijd voor de vaccinatie. Deze zit er inmiddels in. Nog ff en we kunnen weer ouderwets van een uitgebreide stop genieten onderweg. Ik denk dat we daar allemaal naar uitkijken!!

Marcellino, uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Verzoeknummer

Uw rijdende reporter krijgt regelmatig suggesties uit de groep om over allerlei onderwerpen te schrijven of juist niet te schrijven. Conform de regels van het gilde van rijdende reporters bepaalt uw rijdende reporter natuurlijk altijd zelf wanneer en wat hij opschrijft in de verslaglegging. Zelfs “zal ik je nog ff uit de wind rijden” heeft geen invloed op de verslaglegging. Dit verslag is daarop eerlijk gezegd wel een uitzondering. 

Uw rijdende reporter heeft om de lijn van de woorden van Marco Borsato te blijven “een inspiratiepauze”. Maar als Stephan een berichtje stuurt of er nog een verslag komt dan is nee natuurlijk geen optie. Afgelopen zondag was het alweer de tweede keer dat we in met zijn allen op verantwoorde afstand verzamelden bij het vertrekpunt bij de brandweer. Dit geeft na 1,5 jaar groepsgemis toch weer direct een andere dimensie aan de zondagse fietsrit. Zelfs voordat we vertrekken worden de eerste scherpe opmerkingen alweer uitgewisseld. Wat hebben we dat toch gemist met zijn allen. 

Vorige week ging de rit naar Callantsoog en deze week ligt de route wederom in noordelijke richting namelijk Schagen. De wind blijft stabiel uit het noorden komen. Voor de routebepaling een welkome afwisseling maar de temperatuur blijft wel bijzonder laag. Alle rijders zijn nog steeds gekleed in de winteroutfit. De zomerfietsen zijn wel weer van stal gehaald. Ik weet niet wat het is maar het lijkt wel of de meerderheid van de groep heeft besloten om nieuw materiaal aan te schaffen. Menig profrenner zou likkebaardend het groepsassortiment bewonderen. Dit verklaart natuurlijk ook de voortdurende glimlach van Martin bij onze hofleverancier en sponsor Piet de Wit. We hebben met zijn allen een flinke deuk in de collectie geslagen. Maar zoals elke renner weet; uiteindelijk moet je toch gewoon trappen om van a naar b te komen. Beter materiaal verlicht het trappen wel maar het tempo en de afstanden zijn de laatste tijd omhoog gegaan dus de inspanning blijft uiteindelijk gelijk!

We vertrekken klokslag 08.30 uur in kleinere groepen met tussenpozen. De wind is vandaag aan de stevige kant. Ook de rijders die normaal aaneengesloten lange stukken voorop rijden geven nu na enkele kilometers de kop weer af. Collectief de beuk erin dus. Al snel blijken de tussenpozen bij het vertrek wel wat beperkt te zijn geweest. Uw rijdende reporter maakt onderdeel uit van de eerste groep maar de tweede en derde groep sluiten al snel bij oponthoud door verkeerslichten aan. Zij wentelen zich vervolgens in het comfort van de groep en rijden lekker uit de wind. Totdat onze groepskapitein gesteund door weidse gebaren en in luide niet mis te verstane bewoordingen aangeeft dat het na dertig kilometer toch echt tijd wordt dat de tweede groep de kop overneemt. Geen ontkomen aan dus. Bevel is bevel !! 

Na ongeveer vijftig kilometer arriveren we op het plein in het centrum van Schagen. Toch wel gek! Er is nog maar 1 koffiezaak open. Enrico zorgt voor de koffie. Zoals Jeroen later aangeeft voelt dit als een lot uit de loterij. FF zonder gekheid; wat is dit toch een cadeautje dat we met zijn allen “semi collectief” op zondagmorgen weer van onze collectieve hobby mogen genieten. De kou, want het is ook in Schagen nog steeds fris, kan ook de pret niet drukken. Misschien wordt de pret ook wel vergroot doordat iedereen zich realiseert dat we de terugweg grotendeels wind in de rug zullen hebben. Een aanlokkelijk vooruitzicht. Iedereen springt na de koffie vol motivatie en energie weer op de fiets. Ik kan hierbij het beeld van springende koeien die na een winterseizoen weer voor het eerst in het weiland mogen, niet onderdrukken. 

De koffie blijkt magische werking te hebben gehad want op de terugweg gaat het gas er flink op. Tussen Alkmaar en Wormerveer registreert de fietscomputer zelfs een gemiddelde snelheid van 38,5 km p.u. Zal het materiaal er dan toch voor zorgen dat we zoveel harder gaan of is het gewoon de opgekropte frustratie van de laatste 1,5 jaar die zich vertaalt in hoge snelheden. Wat het ook is het gaat snel en we komen met zijn allen weer goedgemutst in Wormer aan. Bij het Alkmaardermeer worden er nog op de opgang naar de brug enkele Hinnetjes uitgevoerd.  De rit heeft natuurlijk wel ff impact gehad maar in Wormer aangekomen zie ik alleen maar tevreden blikken om me heen. Een goeie die een fietsvriend die dag saggerijnig krijgt.

Dit proeft naar meer. Tot de volgende keer.

Marcinello uw rijdende reporter 

Lees verder
Verslag

Een culinaire voorjaarsrit

Vanmorgen vertrekken we verspreid. Er is een mountainbikeploeg, een ploeg die een lange afstandrit van 159 km rijdt en een ploeg die in viertallen vertrekt vanaf de brandweer voor een rit van 70 of 100 km. 

Uw rijdende reporter vertrekt vanaf de brandweer. Daar aangekomen staat er al een tiental fietsvrienden te wachten als we vanaf het einde van de straat alweer aan het oude vertrouwde volume kunnen herkennen dat Joep vandaag ook weer van de partij is. Uw rijdende reporter gaat de strijd met de kilometers aan in het gezelschap van Joep, Dennis en Edwin. We rijden als tweede ploeg weg en kunnen in eerste instantie nog de eerst vertrekkende ploeg als richtpunt gebruiken. De route loopt echter via de Middel en het Westenwindpad en door het Centrum van Zaandam. U zult begrijpen dat de aansluiting met ons richtpunt snel tot het verleden behoort. Helemaal als we in het Centrum ook nog eens tot tweemaal aan toe onder leiding van uw rijdende reporter de verkeerde afslag nemen. Sorry mannen!! We rijden via de Weer naar de oostkant van Zaandam en komen via het fietspad langs de A7, door de Wijdewormer en Purmerland in Purmerend terecht. Daar is de mogelijkheid dat Rob P aanhaakt. Helaas treffen we hem niet. Toch jammer want gezien de aanwakkerende wind had Rob gezien zijn grote longinhoud een prima aanvulling geweest bij het kopwerk van vandaag. We rijden door de polders via Monnickendam richting Amsterdam Noord. Door een afsluiting van een fietspad wordt het al met al een aardige puzzelrit. Al gauw komen de bijbehorende opmerkingen; vraag: hoeveel bushokjes ziet u tot de volgende kruising en welke kleur heeft het paard bij huisnummer 17. We vinden uiteindelijk de route weer terug en de computers stoppen ook met dwingende aanwijzingen dat er nu toch echt een u-turn gemaakt dient te worden. Vlakbij Amsterdam worden we nog bijna van de weg gereden door een automobilist die vanuit een parkeerplaats vertrekt. Dennis vraagt direct op hoog volume of de bestuurder lekker geslapen heeft. De man trekt zich er kennelijk niks van aan of hoort het simpelweg niet en vervolgt op een sukkelgang zijn weg. We vergeten het wel eens maar voor de meeste mensen is zondagmorgen een tijdstip waarop je even bijkomt van de vermoeienissen van de week. Een paar in te strak oranje lycra gestoken belegen fietsers die het fietsen kennelijk veel te serieus nemen kunnen daar weinig aan veranderen. Desondanks komen we uiteindelijk ongeschonden in Amsterdam Noord aan. Daar staan de kasseien van de Nieuwedammerdijk op ons te wachten. Hartstikke fijn hoor op je carbon fiets met spijkerharde banden. Halverwege maakt Edwin al de vergelijking met een Belgische klassieker. Een extra factor die de nodige alertheid vereist van een racefietser zijn de mensen die op de weg lopen i.v.m. de smalle stoepen. Hierdoor wordt het een beetje een mix van een kasseienrit en een behendigheidsparcours. Aan het einde van de dijk heb je altijd weer een goede indruk van de kwaliteit van je gebit. Als je vullingen er tegen die tijd nog inzitten kun je het jaarlijkse bezoek aan de tandarts best nog wel ff vooruitschuiven. 

Bij de IJ-pont staat een koffiestop gepland bij “Pont Neuf”. Daar aangekomen treffen we de ploeg die het eerste is vertrokken. Dennis heeft van tevoren al aangegeven dat een patatje hier van topkwaliteit is en informeert direct bij de eerste ploeg of het vet al aan staat. De mannen reageren enigszins verbaasd want het is tenslotte nog niet eens 11 uur. De dame achter het loket volgt het gesprek en bevestigd dat de pan al op stoom is. Mijn andere twee teamgenoten besluiten het advies van Dennis te volgen en bestellen een lekkere zak onvervalste huisgemaakte friet met natuurlijk twee extra grote pompen mayo er op. Lekker hoor!! Ik besluit anders. Het ziet er lekker uit maar ik ben er bang voor dat de patat in de tweede helft van de rit zich nog wel eens meerdere malen weer bij de ingang kan melden. Dennis laat me er toch een paar proeven en ik moet toegeven dat het echt lekker smaakt. Een waar culinair hoogstandje!!

De temperatuur laat uitgebreid uitbuiken niet toe en we vervolgen onze weg door Amsterdam Noord richting de Achtersluispolder. Daar blijkt de tussentijdse voedselinname bij Joep toch niet voldoende energie opgeleverd te hebben. Hij rijdt op zijn strandfiets en heeft het na 65 km wel zo’n beetje gehad. Hij besluit de korte weg naar huis te nemen. Dennis rijdt met hem mee om hem de broodnodige emotionele ondersteuning te geven op het laatste stukje naar huis. Edwin en ondergetekende vervolgen de rit met de inmiddels aangesloten Bert V. Best nog wel ff doorstampen op de laatste 30 km. De wind is nog verder aangetrokken waardoor de Zeedijk richting Assendelft wel tweemaal zo lang lijkt te zijn als normaal. Bij Busch en Dam toont de computer dat de originele route ons richting Krommeniedijk leidt. We kijken elkaar kort aan en zijn het er snel over eens dat het genoeg is voor vandaag en dat we langs de Provinciale weg rustig richting het thuisfront rijden. 

Ondanks het feit dat het weer nu niet echt het begin van de meteorologische lente bevestigde toch een prachtige en uitdagende tocht. Op naar het echte voorjaar. Volgens mij heeft iedereen er zin in!!!

Tot het volgende verslag.

Marcinello uw rijdende reporter. 

Lees verder
Verslag

Voorjaarskriebels

Jaja !!! ik weet het !! Tijd niet meer gehoord van die rijdende reporter. Zal er wat aan de hand zijn? Of zal hij gewoon lui zijn ? Nee niet echt; gewoon een combinatie van een tekort aan inspiratie, drukke werkzaamheden en een soort van winterstand die uw reporter parten speelde. 

Maar we pakken fris en fruitig de draad weer op. Dat er niet geschreven is houdt zeker niet in dat er niet gereden wordt. De afgelopen weken waren koud maar zeker de moeite waard om even op het stalen, of beter gezegd, carbon ros te kruipen. Vorige week kon het contrast niet groter zijn dan met die week daarvoor. De ene week rijden we in de snijdende kou door de polders en de week daarop lijkt het wel of elk moment de zomer kan beginnen. De Covid omstandigheden geven natuurlijk nog steeds hun beperkingen maar het fietsersbloed kruipt toch waar het niet gaan kan en er begint een nieuw evenwicht te ontstaan. Er worden zachtjes aan weer routes aangekondigd op de website maar dat betekent niet dat we als een grote groep op pad gaan. De groep lijkt zich op een natuurlijke manier in stukjes op te knippen zodat er “verantwoord“ kan worden gereden.

Afgelopen zondag heeft uw rijdende reporter het genoegen om aan te sluiten bij een kleine groep fietsvrienden. De zomerse temperaturen worden roepen associatie op met een zonnig verblijf aan de kust en de wind komt uit het Zuid-Westen. We besluiten dus om van de op de website gepubliceerde route af te wijken en richten ons vizier op Zandvoort. In Covid slagorde gaat het op naar de pont bij Buitenhuizen. De wind blijkt aanwezig en langs de Nauernasche Vaart is het toch wel belangrijk om de kop regelmatig te wisselen om zodoende de dieselmotor op acceptabele snelheid te houden. Onderweg komen we Ronald H nog tegen; u weet wel van de zomerse Hinnetjes. Je ziet dat hij zich afvraagt waar wij nu naar toe gaan. De route op de site geeft immers anders aan. Maar zoals eerder gezegd de voorjaarskriebels en de windrichting hebben ons anders doen besluiten. (tijdig) bij de pont aangekomen hebben we een grote verassing. De mannen op de beachbikes hebben onafhankelijk van ons kennelijk hetzelfde gedacht en we treffen hen daar ook op weg naar de kust. Het is bijna onwerkelijk om ineens zoveel fietsvrienden bij elkaar te hebben.  Velen hebben elkaar al een poosje niet gezien en het verlangen aan naar de ouderwetse groepsritten wordt al wachtende op de pont uitgebreid, op veilige afstand, besproken. Enthousiasme alom!

Ronald H en Mark sluiten ook zelfs aan. Misschien zit er in de groep ondanks de diversiteit toch stiekem meer gelijke gedachten dan dat we ons bewust zijn. Na de pont valt de groep weer in verantwoorde stukken uit elkaar. Op weg naar Zandvoort is het in tegenstelling tot de verwachting prima te doen maar op de Zeeweg begint het ondanks het vroege tijdstip toch al drukker te worden en dient de nodige voorzichtigheid in acht te worden genomen. Op de boulevard is het nog even een stukje met het hoofd in de wind en we belanden in het centrum van Zandvoort voor een koffie to-go. 

Na een korte bijkletssessie en na de nodige deskundige(?) besprekingen van de vrouwelijke voorbijgangers (het lijkt af en toe het songfestival wel; douze points) gaat het weer via de boulevard richting het noorden. Bij Parnassia draaien we de Kennemer Duinen in op naar IJmuiden. Het lijkt wel hoogzomer. Rijen auto’s op weg naar de parkeerplaats en heel veel wandelaars en fietsers op het gecombineerde voet en fietspad. Ook liggen er behoorlijk wat zandverstuivingen op het pad. Al met al goed opletten tot aan IJmuiden. Uiteraard slingert het oranje lint zich er op grond van haar uitgebreide ervaring deskundig doorheen. In IJmuiden rijden we, na een eerste keer op de heenweg, voor de tweede keer lek. Gerben heeft een lekke achterband. Zoals de meesten weten hebben we twee zeer bedreven mannen voor dit probleem t.w. Marcel G en Edwin G. De G staat natuurlijk voor de achternamen maar G kan staat ook voor grote handen; makkelijk bij het verwisselen van de band. G staat ook voor Groot atletisch vermogen (bij tijd en wijle) maar ook zeker voor altijd Grote behulpzaamheid bij dit soort situaties. Ondanks de uitgebreide inspectie van de buitenband loopt de nieuw gemonteerde binnenband direct weer leeg. Om te voorkomen dat het proces zich herhaalt toch maar even de tweede binnenband controleren voordat deze gemonteerd wordt. Goed gedacht want deze nieuwe band blijkt op een naad te lekken. Een fabrieksfout. Dit geeft natuurlijk aanleiding tot het nodige commentaar en hilariteit. Uiteindelijk blijkt de elektrische compressor van Marcel leeg te zijn. Brommend wordt naar een pomp gezocht. Edwin laat dit even lekker zijn beloop en haalt na het nodige gemopper met een grote glimlach een tweede compressor tevoorschijn. Lachen !!!! G staat dus ook voor Gein.

De terugweg richting Wormer is gepland via pont Buitenhuizen maar bij Velzen komt de pont net aan en we besluiten deze maar te nemen. Wat een drukte zeg!! Aan de overkant zoeken we snel de rust op en gaan we via Beverwijk langs Assendelft weer op huis aan. Een mooie rit om op terug te kijken. Op naar meer mooie ritten dit voorjaar!! 

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Het programma voor dit voorjaar.

Ik weet zeker dat iedere fietsvriend die dit leest nu rechtop in zijn stoel zit. Helaas; wel een beetje gemeen maar dat is op dit moment natuurlijk niet mogelijk. We zitten op een lastig punt in de tijd. De Covid besmetting lijkt wereldwijd zeker nog niet onder controle te zijn. Het zal nog wel enkele weken tot maanden duren voordat we invulling kunnen geven aan de titel van dit stukje. Maar er is tegelijkertijd ruimte voor optimisme. De eerste vaccinaties vinden plaats en gedurende het voorjaar zal er zeker ruimte ontstaan om langzamerhand weer te werken naar een situatie waarin wij als fietsvrienden onze sport weer op de favoriete wijze, als groep, kunnen beleven.

In de tussentijd is er natuurlijk ruimte voor individuele trainingen. Niet zo leuk maar als het er op aankomst wel effectief. Je kunt je immers niet even lekker in de groep verschuilen op een moment dat het lastiger wordt. Deze vorm van training vraagt daarom toch meer van je. Het positieve effect is dat het zeker je mentale hardheid ten goede komt. Dit moet toch resulteren in een bloedvorm van de meeste fietsvrienden dit voorjaar. In de tussentijd wordt er natuurlijk door onze organisatoren achter de schermen alweer hard nagedacht over wat we binnen de beperkingen kunnen doen de komende weken en, een stapje verder, wat we weer kunnen doen als de beperkingen er weer langzaam afgaan. Zal het mogelijk zijn om onze zondagsritten met de gehele groep weer te doen? Wat zal er met de Home Ride gebeuren? Niet alleen belangrijk voor onszelf maar minstens zo belangrijk voor het goede doel dat we hiermee ondersteunen. Zal het dit jaar lukken om een openingsrit te rijden? Wat gebeurt er met de fietsvakantie? Zal het dit jaar wel lukken om in september met de oranje colonne door de bergen van Noord-Italië te cruisen? Ligt er nog een gezellige rit in Zeeland in het verschiet?

Allemaal vragen waar we het liefst vandaag nog antwoorden op willen hebben. Maar helaas! Laten we ons vasthouden aan 1 ding. Vanaf hier kan het alleen maar de goede kant opgaan. In Nederland lijkt het de laatste dagen nu eindelijk al een beetje het geval. Het aantal besmettingen loopt terug en de vaccinatie begint op stoom te komen. Het lijkt allemaal nog een kwestie van tijd voordat het probleem onder controle is. Hoeveel tijd? Dat is een vraag die lastig te beantwoorden is. Een ding is zeker. De situatie zal zich vanaf dit punt alleen maar verbeteren!! 

In de tussentijd kunnen we de getrainde mentale hardheid inzetten om keer op keer, alleen of met zijn tweeën, toch weer de weg op te zoeken zodat we naadloos de draad weer op kunnen pakken als de ruimte er voor is. 

Hou vol mannen er schijnt licht aan het eind van de tunnel !!!!!

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

Een (kerst)cadeautje

Vanmorgen viel het ff niet mee om op te staan. De eindejaarsrally op het werk begint zijn tol te eisen. De schemering om 07.30 uur doet de motivatie ook geen goed. Toch trekt het rondje fietsen weer genoeg om het sterke oranje pak aan te trekken. Vanmorgen rij ik met Edwin G. We hebben om 08.25 uur afgesproken bij de brandweer. 

Het zit vanmorgen niet mee. Ik rij weg bij huis maar kom er na 100 meter achter dat ik weliswaar een hoofddeksel op heb, een pet, maar geen helm. Geen goed idee. Omgedraaid en naar huis maar weer. Snel weer opgestapt want de tijd begint te dringen. @#@@#!! Wat nu weer. Een bloedneus. Ik besluit door te rijden want het schema wordt inmiddels wel heel krap want we willen de Hempont van 08.50 uur halen. Bij de brandweer staat Ed ontspannen te kletsen met Mark. Ed zegt dat ik me niet druk moet maken; relax nou maar; we zien het wel !! We rijden over de Zaanse Schans naar de provinciale weg bij station Koog Zaandijk. Daar laat Ed het relaxte wel ff los. Kennelijk wil hij toch een serieuze poging doen om de pont te halen. Je voelt het natuurlijk al aankomen. We arriveren met de tong op de ketting bij de pont en zien hem net wegvaren. Lekker zeg. Er zit niets naders op dan maar ff een beetje beschutting te zoeken voor de wind en alsnog te relaxen. Tijdens het wachten krijgen we gezelschap van Simon, Stephan en Gerben die in Covid formatie na ons vertrokken zijn. We besluiten de rit met genoeg onderlinge afstand gezamenlijk voort te zetten. 

Via het haventerrein betreden we de urban jungle in Amsterdam West. Normaal niet zo aantrekkelijk om te fietsen maar op zondagochtend in de lockdown biedt het de gelegenheid om veilig paden te betreden die je normaal gesproken met de racefiets niet zo snel zou kiezen. De weg is behoorlijk nat en de dikke banden van de strandfietsen van Simon en Gerben verspreiden een constante waaier van modder. Ondanks dat we zeker een afstand hebben van twee meter zien we er bij Amsterdam Zuid al niet meer uit. Via de Zuidas gaat het richting Ouderkerk aan de Amstel. Normaal gesproken een route die intensief wordt gebruikt door een mix van allerlei recreanten. Gelukkig valt ook dit vandaag mee en het loopt allemaal op rolletjes. We rijden vanaf Ouderkerk grofweg rond de Gaasperplas om vervolgens via Weesp bij Diemen te belanden. De 50 K staat op de teller. Tijd voor een bakkie. We besluiten de golden arches met een bezoek te vereren. Knarsetandend vanwege het zand tussen de kiezen arriveren we daar. We pakken natuurlijk de Mcdrive. Bij de zuil aangekomen worden we in een onvervalst Surinaams accent verzocht om binnen te bestellen. Jammer; had toch wel weer een leuke ervaring geweest. 

Het duurt ff maar na de eerste slok blijkt de koffie toch de moeite van het wachten waard te zijn geweest. Alsof er een engeltje over je tong plast. Simon heeft zoals te doen gebruikelijk de coördinerende horeca rol op zich genomen. Hij heeft als verassing een heerlijke koek bij de koffie geregeld. Tijdens het koffiedrinken bekijken we de fietsen. Dat wordt een stevig uurtje poetsen vanmiddag.

Met de brandstoftank vol vervolgen we onze weg over Amsterdam Noord. Stephan heeft zich bij het samenstellen van de route een behoorlijke creatieve vrijheid toebedeeld. We rijden over ongebruikelijke wegen. Dit leidt er in de omgeving van de Schellingwouderbruggen toe dat we nog een stuk door de modder moeten klunen. Maar ja; het materiaal en de berijders zijn toch al aan een flinke poetsbeurt toe. Een beetje modder meer of minder maakt niet zo’n groot verschil meer. We verlaten Amsterdam Noord via Oostzaan en over Poelenburg, en uiteindelijk het Kalf rijden we uiteindelijk via de Zaanse Schans weer op huis aan. Vlak bij Wormer komen we tot de conclusie dat we inmiddels genoeg zand in onze kleding verzameld hebben om het de zandtrechter bij de firma Floris nog een beetje op te toppen. 

Dat mag de pret echter niet drukken. We zijn het unaniem met elkaar eens dat deze rit, ondanks de modder, weer een (kerst)cadeautje was. We zien weer uit naar de volgende.

Fijne kerst dagen voor iedereen !!!

Marcinello uw rijdende reporter.

Lees verder
Verslag

BRRRRRRRR….. een ijskoude verrassing

Zojuist onder de douche vandaan gestapt. Toch wel een lekker gevoel ondanks de koude rit. Vanmorgen zou uw rijdende reporter rijden met Edwin en Dennis. Edwin natuurlijk bekend van de razendsnelle bandenwissels. Zo snel zelfs dat je je afvraagt wat er zou gebeuren als hij aan het pitsteam van onze Max toegevoegd zou worden. Dennis bekend als de John de Mol van de fietsvrienden. Technische hoogstandjes bij de opnamen, fraaie shots en boeiende beeldverslagen van onze belevenissen. Uw rijdende reporter had er wel even zin in om met deze iconen uit de groep fietsvrienden een rondje te maken. Helaas; vanmorgen vroeg moesten we constateren dat de wegomstandigheden niet te combineren waren met het blessureverleden van Ed en Dennis. Begrijpelijk natuurlijk. Daar zat ik dan met het sterke pak aan om 08.30 uur aan de ontbijttafel te genieten van een kop koffie. 

Wat nu??? Ik moet eerlijk toegeven dat ik even moeite had om me zelf in beweging te krijgen. Maar de gedachte dat ik vandaag helemaal niet zou rijden en de gevolgen die het zou hebben op mijn gemoedstoestand brengen me uiteindelijk toch zo ver dat ik opstap. Direct is duidelijk dat het nog verraderlijk kan zijn op de weg. De weg lijkt weliswaar niet glad maar er is wel gepekeld. Dat zal toch niet voor niets zijn gedaan. Gelukkig ben ik op de bijpassende pekelfiets zodat het de gevolgen voor het materiaal, als die er al zijn, te overzien zullen zijn. Dat kan enige verkramping bij bochten en bruggetjes echter niet voorkomen. Met een sprankje hoop om mogelijk nog een paar andere fietsvrienden tegen te komen rij ik langs de brandweer. Maar helaas geen fietsvrienden. 

Er zit niets naders op dan alleen een rondje te rijden. Hoewel er een route naar de Noordpier bij IJmuiden op de site staat besluit ik, gezien de oostenwind via de Engewormer over de Zuiderweg naar Purmerend en vervolgens naar Oosthuizen te rijden. Ik weet niet hoe het komt maar het lukt niet om het ritme op te pakken. Zal het de voorzichtigheid zijn i.v.m. de mogelijk gladde weg, de winterdip of simpelweg het gebrek aan fietsvrienden om me heen. 

Bij Purmerend kijk ik op mijn computer. De cijfers zijn confronterend en bewijzen dat het eerste stuk daadwerkelijk niet soepel gaat. De gemiddelde snelheid staat op een dermate laag niveau dat ik me verbaas dat ik überhaupt ben blijven rijden zonder steunwieltjes. Ik besluit het los te laten en me niets van de cijfers op de computer aan te trekken. Gek genoeg lijkt dat te helpen want na ruim 20 kilometer bij Oosthuizen begint de locomotief toch een klein beetje op stoom te komen. Het lijkt ook wel, misschien zit het tussen de oren, als of de weg droger begint te worden en ik begin zowaar ook andere racefietsers tegen te komen. Ik draai richting Hoorn en besluit bij Grosthuizen richting Avenhorn en Ursem te rijden. Hoewel er weinig wind is komt hij nu lekker vanuit de rug en begint de bewolking ook zowaar ietsje minder te worden. Ik krijg er weer zin en het tempo begint zich ook langzamerhand richting een normaal niveau te begeven. Kortom de motivatie gaat ook weer de goede kant op. Bij Ursem draai ik dan ook voor een extra lusje naar Alkmaar. Daar aangekomen, zo rond de vijftig kilometer, begint het gemis aan appeltaart toch een rol te spelen. Langs de kant van de weg maar ff stoppen voor een gelletje en een ijskoude verassing uit de bidon die vervolgens direct effect sorteert op de blaas. Snel maar weer opgestapt want zo langs de kant van de weg in deze temperatuur is niet echt bevorderlijk voor de souplesse. De rit wordt afgerond via de Schermer (met een kleine extra lus) en over Wormerveer ga ik weer op weg naar huis. Daar aangekomen kan ik alleen maar concluderen dat zo’n rondje op de racefiets, ondanks alles, toch altijd weer ff de knop omzet in de goeie richting. 

Hopelijk volgende week weer een rit met een ploegje fietsvrienden. Op naar de warme douche. 

Tot volgende week

Marcinello uw rijdende reporter

Lees verder
Verslag

Ja, daar is hij toch weer…

Wat is er toch gebeurt met de rijdende reporter?

Overlijdensadvertenties, uitschrijvingen uit het gemeentelijk register, spamboxen kortom alles is wel gecontroleerd maar geen teken van leven van de rijdende reporter de afgelopen weken. Wel dat klopt. De tweede golf heeft bij uw rijdende reporter een gebrek aan inspiratie veroorzaakt. Het “normale” wekelijkse groepsavontuur met de volledige groep biedt altijd wel een anekdote of een gebeurtenis om als kapstok te dienen voor een lekker slap verhaal. Een rit met zijn tweeën maakt dit een stuk lastiger kan ik u verzekeren. Voor het bijhouden van de conditie is het overigens meer een voordeel dan een nadeel om met zijn tweeën op pad te zijn. Verschuilen in de groep is er namelijk niet bij. Bij dit soort ritten is het altijd vol aan de bak. De laatste weken heeft uw rijdende reporter met verschillende fietsvrienden gereden waaronder Wim B, Cees R en onze Purmerendse fietsvriend Rob. Ik kan u verzekeren dat de mannen stuk voor stuk in vorm zijn. Normaal wordt er een stapje terug gedaan naar de winter toe maar nu ff niet. Als dat zo doorgaat belooft het een vliegende start voor het volgende seizoen. Misschien moeten we nog even snel checken of de inschrijving 2021 voor de Tour of de Giro nog open staat!!

Vanmorgen heeft uw rijdende reporter een rit gepland met Edwin G.Om 08.30 uur sharp vertrekken we vanaf de Forbo. Het wordt een pittige rit. Windkracht vier uit het zuiden aantrekkend naar vijf rond 11.00 uur. We besluiten om te starten met de kop in de wind. Op naar pont Buitenhuizen langs de Nauernasche Vaart. Dat valt niet mee (zeg maar tegen). Ed moet nog even inkomen want zijn spieren herinneren hem op genuanceerd wijze aan het ritje dat hij gisteren met fietsvriend Marcel G (ja u weet wel) heeft gemaakt. Aangekomen bij Buitenhuizen blijken we een redelijke timing te hebben. De pont arriveert vlot. De bemanning op de pont, met name een enthousiaste nieuwe kracht heeft wat moeite met de Buf die Ed voor zijn gezicht trekt. Uiteindelijk mag hij toch mee als hij op het autodek gaat staan. Voortaan een “officieel” mondkapje meenemen. Vandaag geen drive by zwaai by route dus onderweg naar de overkant stemmen we de route af. Via Spaarndam, Haarlem, Santpoort gaat het over de Zeeweg richting Zandvoort. Bij het begin van de boulevard zijn we wel aan een “koffie to go” toe. Maar helaas we rijden de boulevard af tot en met het centrum en geen kop koffie te krijgen.

De ingewijde lezer is ongetwijfeld bekend met de communicatie van Edwin. “We zijn dus aangewezen op de bidons” constateert hij nuchter in het centrum van Zandvoort. Uw rijdende reporter kijkt nog een keer zorgvuldig om zich heen maar kan alleen maar concluderen dat Edwin helaas gelijk heeft. Na een paar slokken uit de bidon aanvaarden we de terugweg. Na de boulevard duiken we bij Bloemendaal de duinen in. Best druk gezien de omstandigheden. We slalommen ons tussen de wandelaars en (elektrische) fietser door naar IJmuiden. In het havengebied rijden we langs een geopend tankstation dat heel hard KOFFIE naar ons roept. Hier gaan we natuurlijk geen weerstand aan bieden. We worden verrast met een lekkere Starbucks cappuccino. Lekker hoor !!!

De batterij is weer vol en we gaan weer op pad. Bij het Noordzeekanaal ontworstelen we ons bijna aan de greep van IJmuiden maar op het moment dat we dat denken te doen zien we de pont bij Tata net voor onze neus vertrekken. Dan maar doorgefietst langs het Noordzeekanaal wederom richting Buitenhuizen. Dat is best nog wel een stuk trappen. Bij Edwin beginnen de inspanningen van gisteren en de weerstand van de Leopard banden hun tol te eisen. Met een tandje er af vervolgen we onze weg. Bij de pont moeten we even wachten en …… Nog meer fietsvrienden arriveren bijna gelijktijdig. Kennelijk heeft de zuidenwind bij meerdere fietsvrienden (Mark, Ronald en Rob) dezelfde route inspiratie opgeleverd. Edwin ondergaat gelaten weer hetzelfde commentaar als op de heenweg over zijn Buf en wordt op het autodek geplaatst afgezonderd van de rest. Op de pont wordt nog even gespeculeerd op de mogelijkheid om in januari weer met de groep te kunnen rijden. We zien er allemaal weer naar uit. Afwachten maar. Het laatste stuk naar huis is natuurlijk wel lekker. De zuidenwind is inmiddels aangetrokken naar windkracht 5 en staat vol in de rug. Uw rijdende reporter kan het even niet laten om een “Hinnetje” te doen op het laatste stuk naar de watertoren. Lekker hoor!! Bij de watertoren kijk ik achterom blijkt het Hinnetje wederom letterlijk van toepassing. Dit keer niet Ronald maar Mark zit nog in het wiel. We ronden af met een snel stuk langs de Nauernasche Vaart en we kunnen voldaan terugkijken op een heerlijke herfstrit. 

Thuis gekomen begint het vrijwel direct te regenen. Nog snel even het carbon paard onder de douche en daarna zelf genieten van een lange stomende wasbeurt om de vermoeidheid van het lijf af te spoelen. Wat een genot en wat een lekkere basis voor de rest van de zondag. Misschien wel weer een goede motivatie om volgende week weer wat te schrijven. 

Blijf gezond en tot de volgende keer !!!

Lees verder